Aad Meijer

De Halve Marathon. Ik  kon er niet omheen. Het was jaarlijks Ingrids sportieve gevecht tegen zichzelf, het uiterste van haar lichaam vergend.

Verleden jaar kwam ze lachend als laatste over de finish, en we lachten mee. We wisten toen nog niet dat de kanker haar longen al aan het opvreten was. We lachten…

Nu aan de start haar dochter, en een aantal lieverds die ter Ingrid’s nagedachtenis liepen. Ook wat toffe naasten die kwamen kijken naar een parcours dat voor mij zo leeg leek.

Gelukkig had ik excollegaatje redactrice Jeannine naast me wiens woordenvloed gedurende de wedstrijd even warm was als de zon die op de geteisterde lijven van de deelnemers scheen. Het bier was koel, m’n blik bleef helder. De wedstrijd was voorbij eer ik het wist.

En daarom dank aan ieder die er was, op welke wijze dan ook. Al was het maar in gedachten.

Het deed me meer dan goed…

Concert At Sea. Ingrid en ik waren altijd aanwezig bij dit sfeervolle Blof-spektakel op de Brouwersdam. Ditmaal vergezelden Zoë en vriendin Milou mij naar de dam. Het gevoel wat ik voor het  festijn had zat me niet lekker.

En zo kon het dus gebeuren dat het vrijdagavondconcert veel hopeloosheid en verdriet in me losmaakte, en ik het zaterdagconcert al in de middag verliet. Met een hoofd vol verdriet en pijn in m’n tentje gekropen. Niet meer dan een hoopje ellende, liefst weg van iedereen.

Vandaag is het zondag. De dag van de Roosendaalse Halve Marathon. Ook iets waar wij beiden jaarlijks naar uitkeken. Het gemis groeit en groeit.

Maar ik zal er zijn. Beroepshalve, en om Zoë aan te moedigen en de loopvrienden van Ingrid. Trouwens, iedereen. Het zijn allemaal kanjers die hiervoor trainen en zich het snot voor de ogen lopen.

Maar ja, ik kom niet onder dat onbestemde, bedroefde gevoel uit…