Merkwaardige maandag
• maandag, juli 13th, 2009
Vanmorgen belde de Stichting Make Memory. Wederom een portretopdracht: een doodgeboren meisje. Ditmaal had ik voldoende tijd om wat meer aandacht aan de ongelukkige ouders te schenken, en ik ontdekte op de terugweg dat dát juist troostend op mezelf had gewerkt.
Vanmiddag ging ik met collega door dik en dun Jeanine een verhaal over een oude smid in Moerstraten maken. Onderweg spraken we over wat er die ochtend was gebeurd en vroegen we ons af wat de kracht en de macht van Het Lot wel niet is. De oude smid’s levensverhaal sloot wat later naadloos aan: ook hij was ooit zijn vrouw verloren en daar bleef het niet bij. Ook zijn dochter stierf.
Hoeveel kun je als mens verwerken? ‘Dat verwerk je niet’, verzuchtte Kees de smid. ‘Dat neem je mee…’
De donkere smidse stond erbij als vijftig jaar geleden. Indrukwekkend, sfeervol. In ieder hoekje en onder elke zware tafel was wel een tafereeltje te ontdekken dat zich leende voor een stilleven. Ik koos een vuil venster, op welk kozijn het stof der jaren was neergedaald.
Kees plukte bloemen voor ons ten afscheid, maar ik kom zeker bij hem terug. Een man met een gouden hart.
En het lot bepaalt: ik mag een voorbeeld aan deze oude smid nemen…
Vanmorgen belde de Stichting Make Memory. Wederom een portretopdracht: een doodgeboren meisje. Ditmaal had ik voldoende tijd om wat meer aandacht aan de ongelukkige ouders te schenken, en ik ontdekte op de terugweg dat dát juist troostend op mezelf had gewerkt.
Vanmiddag ging ik met collega door dik en dun Jeanine een verhaal over een oude smid in Moerstraten maken. Onderweg spraken we over wat er die ochtend was gebeurd en vroegen we ons af wat de kracht en de macht van Het Lot wel niet is. De oude smid’s levensverhaal sloot wat later naadloos aan: ook hij was ooit zijn vrouw verloren en daar bleef het niet bij. Ook zijn dochter stierf.
Hoeveel kun je als mens verwerken? ‘Dat verwerk je niet’, verzuchtte Kees de smid. ‘Dat neem je mee…’
De donkere smidse stond erbij als vijftig jaar geleden. Indrukwekkend, sfeervol. In ieder hoekje en onder elke zware tafel was wel een tafereeltje te ontdekken dat zich leende voor een stilleven. Ik koos een vuil venster, op welk kozijn het stof der jaren was neergedaald.
Kees plukte bloemen voor ons ten afscheid, maar ik kom zeker bij hem terug. Een man met een gouden hart.
En het lot bepaalt: ik mag een voorbeeld aan deze oude smid nemen…
op 
op 
op 
op 
