Aad Meijer

De klok slaat, het is 9 mei.

De tijd staat stil in een rommelige kamer, ooit haastig ingericht om Ingrid een warm welkom thuis te geven. Een plasmascherm snel aangeschaft en aangesloten om haar laatste dagen nog enig kijkplezier te gunnen. Het heeft er nooit van mogen komen.

Het is 9 mei. Het kleine wonder dat wij destijds allang niet meer durfden verwachten werd tóch geboren. 36 uur daarvoor wekte Ingrid mij zachtjes met een glimlach: ‘het gaat beginnen…’ Het werden voor haar pijnlijke uren, maar ze hield vol.

Ik mis nu haar kroel aan de vooravond van de verjaardag van ons meisje. Had ze deze zestiende verjaardag maar mee mogen maken, mogen genieten van al haar opofferingen en inspanningen.

Nu is er Ibbel, die me lui vanaf de strijkplank – die nu altijd standby staat- toekijkt.

Geen Ingrid, geen kroel, geen dankbare kus. Maar m’n kleine prinses is zestien en slaapt boven in haar kamertje haar mooiste dromen, hoop ik.

Morgen feest.

Morgen feest…

‘…En oh, ik was helemaal vergeten dat een pioenroos toch eigenlijk ook een roos is?
Ik heb pasgeleden die uit onze tuin op de foto gezet, hij is jammergenoeg alweer uitgebloeid. Ik plak ‘m als bijlage bij…’

M’n voormalige maatjes die schreven en schaafden aan De Weekkrant in Roosendaal en Bergen op Zoom wilden mij als ‘hun’ fotograaf weer terug in hun midden, en wel in café De Drie Weesgegroetjes, naast m’n studio.

Twee voorgaande afspraken liepen mis, ik kon het op het laatste moment niet aan. Maar vanmiddag lukte het, en ik was er veel te vroeg. Wachtend bij m’n pilsje en met vier Jezussen uit het raam kijkend de Molenstraat in om te zien waar m’n voormalige maatjes bleven.

Ze kwamen. En het was goed. Het was fijn. En we praatten honderduit over Ingrid, over Zoë, de toekomst en mijn plannen.

Drie Weesgegroetjes willen wel eens helpen…