Aad Meijer

Aan deze bijdrage van Felix wil ik iets vooraf melden.

Felix’s vader, Jürgen, is jarenlang mijn collega geweest bij de krant. Jürgen tekende de prachtigste prenten, en vooral de dingen die hij mooi vond, waar hij in geloofde.

De voetsporen die  Jürgen Katzmann voor zijn zoon achterliet, passen beter dan precies: ze laten ruimte om voort te gaan in creativiteit. Ik ben daarom trots dat Felix gastexposant wil zijn op mijn expositie ‘Rozentaal’. Komt hem zien..!

Mooie herinnering aan een mooie vrouw 

(ook al vond ze dat zelf niet)

Deze roos kregen we mee na de begrafenis van een goede vriendin, waar we helaas veel te vroeg afscheid van moesten nemen. (En de pijn wat dat veroorzaakt hoef ik jou natuurlijk niets te vertellen!)

Opeens stond ze daar op tafel en ving dat ene straaltje zonnenlicht dat tussen de luxaflex door naar binnen viel. En zoals jij zult beamen is dat natuurlijk een foto-moment dat geen enkele fotograaf laat liggen.”

Nog steeds ben ik erg onder de indruk van al je verhalen….

Hoe je het verlies van Ingrid probeert te verwerken en hoe je ons als webloglezers daarin laat delen.

Het fotothema rozen volg ik natuurlijk ook.

Deze keer van mij ook een bijdrage.

Voor mij op tafel staat namelijk een mooie bos Maxima-rozen.

Gisteren gekocht bij de bloemenwinkel voor een prikkie.

Mijn uitzicht van achter de laptop zit goed deze week.  J

Een portret van je schoonmoeder maken is geen eenvoudig klusje. Zeker niet in de tijd waarin we ons nu bevinden.

Er bestaat niets ergers als het verliezen van je kind. Dat staat voorop.

Ingrid’s moeder Jacqueline moest van mij een rol in m’n rozenserie gaan spelen. Een belangrijke.

Jacqueline is een plattelandsvrouw, met een hart groter dan de hectaren grond die zij met haar handen bewerkt. Een hart mooier dan de bloemenpracht en het fruit dat zij dagelijks plukt. Ik troonde haar vandaag mee naar de studio…