Aad Meijer

Daar zit je dan met je goed fatsoen. En een doos met daarin een zwarte plastic pot. Zover zijn we gekomen, en dit is het dan.

Uiteindelijk heeft het vuur de gretige kankercellen bezworen, maar ook het mooiste vernietigd. Wat rest is dit, en veel herinneringen die nog steeds pijn doen. Kijk mij zitten, troost zoekend bij een plastic pot in een cadeauverpakking. Op dezelfde plek waar eens ons gezamenlijk geluk onbegrensd leek.

Een toffe buurvrouw brengt een zonnebloem bij Ingrid’s boom: welkom thuis, lieverd…

The Fool On The Hill lijk ik, de Gek bij zijn Doos.

Maar laat me maar.

Al was het maar voor even…

Vanmiddag mochten we haar halen. Althans: haar as. 15.30u.

Ik leefde er naar toe, met Zoë in m’n kielzog. Niet wetend of ik er nu tegenop zag of me erop moest verheugen. Er wachtte een kleine zwartegepakte man met zilverwit haar. Vriendelijk legt hij me mijn rechten en plichten uit. Immers, ik heb besloten de as zelf mee te nemen en uit te strooien.

De doos met daarin de urn voelt zwaarder dan verwacht, voelt vreemd. Daar ga ik dan, met m’n lief. Naar huis. Thuis.

Het lijkt gek, maar ik wilde het huis aan kant, de heg ervoor strak geschoren. Welkom thuis, meisje…

Vragen kun je niets als je lief er niet meer is. Je naasten treuren, hebben ook onvoorstelbaar veel verdriet. Kunnen evenveel: niets.

Zelf hoop je op een schouder. Het liefst van een vrouw. Je tranen zullen hun weg wel vinden langs de weg der vrouwelijke schoonheid en begrip. Zover is het echter niet. Je moet knokken, erbij zien te blijven. Pal staan voor je dochter die meer dan ooit stabiliteit verlangt. Evenwicht.

In een leven als dit ontspring je de dans nooit. Uiteindelijk struikel je toch…

Pfoe… ze belde laat op de avond of ik kwam. Het ging fout met Ingrid.

Halverwege de donkere ziekenhuisgang stond ze daar. Een gestalte in een wezenloos niets.

Ze verwelkomde me met een stevige omhelzing, en dikke knuffels. Acht minuten later stierf Ingrid, en zij bleef bij ons: Gea.

Vanmiddag werkte ik in de studio, en werd afgeleid door schimmen die zich over de set verplaatsten. Ik vermoedde Ingrid in de ruimte, maar het bleken voorbijtrekkende wolken in het zwerk, die schaduwen door de brede dakvensters wierpen. Vanuit mijn wanhopig alleenzijn riep ik Ingrid aan: “Als je er verdomme bent, laat dat dan ook merken”, riep ik wanhopig…

Ik stopte m’n werkzaamheden, tikte m’n alarm in en trok de deur achter me dicht. In de avondzon kwam een blonde vrouw aangefietst, die afstapte, me kuste en vastklemde.

Gea…

Zo is-ie voor lange tijd uit beeld, en zo staat-ie er weer. Sjonnie.

Waar was je nou? ‘Ziek geweest. Keel”

Owkee, goed excuus. Hij is afgevallen, lijkt wat schoner en zelfs gekapt. Gaat vanavond tv kijken bij Expert voor het raam. Racen.

Hij weet precies wat er komt vanavond. En Sjonnie?

Hij komt er wel, Sjonnie…

Vandaag viel er een brief op de mat. Een heuse brief…

De afzender leerde ik kennen toen ik veertien was, en hij vroeg of ik met em wilde voetballen. Toen. Ooit. We deelden sindsdien vriendinnen, verdriet, blijheid en dromen. De wegen die wij voor onszelf kozen dreven ons uit elkaar. Zuid-Holland verruilde ik voor het Brabant wat ik zo liefkoosde, en hij vertrok naar Friesland. We gingen wél allebei voor een krant werken, die liefde deelden we.

De schakels in onze ketting bestonden daarna uit kerstkaarten, ons leven leek te lopen.

Tot nu. Veertig jaar na onze ontmoeting lijkt m’n wereld in te storten, en ligt daar ineens een brief op m’n deurmat. En ik lees em in de zon terwijl m’n linkerwijsvinger een condensdruppel van m’n biertje veegt, en m’n rechterwijsvinger een dikke biggelende traan van m’n wang.

Tjees, wat is er veel gebeurd sinds dat eerste partijtje voetbal op Camping Patersven in Wernhout…

Bedankt Max…

Ik wist het niet meer sinds m’n dier- en kostbare Leicaatje kapot gevallen was. Een goede snapshotcamera wil je niet missen, maar waar ga je voor kiezen..?

Weer een Leica, terwijl een tiental merken staan te knokken voor een ereplaats? Ik wist het niet meer. Immers, wat de één te kort komt, heeft de ander te veel. Ik dubde over de Olympus Tough. Lekker klein, en kan tegen een stootje. Zelfs tegen een stootje onder water. Echter, vertoont al ruis boven 200 ISO.

Vandaag hakte ik mijn twijfelknoop door, en koos voor de Sony H20. Full HD en tienvoudige optische zoom. Kan niet tegen schokken en druppels, maar toch…

Vanaf nu snap ik er weer op los. Want ow, wat miste ik dat kleine ding in m’n jaszak…

Fotograferende vrouwen. Ik heb er iets mee. Zij weten altijd hun fotografie een toegevoegde waarde mee te geven. Ze verwonderen mij. Zij doen mij goed.

In mijn kringetje heten ze Xandra, Smarts, Betty en er zijn nog wat meer mooie maagden wiens platen een genoegen zijn om te bekijken.

Mevrouw MikMak past in dat rijtje. Zij stuurde mij een tijd geleden in een iets betere tijd een mail met de eenvoudige tekst  ’11 juni’ . En jawel, daar kwam ze vandaag aangelopen op perron 1a van het station in Roosendaal.

Vóór het afscheid portretteerde ik haar nog even met alle lampen in de studio gedoofd, en de laaddeuren in de achterwand open. Fotograferende meiden in je kringetje zijn een kostbaar bezit…

Ingrid was geen loopster, maar wél een sportvrouw. Ze rende twee keer per week behoorlijke afstanden door weer en wind, met haar tien loopmaatjes.

Ze genoot ervan. Ze genoot van haar maatjes, en het samen zondigen aan bitterballen en chocola na het afsluiten van hun kilometers.

Ingrid is er niet meer, maar leeft voort in de geest die haar loopmaatjes uitstralen. Zij maakten de steigerplanken bak voor de olijfboom waaronder Ingrid’s as zal rusten. Zij verwarmden ons met een prachtig boek vol met teksten en andere uitingen die herinneren aan een vrouw die niet alleen voor ons, maar ook voor hén zo belangrijk bleek te zijn.

Mijn meisje  blijft voor altijd bij hen, zeer zeker als haar maatjes binnenkort door-en-door kapot de finishlijn op de Oude Markt in Roosendaal passeren, gepijnigd door de keiharde kilometers.

Mieke, Rian,Chantal, Rein, Chantal, Jetty, Rianne, Jan, Patricia, Gerard, Nicolien en ow jee ik vergeet er toch geen een..?

Bedankt voor de vriendschap en warmte die ervoor zorgde dat Ingrid zo graag bij jullie was..!

Voorwoord: als ik theaterfotografie doe kan ik een ramp voor de dienstdoende toneelmeester zijn. Zo leerde Frank mij kennen, hoe joeg me ooit woedend van het podium ( verboden gebied) van theater De Kring. Maar ik had de plaat die ik wilde. Nu, naderhand moeten we er om lachen, we trotseren elkaars beroepseer op de scheidslijn van podium en zaal….

Hoi Aad,
ik volg je weblog sinds kort en werd geïnspireerd door de rozen inzendingen.
Ergens in je blog heb je een keer gezegd :”met de achter kant van een
bezemsteel kun je ook tekenen”
of iets van die strekking.  Met dit in gedachte durf ik deze
amateur-opnames naar je toe te sturen.
Hopelijk kun je er iets mee groetjes
Frank (de toneelmeester)