Aad Meijer

Ik zie Aad niet meer..?

Nee, die zit in z’n studio…

Waar is-ie nu mee bezig dan..?

Iets vaags, met eten en zo, maar dan anders.., hoezo..?

Neuh, ik dacht al, wat is het stil…

Vandaag is het twee jaar geleden dat m’n vader overleed, en we kwamen vandaag als gezin bijeen. Het voelde goed.

Wij waren erbij toen m’n vader van ons ging in een laatste zucht, en daar mag je achteraf dankbaar voor zijn.

Ook Ingrid stierf in m’n armen, ga maar, meisje… Ga waar geen pijn meer is…

Het is een voorrecht je geliefden te begeleiden op dat vreselijke, laatste pad. Dat wel. Maar die  laatste beelden zitten geëtst, gebrand in je geest, voor altijd. Vastgebrand als glas in lood.

Maar wat is dat lood verrekte zwaar…

Soms voel je je wat verloren en slenter je wat door het centrum van Roosendaal. Je komt nergens vandaan en gaat nergens heen.

Je peinst, piekert en probeert oplossingen voor alle problemen te vinden, totdat…

Totdat je aandacht getrokken wordt naar dit beeld. Hier is tekst overbodig, schieten woorden tekort. Gewoon een mooi moment vanmiddag op de Nieuwe Markt in Roosendaal…

Lekker weer buiten, maar het is nu even aanpakken geblazen in de studio. De opdracht is een grote serie andersoortige gastronomieprenten te maken. Zeg maar van het soort dat je graag ingekadert aan je muur zou willen hangen. De opdrachtgever is geen kleintje, dus we wagen er het weekend aan.

We besluiten alles met licht van achter te fotograferen, zowel frontaal gefotografeerd als van onder door een glasplaat. Het zijn lange dagen en avonden, maar gelukkig  neemt Yvonne af en toe de camera ter hand en voegt het hare er aan toe. Een betere assistente kon ik niet treffen.

En zo ontstaat er een serie waar het water je van in de mond loopt…

Kunnen wij Nederlanders wel tegen een warmte zoals de afgelopen dagen..? Ik heb m’n twijfels. Merkte bij mezelf al een vermindering van veerkracht.

Vandaag zou daar verandering inkomen, beloofde Paulusma. Hagel, onweer, windstoten. Kortom: noodweer…

Ik zag vanmorgen vroeg in de spiegel de bui al hangen, maar hij arriveerde pas vanavond om tien over zes op de Markt, waar ik em zat op te wachten. Kommaar kommaar kommaar..!

Maar niks noodweer, het werd een buitje voor de bloemen, en dat was het. Maar de verkoeling kwam er achter aan, en daar kunnen we al met al blij om zijn.

We blijven tenslotte Nederlanders, en houden derhalve niet van ‘te zot of te bot’.  Toch..?

Het is een vreemde week. Een week met doorwaakte nachten omdat de slaap maar niet wil komen. Een week waarin je gevoelens door je heen stuiteren…

Vanavond passeerde ik galerie Albus Lux. Ik had het voorrecht  fotograaf Pieter Paul Koster eerder deze maand in deze ruimte te ontmoeten. Hij exposeert er zijn prachtige portretten, en ging voor mijn favoriete schrijver Hubert Lampo naar Engeland om er de platen voor het boek  ’Arthur’ te maken.

Pieter Paul inspireert, en ik blijf nog even hangen tegen het raam waardoor ik het treffende portret van Anton Heijboer kan bekijken. Het pompt energie in mijn vermoeide geest.

Doorgaan is de boodschap…

Vandaag zou Ingrid 45 zijn geworden. We vierden altijd onze feestjes met onze geliefden, maar het werd nu moeilijk.

De nacht heb ik met open ogen getrotseerd, de dag genoten door alle bijdragen van lieverds in de vorm van mails of  kaarten. Dank jullie allen. Heel veel dank..!

Het was een klein groepje dat rondom Ingrids boom kroop vanavond, bij een schamel lichtje. Het ontroerde me.

Zo eindigde de dag voor mij even gebroken als de start. De kracht is even uit me.

Maar het doet goed. Het doet goed om te beseffen dat Ingrid nog leeft in de harten van velen.

Het maakt mij minder verloren…

Het werd een feest. De opening van De Boekentuin en de expositie was een gebeuren dat ik nooit meer zal vergeten. Alles zat mee. Het weer, het humeur van de gasten, de ambiance van de tuin die haar hart voor het eerst publiekelijk opende. Het openbaar maken van onze stichting Lichtzinnig deed een luid applaus opklinken. En ik was trots, heel trots.

De late avond tikte me echter onverbiddelijk op m’n neus. Het grootste aantal gasten was verdwenen in de de nacht van Roosendaal en toen pas weer besefte ik hoe groot het gemis is van haar die ik er zo dolgraag bij had willen hebben…

Vandaag werd het balanceren op de scheidslijn van vreugde en verdriet. Ik voelde me verloren. Morgen zou Ingrid 45 jaar zijn geworden. Een moeilijke aanloop. Dit keer geen slingers en ballonnen, maar er zullen bloemen voor haar zijn. En we zullen het glas heffen, op Ingrid. Ze zal onuitwisbaar in onze gedachten blijven…

De voorbereidingen voor de expositie zitten erop. De tuin is klaar, beplant en al. De foto’s hangen, op imposante wijze.

We zijn blij met een sponsor als Super De Boer, waar we ons boodschappenlijstje mochten inleveren. Wat wijn in alle kleuren en geuren, vier trays beste bieren en tien pakken jus…

Vanmorgen stond er en winkelwagen klaar voor ons. Met daarin alles wat we wilden. Wijn, bier en de tien pakken jus. Smeltjus…

Een opening als die van ‘Rozentaal’  kan bij voorbaat al niet meer kapot..!

Het wordt spannend deze dagen. Alle voorbereidingen voor de opening van ‘Rozentaal’ zijn nagenoeg afgerond. De Belgische weersvoorspelling belooft echter niet veel goeds: regen en onweer.  Wat te doen..?

Je kunt regelen wat je wil, maar op het weer heb je nu eenmaal geen invloed. Je kunt je genodigden nu eenmaal niet in de regen zetten. Morgen maar eens gaan kijken voor vijftig parapluis, of vijftig van die knalgele wegwerpponcho’s. Wel ludiek natuurlijk…

Echter, we bidden maar om dat vrolijke zonnetje wat zulk prachtig licht over de foto’s strooit…

N.B. Bijgaande foto van ‘Rozentaal’  is van m’n assistente Yvonne Jansen, en toont dochter Beau die zo onfortuinlijk in de auto zat die eerder deze week tegen een boom knalde. Beau is inmiddels geopereerd en weer thuis, evenals de bestuurder van de auto. Het lijkt gelukkig allemaal met een sisser afgelopen.