Aad Meijer

Zoë is een sportmens. Door-en-door. Knokt ervoor, gáát ervoor.

Ook voor ‘haar’ NAC. Weet ze alles van, en ze houdt met gemak trainer Robert Maaskant op straat aan om even de resultaten door te spreken. Tot zijn plezier overigens.

Ik ben geen sportmens, het maakt mij allemaal niet zo uit wie er wint. Maar toch gaan we met z’n twee naar het stadion, Zoë en ik. Ik ga voor het mensen kijken, en Zoë gaat voor de winst. Van de geel-zwarten dan.

Met een kapotte Leica maak je dan een beeld als dit. Slecht ? Kan zijn.

Maar voor mij vertelt het genoeg…

Gistermiddag laat belde de Stichting ‘Make A Memory’ of ik stand-by wilde staan. In ‘mijn’ regio was een vrouw aan het bevallen van een reeds overleden kindje, en wilde graag mooie fotografie als herinnering.

Het werd mijn meest intieme reportage tot nu toe. De vader was te trots om zich te uiten, de moeder was diep bedroefd en wilde haar kleintje het liefst knuffelen en kusjes geven. De overige familie stond er stil en verslagen bij. Hoe steun je mensen in dit grote verdriet.

Ik concentreerde me op m’n werk, sloot mezelf op in hetgeen er om me heen gebeurde.

Na drie kwartier stapte ik weer in m’n auto op het  parkeerterrein van het ziekenhuis en barstte in janken uit. M’n wereld beperkte zich nu nog maar alleen tot de cabine van m’n auto, leunend op het stuurwiel als ware het de schouder die ik zocht.

Ik hoop maar dat m’n foto’s de ouders en familie enigsins de troost zullen geven die ze zoeken, denk ik terwijl ik het parkeerterrein afdraai, terug de wereld in…