Aad Meijer

De vrouw in de deuropening straalt. Ze oogt 53, maar is toch echt 10 jaar ouder. Een mooi mens.

Eierstokkanker heeft haar geveld, geen chemo heeft effect. Ze gelooft niet in het experimentele gedoe bij de VU in Amsterdam en heeft dus haar keus gemaakt.

Het portret dat ik moet maken moet een herinnering zijn aan de vrouw die ze was. Ik praat daarom heel lang met haar. Mijn verhaal neemt alle taboes over leven, ziek zijn, pijn, verdriet en dood weg. Opmerkelijk is dat het moment dat ze weet dat ze gaat sterven haar heeft gevormd tot een positief ingestelde en optimistische vrouw. Tot op het vrolijke af.

Ik herken het gedrag van Ingrid in haar: leef zonder mij verder, geniet van alles en heb geen verdriet. Het leven gaat door. Het leven móét door…

Haar portret maak ik in de twee favoriete plekjes van haar tuin. Sober, innemend, teder. Ze is mooi, kijkt helder door mijn objectief  in mijn oog. Ik gebruik twee invulschotten die mijn flitslicht reflecteren op haar tedere gelaat. Een van rechts, een van onder. Het harde zonlicht zet ik hiermee buitenspel. De plasticiteit van de vorm van haar gezicht blijft over. We praten intussen veel, en het portret groeit tussen de zinnen door.

Verdriet en pijn brengt mensen bij elkaar. Doet mooie dingen ontstaan.

Dat is nu wel duidelijk…

~ door Aad op 8 juli 2009,.