Aad Meijer

Ingrid was geen loopster, maar wél een sportvrouw. Ze rende twee keer per week behoorlijke afstanden door weer en wind, met haar tien loopmaatjes.

Ze genoot ervan. Ze genoot van haar maatjes, en het samen zondigen aan bitterballen en chocola na het afsluiten van hun kilometers.

Ingrid is er niet meer, maar leeft voort in de geest die haar loopmaatjes uitstralen. Zij maakten de steigerplanken bak voor de olijfboom waaronder Ingrid’s as zal rusten. Zij verwarmden ons met een prachtig boek vol met teksten en andere uitingen die herinneren aan een vrouw die niet alleen voor ons, maar ook voor hén zo belangrijk bleek te zijn.

Mijn meisje  blijft voor altijd bij hen, zeer zeker als haar maatjes binnenkort door-en-door kapot de finishlijn op de Oude Markt in Roosendaal passeren, gepijnigd door de keiharde kilometers.

Mieke, Rian,Chantal, Rein, Chantal, Jetty, Rianne, Jan, Patricia, Gerard, Nicolien en ow jee ik vergeet er toch geen een..?

Bedankt voor de vriendschap en warmte die ervoor zorgde dat Ingrid zo graag bij jullie was..!

Voorwoord: als ik theaterfotografie doe kan ik een ramp voor de dienstdoende toneelmeester zijn. Zo leerde Frank mij kennen, hoe joeg me ooit woedend van het podium ( verboden gebied) van theater De Kring. Maar ik had de plaat die ik wilde. Nu, naderhand moeten we er om lachen, we trotseren elkaars beroepseer op de scheidslijn van podium en zaal….

Hoi Aad,
ik volg je weblog sinds kort en werd geïnspireerd door de rozen inzendingen.
Ergens in je blog heb je een keer gezegd :”met de achter kant van een
bezemsteel kun je ook tekenen”
of iets van die strekking.  Met dit in gedachte durf ik deze
amateur-opnames naar je toe te sturen.
Hopelijk kun je er iets mee groetjes
Frank (de toneelmeester)

De ‘Omslag’  is dus daar. Hier. Al zes weken geleden voorspeld door mijn psychologe.

Ik had nooit kunnen en willen geloven dat ik uit woede en onmacht met dingen zou gaan gooien. Ontroostbaar zou blijven huilen, schreeuwen en wanhopig zijn. Met een lieve buurvrouw die geduldig een oogje op me hield, zij kende beroepsmatig het klappen van De Zweep.

De Zweep deed pijn, en voor het eerst heb ik m’n werk neer moeten leggen. Ik tril, ik traan, ik trotseer een dag die ik in feite nu niet aankan. Maar hou wel m’n ogen open voor Het Verdriet in mijn omgeving. De wijsheid die ik nu opdoe zal een steun voor anderen zijn, dat staat vast.

Ik moet door met m’n kleine meid. Dat moet.

Maar hoe..?