Aad Meijer

‘Aad !!!’, klonk een vrolijke gil vanuit de menigte in Amsterdam. Voor mij verscheen het gezicht met de altijd zo positieve uitstraling. Het gezicht dat altijd zo ver weg is, maar toch zo dicht bij je blijft.

Weblogster Tien. De vrouw met de altijddurende en onmeetbare wilskracht, die haar altijd brengt waar ze zijn wil. Tien is er nooit voor zichzelf. Tien is er altijd voor anderen.
Ditmaal zamelde ze geld en kleding in voor haar kliniekje in Gambia. De kracht van haar spontaniteit doet veel, en kon ze zich verzekeren van kilo’s kleding en wat donaties.

Tien heb ik tijdens onze webloghistorie voor altijd in mijn hart gesloten.

Dit is geen bedelblog, maar alsjeblieft, neem eens een kijkje op haar weblog. Het zal jou ( en Tien ) goed doen..!

Daar stond ze dan, mijn kleine kanjer. Klein meisje in zo’n enorme menigte als bij de Dam tot Damloop. Vastberaden aan de start van de 16 km die ze in een voor mij verbluffende tijd zou afleggen. Zoë tegen kanker, gesponserd en wel.

Ingrid aanwezigheid was duidelijk voelbaar. Het voelde soms wat emotioneel, maar wel erg goed.

Zoë kwam leeg aan in Zaandam. Wilde ook meteen naar huis. Geen gezellig dagje meer in Amsterdam, zoals ze zo graag wilde. We hebben haar de rest van de dag vertroeteld, deze kleine blonde grootheid.

Want ze stond er maar weer…