Aad Meijer

De ‘Omslag’  is dus daar. Hier. Al zes weken geleden voorspeld door mijn psychologe.

Ik had nooit kunnen en willen geloven dat ik uit woede en onmacht met dingen zou gaan gooien. Ontroostbaar zou blijven huilen, schreeuwen en wanhopig zijn. Met een lieve buurvrouw die geduldig een oogje op me hield, zij kende beroepsmatig het klappen van De Zweep.

De Zweep deed pijn, en voor het eerst heb ik m’n werk neer moeten leggen. Ik tril, ik traan, ik trotseer een dag die ik in feite nu niet aankan. Maar hou wel m’n ogen open voor Het Verdriet in mijn omgeving. De wijsheid die ik nu opdoe zal een steun voor anderen zijn, dat staat vast.

Ik moet door met m’n kleine meid. Dat moet.

Maar hoe..?

Ondanks alle hulp, het gaat niet verder zo.

Ik ben (het) moe. Dood- en dood moe. Ben het beu om m’n antwoord op de vraag ‘hoe gaat het met je’ niet eens volledig uit te kunnen spreken omdat de zoveelste vraagsteller inmiddels al haastig doorratelt over andere dingen.

Wil gewoon een gezellig huis waar wat liefde wacht als ik thuiskom. Een gezellige maaltijd. Meer niet.

Gewoon lekker slapen, fijn wakker worden tijdens een ochtend waar de zon werkelijk opkomt.

Gewoon wat rust…

We hebben het ‘Gouden Randje’ even uit het oog van het dagelijks leven verloren, maar vandaag was het nadrukkelijk aanwezig. Alsof het zo moest.

Maar allen om mij heen die het geluk van dit paartje gadesloegen waren het met mij eens: dit is geluk dat aanstekelijk werkt.

Daarom: geniet mee van dit onbevangen geluk, een tiende van een seconde vastgelegd in de tijd…

‘Een kwartje voor je gedachten…’  Wie kent het gezegde nog in dit Euro-tijdperk waarin kwartjes allang in de vergetelheid zijn geraakt?

Vandaag maakte ik deze foto, en doe mij eens een lol en vul de gedachten van dit echtpaar in.

De meest originele inzendig stuur ik een kwartje toe..!

Het was de eerste maal dat Roosendaal haar Rozenfestijn organiseerde, en ik wilde erbij zijn.

Een heuse eigen kraam met 150 prachtige rode langstelers die de spontane portretten die ik van bezoekers maakte begeleidden zouden het moeten gaan doen, en gíngen het ook doen..!

Studioassistente Yvonne met Zoë’s papegaaitje Dodo ging vandaag de krant halen, en de derde prijs in een fotowedstrijd! Ze verdient het dik, ook gezien al haar inspanningen tijdens de voorbereidingen.

Modellen Roos en Lotte trokken het oog van de gehele Rozenmarkt, en ik werd met warmte vervuld door het bezoek van lieverds die van ‘buitenaf’ kwamen om me een hart onder de riem te komen steken. Want wees eerlijk, hier had Ingrid bij moeten zijn…

Lichtpuntjes met soms een helder vuurwerkkarakter trekken je de dag door, tot je eindelijk met je maatjes in de Boekentuin bij het genot van een drankje en een hapje glimlachend kunt terugkijken op een boeiende dag.

Weliswaar veel wind vandaag, maar de goede kant op…

Je kent ze wel, het soort nachten waardoor je van de dag niets meer hoeft te verwachten. Het kan dan licht worden buiten, maar het voelt loodzwaar.

Voor m’n serie ‘Rozentaal’ had ik Maud vandaag op m’n verlanglijstje staan. Ik kende haar niet, maar had haar op een klassefoto zien staan. Maud is zeven en papa en mama mochten mee naar m’n studio waar de set op dit guitige kleine ding wachtte. Roos was er voor de eventuele visagie en model-coaching, maar het bleek allemaal niet nodig.

Maud is een mooi mensje.

En bij het vertrek vertrouwde ze me toe: ‘ik kom nog wel een keertje gezellig terug hoor..!‘

Je bent meer dan welkom, Maud…

Aad, dit is een cedrus roos. Het is het bovenste topje van de
‘denne’appel van de cedrus boom in onze tuin. In het voorjaar drogen de
dennenappels uit en laten hun zaden vallen – waarna de roos in zijn
geheel omtuimelt. Zijn ze niet prachtig?

In de geschiedenis van dit weblog is er nog nooit zo enthousiast op een thema gereageerd als de afgelopen meimaand.

Mede daarom, en omdat ik nog steeds bezig ben met het voorbereiden van mijn expositie ‘Rozentaal’ houden we deze maand ook nog even vast aan hetzelfde thema. Blijf dus mooie rozenplaatjes maken waar we ons allemaal aan kunnen vergapen. Ook deze maand staat in het teken van de roos.!

Ik heb een maand lang niks kunnen bedenken wat met een roos te maken had.

En toen kwam ik vanmiddag thuis en opeens viel mijn oog bewust op het eerste bosje rozen wat ik voor Moederdag gehad had.

In 1997, van mijn Bimski. Mijn grote, kleine dochter op wie ik apetrots ben dat ze zo ver is als ze nu is, terwijl het allemaal niet makkelijk voor haar was en is.

Mijn Bimski, uniek en enig in haar soort.

Haar rozen heb ik altijd bewaard en hangen als een trofee aan de muur. Niet geprepareerd, gewoon ruw en wars van iedere vorm van preparatie, net zoals de geefster.

Mijn roos…..

PS Hoe raar het ook klinkt, buiten croppen heb ik er niks aan gedaan. Gewoon de ruwe foto, zoals hij uit de camera kwam.

Deze roos kwam op bijzondere wijze op mijn pad en zei: neem me…