Aad Meijer

Britt Koole. Musicalster. Zingt de sterren van de hemel. In Joseph, De Drie Musketiers, maar vooral als Kala, de moeder van Tarzan in de gelijknamige musical.

Ik had het voorrecht haar vanmorgen te ‘moeten’ portretteren. Op mijn wijze.

Wat een mooi mens. Niet alleen van buiten, maar ook van binnen. En dus kan show dus ook bedrieglijk écht zijn.

Britt Koole. Ten voeten uit…

Tongerlopleingeluiden. Het zegt iedereen niets, maar Roosendalers des te meer: zaterdagse muziek op het meest knusse pleintje van de stad. Gaat het om de melodie? Welnee, het gaat om het geflonker in elkaars glazen en de glans van elkaars babbel. Terrasstoelen blijven bezet en diensters blijven bezig.

Ik zit er met Patrick en zijn vriendin Jeanine. M’n collegamaatje. Ze voelt – onuitgesproken- drommels goed aan dat het niet goed zit met alles wat Aad Meijer heet. Ze waakt, ze kijkt, ze ziet.

Terwijl we er een drinken daalt een engeltje uit de hemel neer. Ze heet Noah, is vijf en heeft wel duizend kleurrijke kralen om haar nek en polsjes.  Ze lacht, danst, flirt, huppelt en maakt glimlachende grappen. Noah staat voor alles wat toekomst is in Roosendaal.

Noah komt er wel, Roosendaal evenzeer, concludeer ik achteromkijkend, dit tafereel in gedachten.

Slaap straks lekker, Noah. Je wereld is nog zo klein…

Moe is het woord. Alles moe zijn. Lichamelijk moe zijn.

Ik moet toegeven dat de fut eruit is. Geen lust om te knokken meer. ‘Het hoort erbij, emotie vraagt energie’, zegt de psychologe. Maar daar ga ik niet mee vooruit.

Dit verdriet is niet te verdragen. Hoe goed ik het ook lijk te doen volgens velen. Het missen van je maatje maakt je leven zo moeilijk dat het je teveel energie kost om de dag door te komen.

Een dag die je doorkomt omdat je omgeving dat graag wilt, dat van je eist als het gaat om verantwoordelijkheid. En dus ben ik er.

Maar ik ben zo moe…

Wachten kan ondraaglijk zijn. Onhoudbaar.

In de laatste maanden waarin Ingrid tijdens en tussen alle chemokuren door nog leefde ging het slecht met Zoë op school. Het lukte niet. Hoe ze ook probeerde.

Ze stevende af op een verloren schooljaar, maar herpakte zich na het overlijden van haar moeder. Ze beet zich vast in haar boeken met maar één doel voor ogen: overgaan. Ze knokte zich door de proefwerkweek heen, met als resultaat dat het maar om een-tiende punt ging… Erop of eronder.

Het werd wachten op een telefoontje. De dag werd heel lang…

Maar toch: ze is over..!

Ik zit zonder tijd. En daar gaat het dus fout.

Nergens heb ik meer tijd voor, de dag moet door. Geen tijd voor bezoekjes. Niet in real life, niet virtueel…  Het is knokken voor de boterham nu, ik werk als een slak die traag uit z’n huisje komt waar-ie zich het liefst dan ook meteen weer in terug wil trekken.

‘Terug naar de natuur’, dacht ik en stond voor dag en dauw op. De tuin in. Koffie en dan met je handen in de grond terwijl de wereld slaapt. Het zou goed moeten voelen, maar dat doet het niet. Deze ochtend blijft leeg, geen lachende vrouw die de achterdeur opent en even bij een bakje prut komt babbelen. Komt kijken wat ik heb gedaan.

En dus verlang  je als de slak terug naar je huis, om daar diep in weg te kruipen.

In de middag naar de begrafenis van de moeder van een dierbare vriend van me. Ik moest bij em zijn. Het kostte kracht en veel emotionele energie om de plechtigheid te doorstaan. Wonden gingen weer open, verstopte beelden stonden weer klaar en helder voor ogen. Pijn. Tranen.

Ik ben er dus nog lang niet. Nog heel lang niet…

Het was een intensieve shoot, de tweede uitgave van Sloeries en Slettebakken. Ditmaal in  “De Heksenketel” in Roosendaal. Het type bruine kroeg dat er wezen mag, zoals Café Moskes in Meersel Dreef, waar we de eerste sessie deden.

De klok zou driemaal slaan in het holst van de nacht eer ik en m’n assistente Yvonne klaar waren. Het was de moeite waard. Veel sfeervol werk, en vier vrouwen die met hun uitstraling voldoende opvielen om de weg naar de studiovloer vrij te maken.

De volgende S & S-sessie gaat wederom op Belgisch gebied plaatsvinden. De moeite van een gezellig kijkje nemen meer dan waard..!

Hier mijn bijdrage voor “reis”.  De reis van de ontluikende dahlia. De
knop, de jonge bloem, nog niet helemaal rond maar wel al tonend wie ze
is, en op de achtergrond het volle potentieel, nog niet scherp maar wel
al zichtbaar.

Wat kan een weekje regen bij een lekkere temperatuur al niet  doen.

De tuin is haar eigen leven gaan leiden. Toont veel hoog groen, maar bovenal treurig bruin. Bruine verdorde bloemtrossen wijzen mij erop dat – hoe graag ik ook wil- mijn vingers verre van groen zijn.

Het gras stijgt als ontembare groene branding tegen de randen van het gazon. In de voegen van het plaveisel groeit en bloeit nieuw leven. Plantjes die ik niet ken, maar ongetwijfeld tot de categorie  ‘onkruid’ zullen behoren.

Hoe erg blijkt nu het gemis van de vlijtige handen van Ingrid. Ieder moment dat ze kon dook ze de tuin in, en wist wijs hoe het kaf van het koren te scheiden. Ik prut maar wat aan, in feite te druk met andere zaken.

Morgenochtend echter. Morgenochtend. Dan trek ik dit oerwoud in gewapend met zeis en vlammenwerper. Hier schiet het assortiment van de Boerenbond te kort.

Morgen wordt mijn tuin top. Echt waar.

Morgenochtend…

Vanmorgen belde de Stichting Make Memory. Wederom een portretopdracht: een doodgeboren meisje. Ditmaal had ik voldoende tijd om wat meer aandacht aan de ongelukkige ouders te schenken, en ik ontdekte op de terugweg dat dát juist troostend op mezelf had gewerkt.

Vanmiddag ging ik met collega door dik en dun Jeanine een verhaal over een oude smid in Moerstraten maken. Onderweg spraken we over wat er die ochtend was gebeurd en vroegen we ons af wat de kracht en de macht van Het Lot wel niet is. De oude smid’s levensverhaal sloot wat later naadloos aan: ook hij was ooit zijn vrouw verloren en daar bleef het niet bij. Ook zijn dochter stierf.

Hoeveel kun je als mens verwerken? ‘Dat verwerk je niet’, verzuchtte Kees de smid. ‘Dat neem je mee…’

De donkere smidse stond erbij als vijftig jaar geleden. Indrukwekkend, sfeervol. In ieder hoekje en onder elke zware tafel was wel een tafereeltje te ontdekken dat zich leende voor een stilleven. Ik koos een vuil venster, op welk kozijn het stof der jaren was neergedaald.

Kees plukte bloemen voor ons ten afscheid, maar ik kom zeker bij hem terug. Een man met een gouden hart.

En het lot bepaalt: ik mag een voorbeeld aan deze oude smid nemen…

De rolbaan in Parijs, station Montparnasse.