Moe
Moe is het woord. Alles moe zijn. Lichamelijk moe zijn.
Ik moet toegeven dat de fut eruit is. Geen lust om te knokken meer. ‘Het hoort erbij, emotie vraagt energie’, zegt de psychologe. Maar daar ga ik niet mee vooruit.
Dit verdriet is niet te verdragen. Hoe goed ik het ook lijk te doen volgens velen. Het missen van je maatje maakt je leven zo moeilijk dat het je teveel energie kost om de dag door te komen.
Een dag die je doorkomt omdat je omgeving dat graag wilt, dat van je eist als het gaat om verantwoordelijkheid. En dus ben ik er.
Maar ik ben zo moe…
Troostende woordjes helpen ook vast niet…
Ik kan je alleen maar heel veel sterkte en kracht wensen. Weet dat, ondanks dat ik weinig reacties plaats, veel aan je denk en vind dat je een kanjer bent, hoe je je er doorheen slaat.
Geef gerust toe aan je moeheid, die energie komt gerust wel weer.
Vanuit Krommenie een welgemeende hug!
Liefs van Nelleke
Nelleke reageerde op juli 17th, 2009 om 23:11
Mischien weer eens samen uitwaaien op het strand?Lfs.
Pien Meyknecht reageerde op juli 18th, 2009 om 07:17
De weg is nog lang mijn vriend…….heeel lang..
maar je komt er wel.
Groeten vanuit huize Palisa.
Ennuhhh beiden gefeliciteerd met de mega prestatie van Zoe.
Heel knap gedaan.
Palisa reageerde op juli 18th, 2009 om 09:07
Misschien een idee om samen met je dochter er tussen uit te gaan, uitwaaien aan het strand, een boswandeling, ik roep maar wat.
Ik wens je heel veel energie toe
Bloempje reageerde op juli 18th, 2009 om 10:25
ik was het vaak
na 30km hardlopen
terwijl er nog 12 naar wachtten
naar de bevrijdende finishlijn
van de mezelf opgelegde pijniging
van een zoveelste marathon
Moe,
jaren later na meer dan 100km fietsen
na de zoveelste berg, de zoveelste col
op weg naar de top
eindpunt van de mezelf opgelegde pijniging
van de zoveelste helletocht
Moe,
maar alles mezelf opgelegd
zelfkastijding
geleerd dat er altijd een eindstreep is
en dat daarna het grote genot komt
van uitrusten
en trots op het volbrengen
Moe,
maar een anders moe-zijn
dan door oorzaken die je zelf niet gewild hebt
maar die je door het leven zijn opgedrongen
Moe,
ik weet hoe het voelt
en ik weet dat er ook voor jou een eindstreep is
waarna alles weer makkelijker wordt
het uitrusten begint, het herstel
om de weg te vervolgen
Alleen … de streep is er wel
maar nog even niet zichtbaar
lijkt oneindig ver weg
maar de streep is er
misschien al wel … net na de volgende bocht
En tot dan Aad
steunen we jou, dragen we water en eten
brengen een regenjasje tegen het noodweer
geven een zetje bij het bergop rijden
om straks je weg weer te vervolgen
zonder je allerbeste ploegmaatje
maar nog wel … met een hele ploeg
Kees reageerde op juli 18th, 2009 om 10:49
Aad, het helpt je niks als ik zeg dat ik het zo herken… Ook al zijn de achtergronden anders…
Ik blijf je virtueel steunen, probeer je te laten weten dat we er zijn, al kunnen we niks doen… Alleen er zijn, naar je luisteren, proberen de juiste woorden te vinden (ben ik niet zo goed in)…
Hou vol! Hou vol!!!
Marijke (f.k.a. Dutch Mamma) reageerde op juli 18th, 2009 om 13:04
Palisa reageerde op juli 18th, 2009 om 15:46
Ooit, in wat nu lijkt een vorig leven, zat ik in auto en dacht “als ik nu naar rechts stuur en volop tegen die boom ga, dan krijg ik eindelijk rust”
Ik schrok zo van mijn eigen gedachte, dat ik verdoofd naar huis reed, waar mijn 4 kinderen en man op mij wachtte aan de eettafel.
Om een lang verhaal kort te maken ben ik bij een Mevr terecht gekomen die gespecialiseerd is/was in Reiki.
De behandelingen deden mij lichamelijk zo goed, dat mijn lichaam uiteindelijk tot rust kwam. Het verlies wat ik geleden had werd er niet minder om, maar de rust in je lichaam te voelen was voldoende om mij geestelijk ook sterker te maken.
Roos reageerde op juli 18th, 2009 om 16:23
in toverkracht toeneemt,trouwens mooi wat je over max geschreven hebt,las het pas gisteren,Max was er ook van betoverd!
En nog bedankt voor de fotoshoot,was toppie!!
Grjs Juut en Max
Juut en Max reageerde op juli 18th, 2009 om 16:39
Zou willen dat ik iets voor je kon doen, maar ik weet niet wat.
Kwebbel reageerde op juli 18th, 2009 om 20:57
Dit beurt jou niet op dat weet ik. Maar geef het de tijd Aad, zorg alleen voor jezelf en Zoë alhoewel dat je nu al veel te veel is. Ooit, echt ooit komt je enrgie terug. Zelf heb ik er zo’n 15 jaar over gedaan. Ik weet het, dat klinkt deprimerend land maar ik hoop dat ik wel voor jou een voorbeeld kan zijn dat het echt ooit weer beter wordt.
Nog steeds weet ik niet of het slim is om dit te plaatsen, of het je echt zal helpen. Maar je kent mij virtueel nu al zo lang en je zou kunnen weten hoe diep ik heb gezeten. Juist daarom wil het je toch laten weten. Zo, en nu klik ik op verzenden zonder dit terug te lezen anders haal ik het misschien toch weer weg. Dikke kus van mij!
Ster reageerde op juli 19th, 2009 om 10:22
Tooske reageerde op juli 19th, 2009 om 10:23
x
Mevrouw Mikmak reageerde op juli 19th, 2009 om 22:40
Ik denk dat je al best ver bent met ‘de boel weer op te pakken’, zoals met je werk en met je Make a memory werk. Da’s hartstikke mooi allemaal, maar nu weer een stapje vooruit met rust nemen, zorgen voor jezelf. Doordraven en geen rust nemen, daar schiet je uiteindelijk niet zoveel mee op.
Ik kan me overigens best voorstellen dat het enorm lastig is om die rust te nemen. Pijnlijk ook, want dan komen al die gedachten en gevoelens weer naar de voorgrond. Vraag aan je psychologe hoe daarmee om te gaan, ze kan je vast helpen.
Sterkte!
Eveline reageerde op juli 20th, 2009 om 11:08