Aad Meijer

Vragen kun je niets als je lief er niet meer is. Je naasten treuren, hebben ook onvoorstelbaar veel verdriet. Kunnen evenveel: niets.

Zelf hoop je op een schouder. Het liefst van een vrouw. Je tranen zullen hun weg wel vinden langs de weg der vrouwelijke schoonheid en begrip. Zover is het echter niet. Je moet knokken, erbij zien te blijven. Pal staan voor je dochter die meer dan ooit stabiliteit verlangt. Evenwicht.

In een leven als dit ontspring je de dans nooit. Uiteindelijk struikel je toch…

Pfoe… ze belde laat op de avond of ik kwam. Het ging fout met Ingrid.

Halverwege de donkere ziekenhuisgang stond ze daar. Een gestalte in een wezenloos niets.

Ze verwelkomde me met een stevige omhelzing, en dikke knuffels. Acht minuten later stierf Ingrid, en zij bleef bij ons: Gea.

Vanmiddag werkte ik in de studio, en werd afgeleid door schimmen die zich over de set verplaatsten. Ik vermoedde Ingrid in de ruimte, maar het bleken voorbijtrekkende wolken in het zwerk, die schaduwen door de brede dakvensters wierpen. Vanuit mijn wanhopig alleenzijn riep ik Ingrid aan: “Als je er verdomme bent, laat dat dan ook merken”, riep ik wanhopig…

Ik stopte m’n werkzaamheden, tikte m’n alarm in en trok de deur achter me dicht. In de avondzon kwam een blonde vrouw aangefietst, die afstapte, me kuste en vastklemde.

Gea…