Aad Meijer

‘Op de valreep nog een foto. Ik weet dat ie het niet haalt bij de andere
foto’s op je weblog en hij is helaas ook niet zo bijzonder geworden als
ik in gedachte had. Ik stuur ‘m toch in, als dank voor de mooie teksten
en foto’s die ik elke dag op je weblog kan zien. Ik zal m’n best doen om
de volgende keer, als ik m’n nieuwe camera hopelijk wat beter onder de
knie heb, een betere inzending te doen.’

@ Diana: het gaat niet zozeer om de camera waar je mee werkt. Het gaat om de beleving die je hebt met je onderwerp en hoe je dat weergeeft. Ook met de achterkant van een bezemsteel kun je tekenen… 

De World Press Photo van dit jaar nodigt uit tot discussie. Zij die de deelnemende platen hebben gezien zullen erover meepraten.

Linda en ik  zochten een terrastafeltje langs een gracht met vrij uitzicht om daarover te praten. Maar wat is vrij?  Geen enkele lichtzedige dame wil ( en mag ) gefotografeerd worden, en ze hebben gelijk: ze zien er niet uit. Een uitzondering daargelaten. Hoog tijd dat de bezem eens door de Wallen gaat.

De jury van WPP verliest zichzelf in subjectiviteit, het gaat er kennelijk niet meer om wat een foto met je doet. Ook daar lijkt een academische arrogantie toe te slaan.

Jammer voor de organisatie, jammer voor de wereld die over de schouder van de fotograaf meekijkt…

Vandaag een bijzondere dag. Als kersverse alleenstaande vader, huisman en zelfstandig ondernemer lijkt er geen tijd meer over voor wat-dan-ook.

Linda( Cllctf) dacht daar anders over en wachtte op mij vanmorgen vroeg in de trein naar Amsterdam. Doel: World Press Photo in de Oude Kerk ( Red District bovendien…).

De dag die komen zou maakte veel los in mij, maar vooral op positieve wijze. Onze wijze van straatfotografie deed veel goed bij de passanten. Bovendien hebben we onze ijzers kunnen smeden inzake de urbanfotografie in Waterschei, die we al voor Ingrids overlijden hadden gepland.

Het Cllctf richt zich weer op: we gaan er weer voor..!

Deze week kom ik maar moeizaam uit de droefenis van mijn alledag. Maar toch.

Vandaag, na het verdriet van gister, de triomf van het leven mogen fotograferen: Jelte !

Het duurde twintig minuten en wat rugkramp voor het verse manneke z’n handje in de positie legde die ik wilde, maar ik heb em dan ook.

Jelte for president..!