Aad Meijer

Maar goed dat Ingrid’s zus me bijstond vanavond, want eens moet het toch gebeuren. Eens moet die kast leeg waar Ingrid’s kleding stil ligt te liggen.

Ieder kledingstuk heeft wel een verhaal, past bij een geschiedenis die geen toekomst mag hebben. Bij sommige jurkjes zie ik haar nog met een vragende blik uit het pashokje komen. ‘Wat vind je ? Kan het ? Lijk ik geen te dikke kont te hebben?’

Na het trieste nieuws van haar ziekte kocht Ingrid niets meer voor zichzelf, maar op het laatst -toen er toch hoop aan de horizon leek te gloren- kocht ze weer wat.

Ze heeft het niet meer kunnen dragen.

Ik parkeer m’n auto naast de kledingcontainer, en deponeer de zakken met onze herinneringen. Dag dansende schoentjes, dag mooie meid voor de spiegel…

Er valt niets meer te feesten.

- Thuisgekomen blijkt m’n trouwe Leica het na veel arbeid en nogal wat stuiterpartijen het begeven te hebben, zie bijgaande foto…-

Twee fotos voor je. De pioenroos omdat zij zo uitbundig haar kleur
bekent in het late namiddagzonnetje.
De rozenknop omdat ik gefascineerd was door het kleurpatroon erop. Het
lijkt wel alsof de knop en de schutblaadjes bloeden aan de uiteinden.
Alle scherpe puntjes aan de roos lijken dat te benadrukken.

Ik heb mijn best gedaan om een bijzondere roos te vinden en het is geworden mijn oude schoolvriendin Roosje. 

Ik geef m’n ogen altijd de kost, maar dit heb ik toch écht over het hoofd gezien: m’n zelfportret in drievoud !

Vandaag vond de eerste Jack Jersey Revival plaats in Roosendaal.

Jack ( de Nijs) Jersey was een Roosendaalse artiest die op 56-jarige leeftijd overleed. Hij betekende veel indertijd voor andere artiesten: Nick Mackenzie, Frank en Mirella ( ‘Drank en Rivella’) , André Moss en weet-ik-veel-wie-allemaal. Maakt niet uit, ze waren er allemaal, jaren ouder, en zongen het hoogste lied.

Enfin, ik was op de Oude Markt om te fotograferen.

Als het feest is in Roosendaal mis ik Ingrid enorm. Ze was er altijd bij. Om plezier te hebben met m’n voormalige krantencollega’s en hun vrouwen.

Ingrid was er niet, maar de rest wel. En eentje hield m’n hand vast, en bleef em vasthouden. Dat deed goed. Want dát mis ik enorm. Die hand, die schouder, die kroel, die kus.

Al met al heerste de vrolijkheid weer in Roosendaal. En een beetje in mij.

‘Papa was a poor man. Papa was a poo-poo-poo-poo-poor man…’

Fotografie is een gekende kunstuiting. Je kunt ermee je ei op diverse wijzen kwijt.

Smarts bedient zich van diverse oude Polaroidcameras, maar is ook Lomografe. Holga-werk en zo.

Met Polaroid deed ze dit kunstje: film van zwaar over de datum, Polaroid op twee afdrukken instellen ( met Polaroid kun je er héél veel) en druk op die knop. Met dit als resultaat.

Ik vind het prachtig hoor, mag van mij metershoog geëxposeerd worden. Klásse..!

Aan tafel. Het trouwe, gezellige tafereel van weleer is niet meer.

Ingrid is er niet meer, Zoë eet op haar werk of bij haar vriendje. Ik doe m’n boodschappen, kook wel. Om het daarna weer weg te flikkeren.

Ik wil niet alleen eten. En zoek ik een nabije cafetaria. Daar waar wat losgeslagen bestuursleden van een voetbalclub lallen over de misstanden bij hun club. Ze verstaan elkaar niet, ze noteren niets van elkaars onzin. De bar is bezet door twee uitgemergelde mannen. Ze lebberen aan hun flesje Jupiler, terwijl ze toch ook voor een koel tapje Dommelsch konden kiezen.

Ik moet altijd praten met mensen, wil weten wie ze zijn. Deze wensen alleen maar te lebberen, hun holle ogen kijken door mij heen.

Drie negertjes komen binnen, bestellen tien Jupiler om met te nemen ‘in twie taawsjes’. Zij bieden mij een drankje aan, maar ik sla het af. Ik moet naar huis, ik moet nog werken.

Werken aan m’n werk, werken aan mezelf…

Bloot wil ze niet, Aad, helaas.
Maar vanavond was ik met Max en zus uit eten in Delfshaven en toen we
daar mooie rozen tegenkwamen moesten we natuurlijk wel gelijk aan jou
denken.
Hier is een roos voor jou, op bijzondere wijze!