header image
 

Janken in jezelf

memory_800Gistermiddag laat belde de Stichting ‘Make A Memory’ of ik stand-by wilde staan. In ‘mijn’ regio was een vrouw aan het bevallen van een reeds overleden kindje, en wilde graag mooie fotografie als herinnering.

Het werd mijn meest intieme reportage tot nu toe. De vader was te trots om zich te uiten, de moeder was diep bedroefd en wilde haar kleintje het liefst knuffelen en kusjes geven. De overige familie stond er stil en verslagen bij. Hoe steun je mensen in dit grote verdriet.

Ik concentreerde me op m’n werk, sloot mezelf op in hetgeen er om me heen gebeurde.

Na drie kwartier stapte ik weer in m’n auto op het  parkeerterrein van het ziekenhuis en barstte in janken uit. M’n wereld beperkte zich nu nog maar alleen tot de cabine van m’n auto, leunend op het stuurwiel als ware het de schouder die ik zocht.

Ik hoop maar dat m’n foto’s de ouders en familie enigsins de troost zullen geven die ze zoeken, denk ik terwijl ik het parkeerterrein afdraai, terug de wereld in…

~ door Aad op 28 mei 2009,.

18 Reacties to “Janken in jezelf”

  1. Jee Aad, dat is heftig
    Al sta je nog zo sterk in je schoenen, dit gaat niet in je koude kleren zitten.
    Knap dat je dit kunt.Vraagt alles van je , denk ik.

    Yvonne reageerde op mei 28th, 2009 om 14:11

  2. Ik heb juist van de week aan je lopen denken mbt make a memory, en weet zeker dat de foto’s van veel waarde zullen zijn voor de ouders. Als iemand het kan dan ben jij het AAd. Maar ook heel zwaar, verdrietig en confronterend. Ik bied je een virtuele schouder aan: ik weet zeker dat je het zo goed hebt gedaan! zoen 10-eke

    10-eke reageerde op mei 28th, 2009 om 14:14

  3. Oh jee, dacht ik, wat heb ik gedaan ????
    Hoe kan ik maatje Aad hierop attent maken terwijl hij zoveel verdriet heeft, hoe heb ik het je aan kunnen doen ???? Ik voelde me echt schuldig omdat ik degene was die je op deze stichting attent gemaakt had.
    Ietsjes laten zakken en toen bedacht ik me dat juist jij, perfect weet hoe die ouders zich voelen, hoe verdriet voelt wat tot in het diepste van je ziel pijn doet, hoe je zo’n gewenst en voor hun fantastisch kind het mooist kan vereeuwigen. Hoe juist jij plaatjes kan schieten van hun overleden kind wat wél op levensgroot formaat in de huiskamer kan hangen.
    En ik ben blij voor die ouders dat ze juist jou hebben getroffen.
    Je weet dat je me kan bellen als je weer zoiets hebt hé ? Om je hand voor, tijdens en na de shoot vast te houden. Ik ben niet alles, maar ik gok toch iets beter dan een autostuur…

    Xandra reageerde op mei 28th, 2009 om 14:52

  4. tjemog.. wat een opdracht… maar te gek dat je het gedaan hebt! Petje af!! Liefs Tien

    tien reageerde op mei 28th, 2009 om 16:07

  5. Het leven kan hard zijn, maar jij hebt een hart voor het leven.

    TdB reageerde op mei 28th, 2009 om 16:10

  6. Aad,
    Knap dat je het toch gedaan hebt.
    Wetende hoe mooi jij een bijzondere (in dit geval helaas droevige) gebeurtenis kan fotograferen zal het voor de ouders een mooie herinnering zijn.

    johan reageerde op mei 28th, 2009 om 19:17

  7. Dat zal loodzwaar geweest zijn om die foto’s te maken.
    Of het een steun zal zijn? Zeker weten.
    En als er iemand in staat is er iets moois van te maken dan ben jij het wel.

    Kwebbel reageerde op mei 28th, 2009 om 20:05

  8. Oh my god, your worst nightmare… knap dat je dat kan. Wellicht kan je ‘t verdriet ietwat verzachten door de ongetwijfeld práchtige foto’s die je hebt gemaakt. Dikke kus,Cat

    Cat reageerde op mei 29th, 2009 om 00:14

  9. Pfff Aad wat een kanjer ben je zeg dat je dat gedaan heb zeg, en wat een mooie herinnering hebben de ouders van hun kleintje, en ik twijfel geen moment dat jij dat mooi heb vast kunnen leggen. En die tranen zijn alleen maar goed man, want ook jij voelt het verdriet van die ouders. Zelf hebben wij er maar een van onze Yorinde* en ik zou willen dat we er meer zouden hebben.Maar dat was in die tijd niet zo.

    Gisella reageerde op mei 29th, 2009 om 05:24

  10. Dat was een heftige opdracht. Petje af voor je.

    Bloempje reageerde op mei 29th, 2009 om 07:42

  11. Goed van je Aad dat je het op kon brengen en deze mensen een heel mooie herinnering nalaat van hun kindje. Afgelopen zaterdag was er een intervieuw op Radio 2 met Ed van Schaijk (die toevallig bij ons in het dorp woont). Hij sprak vol vuur over deze Stichting en mensen zoals jij die bij nacht en ontij klaar staan voor ouders die zo’n groot verlies hebben geleden. Ook al is het emotioneel zwaar, het is zo prachtig tegelijkertijd. Ik was zeer ontroerd door het intervieuw, evenals de presentator, die af en toe met een brok in zijn keel zat.

    Tooske reageerde op mei 29th, 2009 om 10:07

  12. Wat geweldig moedig van je Aad.

    Rolf reageerde op mei 29th, 2009 om 11:07

  13. Ik vind het echt zo knap van je! Wat een bijzonder project, erg indrukwekkend.

    Eveline reageerde op mei 29th, 2009 om 11:28

  14. Wat ben je toch een ongelofelijke vent Aad,dat je dit nu ook weer doet, ik hoorde toevallig gisteren in het ziekenhuis van deze stichting. Het Amphia ziekenhuis gaat er ook mee aan de slag. Fantastisch van je. Ik heb zelf helaas geen foto’s van mijn 28 en 32 weken doodgeboren babies, wat zou ik blij geweest zijn, al ik ze wel had gehad, maar 30 jaar geleden had je pech en moest je maar weer gauw zwanger zien te raken, wat overigens niet is gelukt. Zelfs een 28 oude weken baby begraven was ‘not done ‘ Wat een geluk dat het nu wel kan. Goed gedaan mAAt

    nanny reageerde op mei 29th, 2009 om 12:52

  15. Wauw! Wat ontzettend mooi ben jij dat je dat hebt gedaan. Echt! Wauw!

    Sissi reageerde op mei 29th, 2009 om 15:51

  16. Mijn eerste gedachte was….nu ik zeg het liever niet, maar Aad het is je job, en als mensen zich zoiets wensen, zoiets maakt ook een deel uit van een treuren en afscheid nemen. Het zijn zulke opdrachten die je beseffen laat hoe brutaal het leven kan zijn.

    Bij deze prettige pinksterdagen voor jullie.
    Love Joanna en Urs

    Joanna reageerde op mei 29th, 2009 om 16:10

  17. Ik vind dit zo mooi, maar zo heftig en zeker voor jou, met al je verdriet. Denk je wel aan jezelf?

    Esjuh© reageerde op mei 29th, 2009 om 20:56

  18. Het verdriet wat in dit blogje geschreven is is bijna voelbaar. Toch vind ik het geweldig dat je dit toch gedaan hebt. Het is voor de ouders zó belangrijk.
    Je hebt ze het mooiste gegeven wat ze in deze moeilijke tijd hadden kunnen krijgen, een tastbare herinnering aan hun kindje. En hoe belangrijk dat is weet ik uit eigen ervaring.

    Ik vind je een topper!

    Miranda Jansen reageerde op mei 30th, 2009 om 15:37

Reageer;




 

grayscale.gif