Aad Meijer

Maar goed dat Ingrid’s zus me bijstond vanavond, want eens moet het toch gebeuren. Eens moet die kast leeg waar Ingrid’s kleding stil ligt te liggen.

Ieder kledingstuk heeft wel een verhaal, past bij een geschiedenis die geen toekomst mag hebben. Bij sommige jurkjes zie ik haar nog met een vragende blik uit het pashokje komen. ‘Wat vind je ? Kan het ? Lijk ik geen te dikke kont te hebben?’

Na het trieste nieuws van haar ziekte kocht Ingrid niets meer voor zichzelf, maar op het laatst -toen er toch hoop aan de horizon leek te gloren- kocht ze weer wat.

Ze heeft het niet meer kunnen dragen.

Ik parkeer m’n auto naast de kledingcontainer, en deponeer de zakken met onze herinneringen. Dag dansende schoentjes, dag mooie meid voor de spiegel…

Er valt niets meer te feesten.

- Thuisgekomen blijkt m’n trouwe Leica het na veel arbeid en nogal wat stuiterpartijen het begeven te hebben, zie bijgaande foto…-

Twee fotos voor je. De pioenroos omdat zij zo uitbundig haar kleur
bekent in het late namiddagzonnetje.
De rozenknop omdat ik gefascineerd was door het kleurpatroon erop. Het
lijkt wel alsof de knop en de schutblaadjes bloeden aan de uiteinden.
Alle scherpe puntjes aan de roos lijken dat te benadrukken.