When does the party ends..?
Tis wel welletjes, denk ik nu.
Denk ik na een avond lang plezier fotograferen, op m’n best. Een Thirty-Party waar het overgrote deel uit vrolijke vrouwen bestaat, echter geen dertig, maar bedrieglijk veertig. Maar feesten kunnen ze als de beste.
En ik ben de voyeur, neem niet deel, maar registeer op technisch strak en uitgekookte wijze. Feest is beweging, uitgelatenheid.
De week is kapot. Na het moeilijke weekend van Zoë’s verjaardag gaapte het gat, onvermijdelijk. Opbeurende telefoontjes bleven desondanks uit. Mensen worden het intussen een beetje beu je te bellen hoe het gaat, lijkt het.
Dochterlief vertrok naar Praag en je verlangt naar haar terugkomst.
Die volgt ook, maar de mededeling dat andermans vaders toch beter zijn breekt me in ontelbare stukken…
Ik mag hier niet meer vertellen hoe ik over m’n toekomst denk. Dat ‘shockeert mensen alleen maar’.., werd me onlangs gedicteerd.
En dus sleept het feest zich voort…
Sterkte met alles …..
Cora reageerde op mei 17th, 2009 om 06:49
Je bent een bovenste beste hoor.
En jij bepaalt zelf wat je waar en wanneer verteld en aan wie.
Doe alleen iets met verstandige, menselijke opmerkingen waar je wat mee kunt en laat de rest links liggen.
En wat het bellen betreft, ik zet je zo vast in mijn mobiel hoor.
Hou je taai mijn vriend
Palisa reageerde op mei 17th, 2009 om 07:27
Toen ik dat artikel las moest ik gelijk aan jouw stukjes denken, hoe je ons meeneemt op jouw weg van rouw. Jij laat ons zien hoe jouw proces verloopt. Het is misschien niet altijd wat sommigen onder ons willen lezen, maar rouw is rauw. Vind je weg in het rouwproces, en hopelijk mogen wij lezen hoe deze weg loopt.
Sterkte met het vinden van je weg.
Flinterke reageerde op mei 17th, 2009 om 07:33
Sterkte!
Isolde reageerde op mei 17th, 2009 om 08:32
Dat je de toekomst somber inziet is zo logisch, en je mag het ook zo voelen. Rouw alsjeblieft om het verlies van je liefste, en probeer je niets aan te trekken van mensen die vinden dat je niet je hoofd mag laten hangen. Je hebt er nu alle reden toe.
Als verpleegkundige zie ik zoveel stil verdriet bij mensen die hun partner hebben verloren, ze durfen er bijna niet over te praten omdat het al “lang” geleden is en de omgeving heeft besloten dat het welletjes is geweest. Wanneer mensen dan de kans krijgen om te praten is er zoveel verdriet, het raakt mij iedere keer. Dus lieve Aad, rouw om je liefste. Ik vind het heel erg knap en eerlijk dat je dit met ons wilt delen, en wie weet helpt het mensen anders om te gaan met verdriet van een ander.
Veel sterkte
Dineke reageerde op mei 17th, 2009 om 09:43
Vertel wat er in je omgaat, als het mensen shockeert ligt dat aan die mensen. Jij weet wat je voelt en kan het verwoorden. Veel mensen hebben dezelfdr gevoelens, maar kunnen zich niet uiten. Jij helpt met jouw verdreit hen. Bovendien het is jouw log en jij bepaalt wat erop komt. Heel veel sterkte, ik voel met je mee
maaike reageerde op mei 17th, 2009 om 10:04
Alleen ik heb geen portie bagage en kan het dus relativeren en bij mij hakt het er niet in als een mokerslag, zoals bij jou.
En natuurlijk mag je hier vertellen hoe je je voelt, dat je geen toekomst ziet. Maar als je indirect impliceert dat je er zelf een einde aan maakt is het heel wat anders !!!
Dan heb ik liever dat je me ff belt om van je af te lullen dan dat je het hier zo zwart op wit (euh wit op zwart) zet.
Xandra reageerde op mei 17th, 2009 om 10:40
Sinds wanneer gaat een ander bepalen wat jij hier neerschrijft?? Als dit een manier is om jouw gigantische verdriet een plaatsje te geven, prima. Daar heeft een ander zich niet mee te moeien!
Dat de telefoon een stuk minder rinkelt, komt doordat je wel verdriet mag hebben maar het niet mag tonen. Mensen zijn bang voor gevoelens, bang voor de confrontatie. Jammer, het kan zo anders.
Ik bied je bij deze een virtuele schouder aan om op uit te huilen en een virtueel oor om te luisteren, alleen luisteren wat jij te melden hebt.
Bloempje reageerde op mei 17th, 2009 om 12:34
Ik schreef het laatst al Aad rouwen heeft geen tijd al doe je er 2 of 5 jaar over bij wijze van spreken het ligt aan jou en jij m oet de tijd er voor nemen, het komt me bekent voor zo staan ze bij de deur maar na een maand 2 maanden moet het maar weer over zijn en dat is niet zo,juist dan zijn het de diepe dalen die je meeneemt en om daar omhoog te krabbelen heeft tijd nodig,
Had het van de week heel druk daarom reageerde ik niet maar denk wel aan jullie hoor,
Hier een schouder waar je even tegen aan kan hangen.
Liefs
Gisella reageerde op mei 17th, 2009 om 15:15
nanny reageerde op mei 17th, 2009 om 16:08
Karin reageerde op mei 17th, 2009 om 16:43
Uiteindelijk blijf je toch haar liefste vader en zit er bij al die andere toch een steekje los, je gaat het horen.
Geef haar de ruimte, die kleine is puber én d’r Mamsie kwijt. Al met al doen jullie het zo gek nog niet saampjes.
betty reageerde op mei 17th, 2009 om 17:31
De opmerking van Zoe, ik zou weleens willen horen in welke context die geplaatst is. Stapte ze uit de bus en riep ‘Hoi pap, je bent leuk hoor, maar andere vaders zijn toch wel net even beter’ of was er een aanleiding?
En zoals hier boven al is gezegd: vergeet niet dat die meid ont-zet-tend sterk is geweest de afgelopen tijd, haar moeder heeft moeten verloren, te horen heeft gekregen dat ze op haar vader moet letten. Geef haar een beetje krediet zeg, dat heeft ze wel verdiend dacht ik zo.
Eveline reageerde op mei 17th, 2009 om 18:12
Kop op, hè Aad!
Lydeke reageerde op mei 17th, 2009 om 18:23
Eveline reageerde op mei 17th, 2009 om 18:32
Rouwen duurt een leven lang en ik vind het niet meer dan normaal dat je er over schrijft en wie het niet lezen wil die gaat toch een logje verder?!Je moet “blij” zijn met je gave om het zo mooi allemaal te verwoorden..is niks mee om het van je af te schrijven hoor!
Natuurlijk komt zo’n opmerking van Zoë hard aan maar een volgende dag ben je de beste vader..trek het je niet aan.Heb zelf 2 puberdochters en tis overal hetzelfde met die meiden hoor
Maan reageerde op mei 17th, 2009 om 19:23
En over dat bellen? Ik heb je nummer niet, wil je me het even mailen?
Blijf de dingen schrijven zoals jij ze voelt en hoe jij je toekomst ziet. Het is jouw log, dan shockeer je sommig maar.
Denk aan je.
Esjuh© reageerde op mei 17th, 2009 om 20:53
Wat ik aan het bewerkstelligen was, was de moed om me los te maken van mijn ouders om op kamers te gaan, te kijken hoe hard ik kon trappen zonder dat ze me aan de kant zetten – te weten dat WAT ik ook zei, hoe ik het ook zei, ze toch van me bleven houden.
Toen ik wist dat ik het ergste gezegd had wat ik kon bedenken, toen ik zag hoeveel verdriet en pijn ik mijn moeder gedaan had, en ze TOCH nog van me hield… toen durfde ik langzaam maar zeker meer te denken aan het op eigen voeten gaan staan – met de wetenschap dat mijn ouders van me hielden, en wat ik ook verkeerd of fout zou doen, ze toch nog van me zouden blijven houden.
Dat is een behoorlijk normaal proces voor een 16 jarige. Ze staan op het randje van kind en volwassen, en die grote wereld trekt maar schrikt net zo hard af.
Natuurlijk zijn er ‘betere’ vaders, afhankelijk van wat het is dat ‘beter’ is. Is ‘beter’ dat ze alles geven wat kindlief vraagt? Is het ‘beter’ dat ze geen grenzen neerzetten zodat het kind leert wat kan en niet kan? Dat ze alles betalen en het kind niet hoeft te leren omgaan met geld? Er zijn twee perspectieven hier – die van het kind, en die van de volwassene.
Aad, vanuit een volwassen perspectief doe je het voortreffelijk.
Maartje reageerde op mei 17th, 2009 om 21:44
Ik ben zoals ik al zei geen prater, wel een schrijver. En ik ben niet snel iemands “gezeur” zat, als ik om die persoon geef.
Ook al ken ik je nog steeds alleen maar via www, ik mag je graag. En wou dat ik meer voor je kan doen dan alleen maar reacties hier geven… Misschien is MSN een mogelijkheid?
Marijke (f.k.a. Dutch Mamma) reageerde op mei 17th, 2009 om 23:16
Ik verbaas al tijden over een aantal van jouw trouwe lezers. Wat een nikszeggende ‘goedbedoelde’adviezen. Je kan er alleen maar over oordelen als je zelf in zo’n situatie hebt gezeten of zit. Lieve mensen geef Aad geen advies maar laat hem zelf zijn eigen moeilijke weg bewandelen. Want hoe cliché ook: Rouwen kost tijd, heel veel tijd.
Natuurlijk gaat het leven verder (alsof jij dat allang niet hebt ondervonden) maar voor een rouwende is hun lief continu in hun gedachten, zij rouwen de hele dag!
Dus mijn mening is: als jullie goed voor Aad willen zijn, luister dan, geef hem de ruimte en heb geduld!
Sterkte AAD!
Jessica
Jessica reageerde op mei 18th, 2009 om 14:03
De laatste dagen bleek weer ens te meer dat deze weg je één stap vooruit doet doen, maar ook weer twee achteruit. Dat maakt soms hopeloos.
Schrijfsels van jou en je mede-commenters zijn dan meer dan welkom..!
Aad reageerde op mei 18th, 2009 om 14:29
Daar reageerde ik op, niet op het feit dat een rouwproces dus een proces is en teringlang duurt en verdomde lastig is en haast niet te vatten, zeker niet als je het zelf niet mee hebt gemaakt.
Eveline reageerde op mei 18th, 2009 om 18:50