Aad Meijer

Hoi Aad al is het al augustus ga ik er voor het gemak, vooral dat van
mezelf, ervan uit dat het thema nog steeds reis is.
De volgende foto’s heb ik gemaakt toen ik samen met Cas (onze jongste
zoon van 11) een drie daagse wandeltocht langs het Deltapad maakte.
We moesten schuilen voor een flinke regenbui en in het water zagen we
dit symmetrische patroon. We vonden het allebei wel wat hebben.
Groetjes Frank

PS hoe waren de dagen in Portugal lekker genoten en een beetje tot rust
kunnen komen?

Wederom ligt er iemand uit mijn kringetje in het ziekenhuis, en weer is het wachten op dat telefoontje.  Het zal nooit wennen, dat overgeven van je gevoel aan anderen.

Maar ook vandaag ging het werk door, al gaf ik er om vier vanmiddag de brui aan. Dochter Zoë vroeg of ik op Dodo, haar wegwerppapagaaitje wilde passen en zoiets sla je niet af. Daar ben je dan een soort van ‘opa’ voor, nietwaar..?

Ik dronk wat met Dodo en klaagde mijn nood. Helaas is Dodo wat egocentrisch, en verwacht dat ik hém nadoe inplaats van hij mij…

Tot slot zijn we overeengekomen dat Dodo volgend jaar als Gier naar het carnaval gaat. Hij is per slot van rekening grijs en als ik z’n nekje een beetje uitscheer moet dat lukken.

En zo gingen we in alle wijsheid uit elkaar, en ga ik vanavond maar weer aan de slag.

Je moet toch wat…

M’n studioassistente Yvonne zou op lekkere broodjes hamburger trakteren, gezellig in de tuin.

We verwonderden ons intussen over de vele sirenes in de avond die dit keer wel érg dichtbij kwamen. Wat zou er gebeurd zijn..?

Na vijf minuten een telefoontje. Politie. Yvonnes dochter Beau was met haar vriendje verongelukt… Binnen een mum van tijd zaten we naast de verkreukelde auto, terwijl lief blond Beautje ingepakt werd om in de ambulance gebracht te worden. Het werd dus een avondje wachten, en wachten, en wachten in het ziekenhuis. Met Beau komt het goed gelukkig, al zal ze na geopereerd te zijn twee maanden in het gips moeten. Hoe het met haar vriendje is vergaan weet ik niet, hij was er niet best aan toe.

Avonden als deze wens je niemand toe.

Pas dus goed op jezelf, maar zeker ook op elkaar. Alsjeblieft….

Vandaag begonnen met het inrichten van de expositie Rozentaal . Zestien prenten sieren de Boekentuin en tegen het eind van de week lopen we zo trots als pauwen daar rond.

Er moet nog veel geregeld, en zoals het normaliter gaat nog heel veel op het eind.

Maar de platen hangen netjes en sieren de oude muren, waartussen de dikke hoge kastanje waakt…

Roosendaal wordt gevangen in de armen van een warme zon. De lucht is blauw, en blijft dat nu eens op onnederlandse wijze.

Het zijn bijzondere dagen. Ik ervaar de warmte die echte vriendschap geeft, en het geeft me moed.  M’n agenda wordt ook steeds warmer, ook dat geeft moed.

Vandaag ook een interview gegeven aan BN/DeStem. Het oprichten van de Stichting Lichtzinnig/ Zin + Beeld en m’n expositie zijn deze dagen heet nieuws. Je zou het er warm van krijgen.

Het zal er niet rustiger op worden, dus heb ik met Zoë een paar daagjes Lissabon ( LisboAad ! ) geboekt. Even een paar volle dagen voor ons tweetjes alvorens we er weer keihard tegenaan gaan.

Groeten uit warm Roosendaal…

Twee weken terug werd ik resoluut Roosendaals grootste speeltuin uitgestuurd omdat ik aan het fotograferen was. Er was een moeder die klaagde.

Mijn uitleg dat ik aan het fotograferen was voor een boek over deze stad mocht niet baten. Ik moest eruit, ik was kennelijk een viezerik….

Vanmorgen stond kleine Bram in mijn studio, in ontbloot bovenlijf. Ongestoord. Ook Bram gaat promotie voor Roosendaal maken. We Photoshoppen het getatoueerde wapen van de gemeente op z’n bovenarm, waarna Bram levensgroot op affiches in de stad gaat prijken.

De jeugd heeft de toekomst. Daar gaat het allemaal om.

En in de speeltuin zien ze mij niet meer…

Ieder jaar is er op de eerste maandag na De Tour ‘De Draai’. Een Roosendaals gebeuren dat velen trekt. Niet eens zozeer voor het sportieve element, na vele jaren van criteriumshow gelooft het publiek het wel.

Zij komen voor de ambiance, de spontane ontmoetingen met oude bekenden met wie zij vele plastic glazen koel kermisbier kunnen drinken.

Bij de prijsuitreiking doet de speaker  zijn best: de eerrrrrrste prrrijs van drrrrieduizend eurrrro, beschikbaarrr gesteld door Superrrr de Boerrrr gaat naarrrr…. Ik weet de naam niet meer ( teveel biertjes op..? ), maar het was in elk geval niet Contadorrrrr…

Wielrennen is mooi om te zien.  Bij goed weer en een koele pint in je hand…

Deze nacht is de slaap moeilijk te vatten, en prul ik nog wat aan het portret van Eerwaarde Moeder Albertina dat ik deze week in Mariadal maakte.

Het is het eerste portret dat ik maakte voor m’n nieuwe serie ‘Lezend’ .  Albertina koos voor de Bijbel, omdat dat boek haar leven bepaalde, en zoals ik haar hier heb afgebeeld is ze het voor mij helemaal. Trots, streng, maar o zo lief.

Voor dit portret gebruikte ik enkel het licht van buitenaf, dat door assistente Yvonne met een reflectieschotje subtiel werd teruggekaatst. Zo wil ik er nog wel honderd maken.

Op naar de volgende…

Komkommertijd? Welnee…

Er gebeurt van alles, en omziend naar een week als die achter me besef ik des te meer dat schoonheid juist ontstaat op plaatsen waar het donker door het licht wordt tegengehouden, de regen door de zon.

In een wemelende drukte van winkelende mensen valt het silhouet van een vrouw op, ze heeft de pas erin. Ze gaat ergens voor. Haar gestalte reflecteert in de vloer, het benadrukt haar aanwezigheid.

De week is om, en wijst richting toekomst.

Hoezo komkommertijd..? Er gebeurt van alles…

Een verlaten huis in Roosendaal. Statig, maar leeg.

Ik heb een studio-assistente waarvan ik verwacht en hoop dat ze iets van me leert. Ditmaal wijst ze mij de weg. Naar een donkere zolder, een donkere gang met in het vooruitzicht dit beeld…

Het licht is niet alleen helder, maar vertoont ook kleur.

Dank je, Yvonne. Vaak zie je de dingen beter als ik…