Aad Meijer

Zo is-ie voor lange tijd uit beeld, en zo staat-ie er weer. Sjonnie.

Waar was je nou? ‘Ziek geweest. Keel”

Owkee, goed excuus. Hij is afgevallen, lijkt wat schoner en zelfs gekapt. Gaat vanavond tv kijken bij Expert voor het raam. Racen.

Hij weet precies wat er komt vanavond. En Sjonnie?

Hij komt er wel, Sjonnie…

Vandaag viel er een brief op de mat. Een heuse brief…

De afzender leerde ik kennen toen ik veertien was, en hij vroeg of ik met em wilde voetballen. Toen. Ooit. We deelden sindsdien vriendinnen, verdriet, blijheid en dromen. De wegen die wij voor onszelf kozen dreven ons uit elkaar. Zuid-Holland verruilde ik voor het Brabant wat ik zo liefkoosde, en hij vertrok naar Friesland. We gingen wél allebei voor een krant werken, die liefde deelden we.

De schakels in onze ketting bestonden daarna uit kerstkaarten, ons leven leek te lopen.

Tot nu. Veertig jaar na onze ontmoeting lijkt m’n wereld in te storten, en ligt daar ineens een brief op m’n deurmat. En ik lees em in de zon terwijl m’n linkerwijsvinger een condensdruppel van m’n biertje veegt, en m’n rechterwijsvinger een dikke biggelende traan van m’n wang.

Tjees, wat is er veel gebeurd sinds dat eerste partijtje voetbal op Camping Patersven in Wernhout…

Bedankt Max…

Ik wist het niet meer sinds m’n dier- en kostbare Leicaatje kapot gevallen was. Een goede snapshotcamera wil je niet missen, maar waar ga je voor kiezen..?

Weer een Leica, terwijl een tiental merken staan te knokken voor een ereplaats? Ik wist het niet meer. Immers, wat de één te kort komt, heeft de ander te veel. Ik dubde over de Olympus Tough. Lekker klein, en kan tegen een stootje. Zelfs tegen een stootje onder water. Echter, vertoont al ruis boven 200 ISO.

Vandaag hakte ik mijn twijfelknoop door, en koos voor de Sony H20. Full HD en tienvoudige optische zoom. Kan niet tegen schokken en druppels, maar toch…

Vanaf nu snap ik er weer op los. Want ow, wat miste ik dat kleine ding in m’n jaszak…