Aad Meijer

Gevoel , hoe verdrietig en wanhopig dan ook, zoekt een weg en vindt een plek.

Ik stelde mezelf de vraag of ik voor Ingrid gekozen zou hebben in de wetenschap dat zij zo jong zou moeten sterven. Zonder aarzeling koos ik voor een ‘ja’  in kapitalen, en zou geen moment van de 29 jaren samen gemist willen hebben. Onvoorwaardelijk zou ik samen met haar zijn opgetrokken.

Dit besef verplicht me tevens om te proberen te berusten in mijn lot, en te denken aan hen die in hun relatie tot mijn meisje nooit konden kiezen.

Ingrids moeder Jacqueline, die haar dochter moet overleven zonder daarvoor ooit te willen kiezen. Dochter Zoë evenzeer. Ingrids broers, zus, schoonzussen en zwager, die mij nu met open armen bij zich sluiten. Ingrids vader Rien, als altijd de rots waarop je kunt bouwen.

Mijn broer, schoonzus en naaste vrienden, die pas echt vrienden bleken toen het beangstigend slecht ging.

De webmaatjes, met hun vaak dagelijkse support via mijn venster op de wereld. Sommigen heb ik nooit ontmoet, maar zij bleken van onschatbare waarde.

Ik moet en ga verder, zonder de velen die hun steun wel uitriepen, maar hun belofte nooit zouden inlossen. Maar wél met de dierbaren rondom mij.

Ik mag blij zijn.

Heel blij…