Aad Meijer

We verzamelden ons als familie vanmorgen in Terheijden. En oh, wat was Ingrid daar graag bij geweest. Bijna de ganse familie loopt daar, of moedigt aan langs de kant. Dit jaar voor het eerst gesponsord door mij. TKST & BLD op de borsten. Wat zou ze trots zijn geweest.

Het werd mooi, gezellig. Echter geen podiumplaats, al liepen ze zich het snot voor de ogen. Ook niet voor Zoë, die zich onderweg verslikte in een slok water.

Moeilijk bleef de dag, maar ik kreeg een goed advies: schenk op het eind van de dag een gouden randje aan het moment dat je het meeste waard was, en doe een wens voor de volgende dag. Het laatste vergeet ik maar gauw, mijn wensen verdampen al in de adem waarmee ik ze uitspreek.

Maar het gouden randje? Dat is de moeite waard. Mijn gouden randje van vandaag gaat om het moment waarop ik het zesjarige ventje Max ontmoette, die gelooft dat ik toveren kan. Die weet dat ik naar em luisteren kan. Die hartelijk lacht om mijn grapjes. Die mij ontroerde met zijn simpele wijsheden…

Wat is jullie gouden randje van vandaag..?

Tis wel welletjes, denk ik nu.

Denk ik na een avond lang plezier fotograferen, op m’n best. Een Thirty-Party waar het overgrote deel uit vrolijke vrouwen bestaat, echter geen dertig, maar bedrieglijk veertig. Maar feesten kunnen ze als de beste.

En ik ben de voyeur, neem niet deel, maar registeer op technisch strak en uitgekookte wijze. Feest is beweging, uitgelatenheid.

De week is kapot. Na het moeilijke weekend van Zoë’s verjaardag gaapte het gat, onvermijdelijk. Opbeurende telefoontjes bleven desondanks uit. Mensen worden het intussen een beetje beu je te bellen hoe het gaat, lijkt het. 

Dochterlief vertrok naar Praag en je verlangt naar haar terugkomst.

Die volgt ook, maar de mededeling dat andermans vaders toch beter zijn breekt me in ontelbare stukken…

Ik mag hier niet meer vertellen hoe ik over m’n toekomst denk. Dat ‘shockeert mensen alleen maar’.., werd me onlangs gedicteerd.

En dus sleept het feest zich voort…