» De Omslag Aad Meijer

De Omslag

De ‘Omslag’ is dus daar. Hier. Al zes weken geleden voorspeld door mijn psychologe.

Ik had nooit kunnen en willen geloven dat ik uit woede en onmacht met dingen zou gaan gooien. Ontroostbaar zou blijven huilen, schreeuwen en wanhopig zijn. Met een lieve buurvrouw die geduldig een oogje op me hield, zij kende beroepsmatig het klappen van De Zweep.

De Zweep deed pijn, en voor het eerst heb ik m’n werk neer moeten leggen. Ik tril, ik traan, ik trotseer een dag die ik in feite nu niet aankan. Maar hou wel m’n ogen open voor Het Verdriet in mijn omgeving. De wijsheid die ik nu opdoe zal een steun voor anderen zijn, dat staat vast.

Ik moet door met m’n kleine meid. Dat moet.

Maar hoe..?

~ door Aad op 9 juni 2009,.

21 Reacties to “De Omslag”

stapje voor stapje lieve AAd, stapje voor stapje……liefs 10-eke

10-eke reageerde op juni 9th, 2009 om 21:25
Ach Aad, wat een pijn. Hoe akelig is het toch allemaal, maar fijn dat je deze buurvrouw hebt.
Is lotgenoten-contact een idee? Of een praatgroep rouwverwerking?

Lydeke reageerde op juni 9th, 2009 om 21:37
Je weet dat het komt en toch slaat het je 3-dubbel dwars neer als een donderslag bij heldere hemel.
Ik kan je geen handreiking geven, of een TomTom route hoe je naar geluk gaat. Je zal het zelf moeten doen met af en toe een duwtje in je rug als de helling te steil is.
Ik weet ook niet hoe ik je kan helpen, dat weet niemand.
Misschien wel eens goed om voor de volle 100% toe te geven aan je verdriet, de zorg voor Zoë even uit handen geven en daarna weer omhoog te krabbelen.
Wat zegt je psychologe ?

Xandra reageerde op juni 9th, 2009 om 21:37
@ Lydeke: we overwegen naar de stichting “Aan het eind van de regenboog” te gaan. Zij zijn er voor gezinnen die een ouder hebben verloren.

Aad reageerde op juni 9th, 2009 om 21:40
@ Xandra: acceptatie is het toverwoord, hoe wreed dan ook. En sommige zaken los laten, je verdriet vóór laten gaan…

Aad reageerde op juni 9th, 2009 om 21:42
Aad, ik weet niet goed wat ik moet zeggen, maar ik hoop dat de zon weer een keer gaat schijnen voor jou.
Sterkte Aad en houd moed.

Mandy reageerde op juni 9th, 2009 om 21:59
Kutwoord, dat acceptatie. Dat is namelijk toegeven dat het écht niet meer anders kan, dat er geen weg meer terug is en vooral dat je vechten voorbij is. En dat vechten was zo nodig om de dag door te komen..
Kus !!!

Xandra reageerde op juni 9th, 2009 om 22:07
Heel verstandig, Aad. Alle hulp helpt een heel klein beetje en samen misschien een beetje meer. Hoe is het met Zoë?

Lydeke reageerde op juni 9th, 2009 om 22:42
Stapje voor stapje Aad met alle hulp die je krijgen kunt. Kon ik je maar een aanwijzing geven, helaas kan ik dat niet.
Heel veel sterkte

Bloempje reageerde op juni 9th, 2009 om 22:59
@ Lydeke: Zoë knokt, wil hoe dan ook dit schooljaar succesvol afsluiten. Maar ook zij is nu de man met de hamer tegengekomen.
We zullen onze handen nog steviger in elkaar moeten klemmen…

Aad reageerde op juni 9th, 2009 om 23:01
Joh, ik vind het niet meer dan logisch, en zou het juist niet normaal vinden als dat moment nooit zou komen…

Je vindt wel een weg, al lijkt het nu alsof dat onmogelijk is. En wat de acceptatie betreft.. ik heb moeten leren dat ‘acceptatie’ niet hetzelfde is als ‘je erbij neerleggen’. Er is een subtiel verschil, maar het is er wel. En het is net dat verschil dat verdriet dragelijker kan maken.

Sterkte, voor jou en Zoe. Enne.. een jaartje overdoen is geen ramp hoor. Dat lijkt nu dan misschien wel, maar niemand zal het een schande vinden als ze het op het eind van het jaar toch niet blijkt te redden….

Eveline reageerde op juni 9th, 2009 om 23:39
Hoe?
Hoe moet je verder?
Met vallen en opstaan, alsof je opnieuw moet leren lopen, met een dag vol verdriet en een dag zonder tranen, met regen of zonneschijn. Geen dag is hetzelfde en langzaam, heel langzaam leer je weer lopen, er is geen weg terug.
Hou moed Aad en zoek hulp als je het niet aan kan.

Blips reageerde op juni 10th, 2009 om 03:28
De roes waar je vanaf het begin in lefde is nu voorbij.

Het besef, de ontwakening de kei en keiharde realiteit is nu daar.

Nu is het tijd voor jouw eigen verwerking.

Geef aan al je verdriet toe en doe wa je hart je ingeeft, al kost dit je menig serviesstuk.

Jullie komen hier ook doorheen, maar “stop nu niets meer weg”.

Het gaat “goedkomen” mijn vriend, maar het gebeurt tergend, tergend langzaam.

We denken aan je.

Palisa reageerde op juni 10th, 2009 om 04:14
Dat kan niemand je vertellen Aad, wat voor wijsheden je ook krijgt! Je moet dat helemaal zelf ontdekken…helaas Op jouw eigen tempo en op jouw manier…

Sterkte jongen…

Carmen alias Ms B! reageerde op juni 10th, 2009 om 06:02
Je berichtje snijd door mijn ziel.
En ik ken je niet eens.
Kan me geen voorstelling maken van jouw pijn en verlies.
Sterkte.

Kuikentje reageerde op juni 10th, 2009 om 08:20
sterkte..

Karin reageerde op juni 10th, 2009 om 12:53
Sterkte, sterkte, sterkte, …….

Tooske reageerde op juni 10th, 2009 om 13:30
Hoe? Dag voor dag,en niet te veel vooruit denken.

Linda Rose reageerde op juni 10th, 2009 om 17:16
Ik heb een beetje last van gebrek aan de juiste woorden… Maar wil je wel, opnieuw, laten weten dat ik naar je luister en met je meeleef. Oprecht. Vanuit mijn hart.

Sterkte, Aad!!!

Marijke (f.k.a. Dutch Mamma) reageerde op juni 11th, 2009 om 07:18
Au! Heel veel sterkte, Aad. Je kunt dit, dat weet ik zeker!
En in de tussentijd; sterkte!

Liefs

Sissi reageerde op juni 11th, 2009 om 08:54
x

Loret reageerde op juni 11th, 2009 om 10:59