Aad Meijer

Reis. Op reis. Terug van de reis. Thailand, nachttrein naar Bangkok.

Roosendaal viert de zomer uitgebreid. Veel inwoners zijn al vertrokken naar een tijdelijk elders en worden vervangen door toeristen en dagjesmensen die op alles wat deze stad te bieden heeft afkomen.

Ik blijf nog even, overleggend met Zoë naar welke stad we voor een paar dagen zullen vertrekken. Lissabon, Instanbul, St. Petersburg..? Intussen ben ik druk met werk en het oprichten van een heuse stichting. Samen met Margot van De Boekenworm en Rudi van de Bruna gaat het lukken om de Stichting ‘Lichtzinnig’ in het leven te roepen. Een Stichting die gaat knokken voor de promotie van alles en iedereen in de regio  die zich uit in woord en beeld.  Veel werk, en dat terwijl de opening van m’n expositie ‘Rozentaal’ langzaam maar zeker dichterbij komt.

Morgen begin ik met m’n nieuwe portretserie ‘Lezen’. Bijzondere mensen met hun favoriete boek gefotografeerd, lezend. Met een klein onderschrift waarom zij juist dit boek kozen. Morgen bezoeken m’n assistente Yvonne en ik Zuster Albertina,  Moeder Overste van klooster Mariadal, om haar te portretteren. Het gaat een schitterend portret worden, dat voel ik nu al.

Deze zomer wordt bijzonder…

Een dag kan raar verlopen. Ik had met m’n assistente Yvonne op een terras op de Markt afgesproken om een intensieve klus straatfotografie te gaan doen.

Echter, Paul Spekman schoof aan. Paul is inspirerend, en je hangt aan zijn lippen. Het is ook de man die zonder het zelf te weten je met de woorden over zijn eigen leven je onder de oksels pakt en omhoog hijst. Hij opent je ogen en duwt je neus in de goede richting.

Ontmoetingen als deze lijken niet toevallig. Maar zijn het wel.

Ik zit weer iets rechter…

Blommenkinders is het jaarlijks festival dat eenieder naar de weldadige Woodstocksferen van weleer brengt. Geen gezeur allemaal, dit gebeurt in Roosendaal.

Janis Joplin, Ten Years After, Santana, Jefferson Airplane, CCR en allen uit die tijd herleefden weer. Loeihard.

Ik dacht dat ik het kwijt was, maar een sprankje geluk welde in mij weer omhoog. Wat mensen om je heen ook proberen, soms blijken enkele muzieknoten voldoende.

M’n aanhoudende verdriet werd even verdrongen door muziek en mooie mensen om me heen.

Mag het de komende tijd ietsje meer zijn..?

Houd moed, houd moed, houd moed…

Vanavond een zomeravondconcert meegemaakt. IQ Armoeinieke met aan de stok Frans de Groen. Frans heeft kanker, en er prijken buttons alom voor deze positieve Roosendaler met de tekst ‘Houd Moed’. Maar in stilte weet eenieder beter… Denk ik.

En ik?  Tja, ik mag niet klagen. Ik voel me als het pionnetje in een Mens-Erger-Je-Niet-spel waarbij het maar niet lukt om het juiste aantal ogen te gooien om binnen te komen, daar waar een pietsie rust en - wie weet – geluk wacht. Echter, voor een gedeelte van je omgeving gaat het toch wel wat lang duren, en er ontstaat langzaam maar zeker een ‘binnenring’ van mensen die aan je blijven trekken zodat je niet wegglijdt.

‘Houd moed’, dat is wat ik mezelf voor wil blijven houden. Houd moed…

Het is een jaar geleden dat de longarts op Ingrids vraag antwoordde dat hij niet in jaren sprak maar in maanden. Acht tot tien. Hooguit…

Je hart scheurt, maar ook dat van vele anderen. Sommigen snellen naar je toe, anderen kruipen weg, niet wetend wat te doen of te zeggen. Troosten blijkt een kunstvorm die niet iedereen beheerst.

Met Ingrids 45e verjaardag in het vooruitzicht besef ik dat ik met m’n dochter aan de hand door moet gaan, richting horizon. Hoe donker de kim ook is.

M’n hoofd gaat voorover. Denkend aan iedereen die er was bij het afscheid, en hopelijk een plekje heeft kunnen vinden voor het verdriet over Ingrids dood. Wees er niet voor mij, maar voor jezelf en je naasten.

Ik zal en probeer het ook zonder jullie te moeten kunnen. Al was het maar voor even…

Vanavond besefte ik weer eens wat een voorrecht het is iets van fotografie te beheersen.

Je kunt niet alleen je emotie kwijt, maar komt vaak heel dicht bij je onderwerp. Herman Pieter de Boer vanavond. Ik stelde me er veel van voor, en wat een aimable man heb ik ontmoet.

Allereerst schrok ik van zijn verschijning. Oud van vorm, eenentachtig, maar hoe fit, helder, humoristisch en doorspekt van wijsheid is deze man. Een waarachtig kunstenaar.

Het uiteindelijke portret dat ik na veel onderling gebabbel met hem maakte droeg meer dan zijn goedkeuring weg. Ik ben vereerd, hij is geëerd.

Allebei blij…

Vakantie biedt voordeel. Voordeel van tijd.

Vanmorgen besloot ik met dochterlief nu maar eens eindelijk naar de Woonboulevard te gaan. Over het plan waren we het eens: twee identieke dressoirs naast elkaar om vier meter wand wat gezelliger én functioneler te maken. En alle verlichting weg uit de huiskamer,  nieuwe lampen ervoor in de plaats. Kortom, een nieuwe sfeer die ook van Zoë is in huis. Een sfeer die ons wat gezelligheid samen biedt.

Het is een volgende stap, vooruit. Hopelijk blijkt het een grote…

Schrijfster Jacqueline Jonas ( aca Kaaps Viooltje ) meldde zich vrijwillig aan voor m’n rozenproject. Jacqueline is tevens bekend als grondlegster van de Stichting Tablemountain.

De shoot van vanmiddag was kort maar krachtig. Dit is het portret van een sterke vrouw uit de Townships.

Bijna zwart-wit….