Opgelucht en trots
• donderdag, juli 16th, 2009
Wachten kan ondraaglijk zijn. Onhoudbaar.
In de laatste maanden waarin Ingrid tijdens en tussen alle chemokuren door nog leefde ging het slecht met Zoë op school. Het lukte niet. Hoe ze ook probeerde.
Ze stevende af op een verloren schooljaar, maar herpakte zich na het overlijden van haar moeder. Ze beet zich vast in haar boeken met maar één doel voor ogen: overgaan. Ze knokte zich door de proefwerkweek heen, met als resultaat dat het maar om een-tiende punt ging… Erop of eronder.
Het werd wachten op een telefoontje. De dag werd heel lang…
Maar toch: ze is over..!
Wachten kan ondraaglijk zijn. Onhoudbaar.
In de laatste maanden waarin Ingrid tijdens en tussen alle chemokuren door nog leefde ging het slecht met Zoë op school. Het lukte niet. Hoe ze ook probeerde.
Ze stevende af op een verloren schooljaar, maar herpakte zich na het overlijden van haar moeder. Ze beet zich vast in haar boeken met maar één doel voor ogen: overgaan. Ze knokte zich door de proefwerkweek heen, met als resultaat dat het maar om een-tiende punt ging… Erop of eronder.
Het werd wachten op een telefoontje. De dag werd heel lang…
Maar toch: ze is over..!












