Make a Memory
• woensdag, september 30th, 2009
De zon probeert door te breken terwijl ik in Willemstad vanaf het havenhoofd over het water tuur. Zojuist weer een overleden kindje voor de Stichting Make A Memory gefotografeerd. Daantje kwam al na 24 weken… Het schier transparantje lieve hoofdje en tere lijfje staat voor altijd in mijn netvlies gebrand.
Afgelopen zaterdag een kindje van 29 weken. Het aantal opdrachten neemt toe, het betekent echter niet dat de kindersterfte hoger wordt. Het betekent dat de Stichting Make A Memory aan bekendheid wint, en dat is een goede ontwikkeling.
Het valt me op dat de getroffen ouders telkens van die lieverds zijn. Waarom zij, vraag ik me twijfelend af. Terwijl er zoveel lomperikken maar aanfokken en kinderen krijgen waar ze maar half blij ee zijn. Ik betrap mezelf op de botheid van deze gedachte, maar hij speelt toch even door mijn hoofd…
Gelukkig kan ik nu m’n maatje even bellen om m’n gevoelens te luchten. M’n blik dwaalt nog even over het kalme water alvorens ik me omkeer en naar m’n auto loop. De dag wacht, ik rij weer naar m’n alledaagse werkelijkheid…
De zon probeert door te breken terwijl ik in Willemstad vanaf het havenhoofd over het water tuur. Zojuist weer een overleden kindje voor de Stichting Make A Memory gefotografeerd. Daantje kwam al na 24 weken… Het schier transparantje lieve hoofdje en tere lijfje staat voor altijd in mijn netvlies gebrand.
Afgelopen zaterdag een kindje van 29 weken. Het aantal opdrachten neemt toe, het betekent echter niet dat de kindersterfte hoger wordt. Het betekent dat de Stichting Make A Memory aan bekendheid wint, en dat is een goede ontwikkeling.
Het valt me op dat de getroffen ouders telkens van die lieverds zijn. Waarom zij, vraag ik me twijfelend af. Terwijl er zoveel lomperikken maar aanfokken en kinderen krijgen waar ze maar half blij ee zijn. Ik betrap mezelf op de botheid van deze gedachte, maar hij speelt toch even door mijn hoofd…
Gelukkig kan ik nu m’n maatje even bellen om m’n gevoelens te luchten. M’n blik dwaalt nog even over het kalme water alvorens ik me omkeer en naar m’n auto loop. De dag wacht, ik rij weer naar m’n alledaagse werkelijkheid…
onder een donkere lucht, het lijkt alsof ze eenzaam op het wad lopen. Maar hoewel ze elkaar soms de hersenen in willen slaan, ze kunnen niet zonder elkaar, net als “normale” broertjes. Het is een foto die de duisternis van toen symboliseert, de eenzaamheid ook, maar toch ook “samen”… En er zit wat blauw in de lucht, voor wie het wil en kan zien…!
Hier mijn versie van “twee”. Twee maal twee wasberen, normaliter nachtdieren, maar afgelopen weekend waren ze overdag aan de wandel in
op 
op 
op 
op 
