Aad Meijer

Fotografie is een gekende kunstuiting. Je kunt ermee je ei op diverse wijzen kwijt.

Smarts bedient zich van diverse oude Polaroidcameras, maar is ook Lomografe. Holga-werk en zo.

Met Polaroid deed ze dit kunstje: film van zwaar over de datum, Polaroid op twee afdrukken instellen ( met Polaroid kun je er héél veel) en druk op die knop. Met dit als resultaat.

Ik vind het prachtig hoor, mag van mij metershoog geëxposeerd worden. Klásse..!

Aan tafel. Het trouwe, gezellige tafereel van weleer is niet meer.

Ingrid is er niet meer, Zoë eet op haar werk of bij haar vriendje. Ik doe m’n boodschappen, kook wel. Om het daarna weer weg te flikkeren.

Ik wil niet alleen eten. En zoek ik een nabije cafetaria. Daar waar wat losgeslagen bestuursleden van een voetbalclub lallen over de misstanden bij hun club. Ze verstaan elkaar niet, ze noteren niets van elkaars onzin. De bar is bezet door twee uitgemergelde mannen. Ze lebberen aan hun flesje Jupiler, terwijl ze toch ook voor een koel tapje Dommelsch konden kiezen.

Ik moet altijd praten met mensen, wil weten wie ze zijn. Deze wensen alleen maar te lebberen, hun holle ogen kijken door mij heen.

Drie negertjes komen binnen, bestellen tien Jupiler om met te nemen ‘in twie taawsjes’. Zij bieden mij een drankje aan, maar ik sla het af. Ik moet naar huis, ik moet nog werken.

Werken aan m’n werk, werken aan mezelf…

Bloot wil ze niet, Aad, helaas.
Maar vanavond was ik met Max en zus uit eten in Delfshaven en toen we
daar mooie rozen tegenkwamen moesten we natuurlijk wel gelijk aan jou
denken.
Hier is een roos voor jou, op bijzondere wijze!

Ik bedacht me net, ik heb pasgeleden ook roosjes gekiekt!

Het is best lastig hoor, dat Project 365. Elke dag (minstens) een foto
maken en die dan ook nog uploaden op Flickr en van tags en
beschrijvingen voorzien, pfff..
Maar ik houd vol, wil niet valsspelen door foto’s van een dag of wat
geleden te uploaden (valt trouwens te checken, dus wat is het nut
ervan), maar poeh, het is toch wel een stuk moeilijker dan ik dacht. Er
zijn dagen dat ik echt niet meer weet waar ik een foto van kan maken, en
dan zijn er ook nog dagen dat ik er zoveel maak dat het lastig is om te
kiezen. Tis wat. Maar het is vooral errrrug leuk!

Het is niet voor niets dat Yvonne m’n studio-assistente is. Yvonne staat waar ze voor gaat en vice versa andersom en zo.

Op Yvonne kan ik bouwen, en als ze in haar leerproces in staat is platen als deze te bouwen, dan mag ze van mij door naar de top. Want daar hoort ze.

Verder? Ze maakt prima overlevingspakketten als je de jungle in moet trekken om te fotograferen: Thermoskoffie en broodjes kaas.

Maar ja, je moet dan wél van kaas houden… 

Ik had mij een tweedehands digitale Polaroid aangeschaft want wat maak je daar Godsgruwelijk mooie foto’s mee.

Zoiets lokt Smarts aan, zij lag ooit al met twee gevouwen handjes met daartussen een Polaroidfoto in haar wieg te tellen tot de twee velletjes van elkaar mochten. Smarts en zusterlief stonden dus vandaag trappelend voor de deur van de studio met hazelnoottaartjes en wijn.

Smarts is een Polaroid-priesteres. Zij stelt je handeltje af tot het moment dat er het-beste-van-het-beste uitkomt: mijn portret dus…

Ik rAad eenieder aan een Polaroid op Marktplaats te verschalken, ze kosten drie keren niks. En de films? Nog volop voorradig in het Oostblok. Voor een prikkie.

De meisjes Smarts maakten mijn dag goed. Leuk om ze getwee te zien tellen tot de twee magische velletjes van elkaar mogen…

Leuk als ook je familie enthousiast aan het fotograferen gaat. Hier een bijdrage van m’n schoonzusje!