Aad Meijer

Willen is willen. En zo is het.

Dit weekend ben ik van binnen jankend doorgekomen, maar bedacht me dat ik een voorbeeld moest nemen aan dit viertal. Gebeurt wat gebeurt: we zijn met ons vieren weg en we gaan genieten van een terrasje. Regen of geen regen.

Zij hebben gelijk. Genieten doe je van elkaar, bij mooi weer en bij regen.

Ik heb geen elkaar. Ik heb m’n camera.

M’n camerAad…

Vandaag werd een moeilijke dag. Zal dat waarschijnlijk altijd blijven.

Sinds een jaar is het leven niet meer hetzelfde. Ben ik niet meer dezelfde. Sinds een jaar voeren verdriet en wanhoop de boventoon, en worden met kapitalen geschreven.

Roosendaal vierde haar eerste Cityshake, het betekende voor mij twaalf uur aan een stuk werken. Saai ? Allerminst. Maar moeilijk, dat wel. Je moet inspelen op ieder moment, voortdurend alert zijn. Roosendaal gaat een gezellige nacht in, maar ik haak even af.

Morgen is er weer zo’n dag…

Ik wil slapen.

Wie helpt mij..?

Vandaag is het een jaar geleden dat Ingrid en ik zich moesten melden bij de longarts. Angst in ons beider harten. Angst die bewaarheid bleek…

Acht tot tien maanden, meer zat er voor Ingrid niet in. Hoe dan ook.

Daarna vielen we ‘s avonds met betraande en wanhopige ogen eindelijk in slaap. Elkaars handen vastklemmend. Hoop of wanhoop..? 

We bleven dicht bij elkaar, en ik zocht naar ontkenning. Mijn lief zou toch zeker niet de ondraaglijke pijnen moeten ondergaan die deze ziekte eist..? Het gebeurde uiteindelijk , hoe dan ook. Ingrid overleed aan ondraaglijke pijn.

En nu..? Nu moet ik leren accepteren dat ik in tranen uitbarst bij het ontwaken in een leeg bed. Moet ik kracht en hoop putten uit de reacties op mijn weblog.  Moet ik leren accepteren dat ik er moet zijn. Niet voor mezelf, maar voor anderen. Waaronder mijn kleine meid.

Ik wens het, ik wil het. Net zozeer als een spuitje dat mij een maand lang doet slapen.

Even rust…

De vrouw in de deuropening straalt. Ze oogt 53, maar is toch echt 10 jaar ouder. Een mooi mens.

Eierstokkanker heeft haar geveld, geen chemo heeft effect. Ze gelooft niet in het experimentele gedoe bij de VU in Amsterdam en heeft dus haar keus gemaakt.

Het portret dat ik moet maken moet een herinnering zijn aan de vrouw die ze was. Ik praat daarom heel lang met haar. Mijn verhaal neemt alle taboes over leven, ziek zijn, pijn, verdriet en dood weg. Opmerkelijk is dat het moment dat ze weet dat ze gaat sterven haar heeft gevormd tot een positief ingestelde en optimistische vrouw. Tot op het vrolijke af.

Ik herken het gedrag van Ingrid in haar: leef zonder mij verder, geniet van alles en heb geen verdriet. Het leven gaat door. Het leven móét door…

Haar portret maak ik in de twee favoriete plekjes van haar tuin. Sober, innemend, teder. Ze is mooi, kijkt helder door mijn objectief  in mijn oog. Ik gebruik twee invulschotten die mijn flitslicht reflecteren op haar tedere gelaat. Een van rechts, een van onder. Het harde zonlicht zet ik hiermee buitenspel. De plasticiteit van de vorm van haar gezicht blijft over. We praten intussen veel, en het portret groeit tussen de zinnen door.

Verdriet en pijn brengt mensen bij elkaar. Doet mooie dingen ontstaan.

Dat is nu wel duidelijk…

Ze werkt keihard. Dag en uur.

Geen tijd voor eten, geen tijd om te kwebbelen. Geen tijd voor tijd.

‘Ja pap, dan heb jij het maar makkelijk. Beetje leuk foto’s maken, beetje schrijven. Beetje op de bank liggen als je moe bent…’

Ze kijkt me nog eens aan en zucht maar eens. ‘Sukkel’, denk ik haar te horen denken.

Maar ze heeft gelijk. Ik zou voor geen geld met haar willen ruilen.

Proefwerkweek…

Na de eerste succesvolle shoot van ‘Sloeries en Slettebakken’ bij Café Moskes in Meersel-Dreef volgt onvermijdelijk een tweede serie. Ditmaal in ‘De Heksenketel’ in Roosendaal.

Dus dames, ben je van keurige komaf maar wil je je eens lekker ongegeneerd van je ordi-kant tonen, kom dan woensdagavond 15 juli naar De Heks. Heb je zelf geen gepaste kleding of pruik, maak je niet druk. Er zal voldoende aanwezig zijn. Ook is er een visagiste en styliste om je bij te staan.

Meld je komst in elk geval via mail: tkstbld@aadmeijer.nl , waar je ook met je vragen terecht kunt. Expositie van de prenten volgt daarna in buitengalerie ‘De Boekentuin’ in Roosendaal bij een babbel, een borrel en wat blijheid.

Komt allen..!

De diverse artikelen in de bladen verleden week werken als steentjes die je in het water gooit. De rimpelloze oppervlakte vertoont kringen die langaam steeds groter worden en zich uit het zicht verwijderen, tot ze een oever raken.

Vanmiddag belde een vrouw die over me had gelezen. Ze klonk vriendelijk, bijna vrolijk. Helaas was ze opgegeven, er was geen redden meer aan. Tóch nog die laatste chemo volgende week…

Graag wil ze haar portret, zoals ze nu is, en nooit meer zal zijn. Voor haar dierbaren.  ’Weet je’, vertelt ze, ik was gewoon opgelucht toen ik jouw verhaal las. Over wat je doet en zo…’

Morgen ga ik meteen naar haar toe en zal alles uit de kast trekken om haar mooi vast te leggen. Een vrouw die haar laatste pad moedig, maar opgewekt inslaat.

Het zal een bijzondere ontmoeting worden…

De ochtend was zwaar. Ik had deze nacht doorgewerkt om de deadline te kunnen halen die me te wachten stond, na de vierdaagse van Werchter. M’n ogen voelden als zware tennisballen terwijl ik vanmorgen m’n psychologe recht in de ogen trachtte te kijken. Ze glimlachte begrijpend, en begreep mijn wil om niet meer rechts- of linksom, maar rechtdoor te willen gaan. Dan maar met m’n kop door de muur. Liever een korte, hevige pijn, dan een lange zeurende. Zolang ik m’n verantwoordelijkheden maar niet uit het oog verlies…

Terwijl ik voor Zoë op de bakplAadt een BBQ probeer te imiteren hagelt het buiten en vraag ik me – nadenkend over het gesprek met m’n psochyloge- af of onze cultuur niet zoiets als een geisha mist. Iemand die mooi is, goed en zinvol met je praat, voor je zingt, twee schouders voor je klaar heeft en voldoende talent in zich heeft om op verschillende wijzen de fluit te kunnen bespelen.

Helaas, dat hebben wij in het Westerse niet. Daar wacht je een bus vol grootbabbels die beloven voor je te zorgen, maar vervolgens bij de eerstvolgende halte weer haastig uitstappen. Doei!

Wacht maar tot ik uitgeslapen ben. Dan komt alles goed…