Make a Memory
De zon probeert door te breken terwijl ik in Willemstad vanaf het havenhoofd over het water tuur. Zojuist weer een overleden kindje voor de Stichting Make A Memory gefotografeerd. Daantje kwam al na 24 weken… Het schier transparantje lieve hoofdje en tere lijfje staat voor altijd in mijn netvlies gebrand.
Afgelopen zaterdag een kindje van 29 weken. Het aantal opdrachten neemt toe, het betekent echter niet dat de kindersterfte hoger wordt. Het betekent dat de Stichting Make A Memory aan bekendheid wint, en dat is een goede ontwikkeling.
Het valt me op dat de getroffen ouders telkens van die lieverds zijn. Waarom zij, vraag ik me twijfelend af. Terwijl er zoveel lomperikken maar aanfokken en kinderen krijgen waar ze maar half blij ee zijn. Ik betrap mezelf op de botheid van deze gedachte, maar hij speelt toch even door mijn hoofd…
Gelukkig kan ik nu m’n maatje even bellen om m’n gevoelens te luchten. M’n blik dwaalt nog even over het kalme water alvorens ik me omkeer en naar m’n auto loop. De dag wacht, ik rij weer naar m’n alledaagse werkelijkheid…













10-eke reageerde op september 30th, 2009 om 07:19
Eveline reageerde op september 30th, 2009 om 09:14
Bloempje reageerde op september 30th, 2009 om 12:36
knap van je dat je het kan en wil doen
de ouders hebben zo een mooie herinnering,aan hun overleden kindje
monique reageerde op september 30th, 2009 om 13:43
Complimenten.
betty reageerde op september 30th, 2009 om 20:09
Diezelfde vraag had ik ook; waarom wij, terwijl andere…….
Inmiddels leert het leven mij dat het “gewoon” zo is.
En dat loslaten soms een gemene grap is die het leven ons oplegt.
Roos reageerde op oktober 1st, 2009 om 07:53
Palisa reageerde op oktober 1st, 2009 om 19:47