header image
 

Kast vol herinneringen

containerMaar goed dat Ingrid’s zus me bijstond vanavond, want eens moet het toch gebeuren. Eens moet die kast leeg waar Ingrid’s kleding stil ligt te liggen.

Ieder kledingstuk heeft wel een verhaal, past bij een geschiedenis die geen toekomst mag hebben. Bij sommige jurkjes zie ik haar nog met een vragende blik uit het pashokje komen. ‘Wat vind je ? Kan het ? Lijk ik geen te dikke kont te hebben?’

Na het trieste nieuws van haar ziekte kocht Ingrid niets meer voor zichzelf, maar op het laatst -toen er toch hoop aan de horizon leek te gloren- kocht ze weer wat.

Ze heeft het niet meer kunnen dragen.

Ik parkeer m’n auto naast de kledingcontainer, en deponeer de zakken met onze herinneringen. Dag dansende schoentjes, dag mooie meid voor de spiegel…

Er valt niets meer te feesten.

- Thuisgekomen blijkt m’n trouwe Leica het na veel arbeid en nogal wat stuiterpartijen het begeven te hebben, zie bijgaande foto…-

~ door Aad op 26 mei 2009,.

14 Reacties to “Kast vol herinneringen”

  1. Dat moet heel zwaar zijn geweest, die kast leegruimen en haar spulletjes wegbrengen.

  2. Wat vreselijk verdrietig en zwaar voor jullie……liefs 10-eke

  3. Wat een rotkarwei, Aad.

  4. Oh, dit is weer zo’n moeilijk, defintief iets, Aad *knuffel*

  5. kijk gewoon naar je hand,
    na het maken van een vuist open je je hand weer. Een hand die altijd open of dicht is is verminkt. Ook je hart zet uit en trekt samen. Net zoals een vogel de vleugels opent en sluit om te vliegen.

    Rumi.

    hoop dat jij iets uit het dagcitaat van mijn scheurkalender kan halen… ik wel..

    Een dikke zoen aan beide kanten van dat stoppelbaardje!

  6. Verdrietig…
    Die zin “Er valt niets meer te feesten” snijdt door m’n ziel.

    Wel mooi dat je dit met haar zus kon doen.

  7. Da’s wel een heel zware klus.
    En dat je dan ook nog de moed hebt er een foto van te maken…
    Fijn dat je er wel hulp bij hebt Aad.

  8. Heel knap van je en heel verdrietig, ach wat lijkt me dat erg. Leef met je mee. Kus Nanny

  9. Gelukkig zijn herinneringen niet stoffelijk. Niemand kan ooit de herinneringen van jou aan Ingrid van je afnemen. Ik weet dat je ze koestert.

  10. Gelukkig zijn herinneringen niet stoffelijk. Niemand kan ooit de herinneringen van jou aan Ingrid van je afnemen. Ik weet dat je ze koestert

  11. alles gebeurt op de tijd dat het moet.. en dat is voor iedereen anders. ik heb er meer dan een half jaar over gedaan om mijn moeders kleren uit te zoeken en te distribueren (lees: afscheid te nemen) Ben blij dat ik haar blouse en vest nog in de slaapkamer heb hangen.
    Inmiddels even “bij”gelezen hier: 3 paginaas met plezier gelezen en gekeken bij je. Je gaat volgens mij hartstikke goed Aad! liefs van Tien

  12. Wat moet dit moeilijk geweest zijn, al die herinneringen. Sterkte….
    De foto geeft perfect weer hoe het was…….mistig

  13. Mooi dat jullie dit samen hebben kunnen doen, het moet voor jullie allebei enorm pijnlijk zijn geweest.

    Ik sluit me wat de foto betreft bij Esjuh aan: de foto geeft heel goed de dag weer…

  14. MOET het eens gebeuren? Bij mij hangen ze nog na meer dan 10 jaar.

Reageer;




 

grayscale.gif

Performance Optimization WordPress Plugins by W3 EDGE