header image
 

Een grens voorbij…

grafVanavond bij zonsondergang hebben Zoë en ik Ingrid in haar laatste rustplaats neergelegd.

Het deed veel pijn, nog meer dan verwacht. Er was, en er zal geen troost zijn. Ik ben in alle opzichten kapot na deze handeling.

Zij die nog even bij Ingrid willen zijn, of iets bij haar achter willen laten zijn van harte welkom. Meer dan van harte zelfs. Ik zou niet willen dat ze daar alleen bleef…

~ door Aad op juni 24, 2009.

20 Reacties to “Een grens voorbij…”

  1. Ingrid, zacht noem ik je naam, Ingrid. Je wordt zo gemist…….Geef hen kracht Heer, oh, geef hen kracht…..10-eke

  2. x. Mooi, Tineke. Het is goed zo. Ondanks alle pijn, kunnen jullie het niet beter doen, alles voelen, geven, zijn. En dat doet pijn en goed. Ik ben niet zo goed met woorden. Maar als je eens eens lief zuchtje voelt, ben ik het ook wel eens die veel bij jullie stil staat. Doch jullie zo onbekend.
    Zover mijn woorden. Het zijn er al teveel vind ik.
    Ik probeer steeds met “x” alles te zeggen..

  3. Ik weet niet wat te schrijven, 10-eke heeft het al zo mooi verwoord, sluit ik me bij aan.

  4. dat ik nou precies vandaag (pas) weer hier kom. Ik hoop dat je rust hebt lieve Ingrid.. je wordt zo node gemist….. liefs van Tien

  5. Aad, Ik ben ervan overtuigd dat, hoe moeilijk dit geweest is en je ertegenop zag als een berg, het je toch enige rust zal geven. De gedenkplek is nu compleet.

  6. Goed dat jullie dit samen hebben gedaan. Sterkte…

  7. Ik kan niks anders zeggen dan sterkte, ondanks de pijn zul je deze plek steeds meer gaan vinden.

  8. En toch beste Aad, is het nu klaar.

    Je (Jullie) monumetje is compleet.

    Je plekje wordt nu de uitlaatklep, van vreugde en verdriet.

    Steeds meer zul je daar glimlachend zitten…weet je nog….

    Sterkte vriend.

  9. Pff Aadm wat moeilijk zeg, haar plekje is nu af en nu kunnen bij haar zijn wanneer jullie willen in verdrietige maar ook leuke dingen.
    Heel veel sterkte

  10. Ik weet niet wat ik moet zeggen, maar ik wil je laten weten dat ik aan jullie denk…

  11. Lieve Aad en dochter.

    Even een berichtje van een oud collega. Ook ik ben niet zo goed in woorden en dingen opschrijven. Maar lieve jongen wij leven met je mee. De echte pijn zal nog lang niet overgaan dat heeft z’n tijd nodig. Maar geloof me Aad er komt een tijd dat je het allemaal zal gaan aanvaarden. Vergeten nooit maar aanvaarden wel. Misschien stel je het wel niet op prijs dat ik je mail maar ik leef iedere dag met jullie mee. Heel veel sterkte nog de komende tijd. Greet heijnen (BNdestem)

  12. Aad en Zoe en Rutger, ik sluit me aan bij 10-eke, geef hen kracht, o, wat is het toch moeilijk, Ingrid zal nooait alleen liggen, ze heeft jullie toch met zoveel liefde om haar heen, dat weet ze. Zeker weten.

  13. Elke kleine stap is er een op weg naar verwerking, dit was een heftige, maar een hele belangrijke.

    Lieve Aad en Zoe, ik denk aan jullie.

    Dikke kus

  14. Kan alleen maar zeggen dat ik diep respect heb voor de manier waarop jullie Ingrid een eigen plekje hebben gegeven. Zo ver weg en toch zo dicht bij.

  15. Een zeer zware stap waar je enorm tegenop zag toch genomen.
    Heel erg dapper.
    Sterkte

  16. Sterkte, goed dat jullie dit samen hebben gedaan, maar zo moeilijk.
    Dikke knuffel

  17. Ingrid zal voortleven…in de boom, maar vooral in jullie hart!

  18. Een paar keer heb ik nu al gelezen zonder te reageren…..mijn woorden zijn totaal op….Jullie zijn in mijn hart lieve Aad en Zoë.

  19. Virtuele knuffel

  20. Een eigen plek, die had ze al en die zal ook nooit verdwijnen. De plek waar ze nu voor altijd rusten mag is voor jullie de plek om weer even dicht bij haar te zijn.
    Ik wens jullie alle sterkte.

Reageer;




 

grayscale.gif