Aad Meijer

Bovenstaande foto is ingezonden door Nell Kremers. Ze maakte em afgelopen zomer tijdens de Woodstock-revival in Roosendaal.

Met deze foto starten we alvast met een maandthema voor oktober: ‘Twee’.

Ik ben heel benieuwd hoe jullie met dit gegeven omgaan. Doe mee..!

Terwijl we samen aan het werk waren wees Cllctf-lid Nell ( foto ) op de komende Zoom Experience in Utrecht. Op 31 oktober en 1 november kun je weer likkebaardend rondlopen tussen inspirerende stands,  vele goedkope aanbiedingen en talloze iets te ordinaire modellen.

Als je het leuk vindt kunnen we elkaar daar ontmoeten. Info vind je hier..!

‘Aad !!!’, klonk een vrolijke gil vanuit de menigte in Amsterdam. Voor mij verscheen het gezicht met de altijd zo positieve uitstraling. Het gezicht dat altijd zo ver weg is, maar toch zo dicht bij je blijft.

Weblogster Tien. De vrouw met de altijddurende en onmeetbare wilskracht, die haar altijd brengt waar ze zijn wil. Tien is er nooit voor zichzelf. Tien is er altijd voor anderen.
Ditmaal zamelde ze geld en kleding in voor haar kliniekje in Gambia. De kracht van haar spontaniteit doet veel, en kon ze zich verzekeren van kilo’s kleding en wat donaties.

Tien heb ik tijdens onze webloghistorie voor altijd in mijn hart gesloten.

Dit is geen bedelblog, maar alsjeblieft, neem eens een kijkje op haar weblog. Het zal jou ( en Tien ) goed doen..!

Daar stond ze dan, mijn kleine kanjer. Klein meisje in zo’n enorme menigte als bij de Dam tot Damloop. Vastberaden aan de start van de 16 km die ze in een voor mij verbluffende tijd zou afleggen. Zoë tegen kanker, gesponserd en wel.

Ingrid aanwezigheid was duidelijk voelbaar. Het voelde soms wat emotioneel, maar wel erg goed.

Zoë kwam leeg aan in Zaandam. Wilde ook meteen naar huis. Geen gezellig dagje meer in Amsterdam, zoals ze zo graag wilde. We hebben haar de rest van de dag vertroeteld, deze kleine blonde grootheid.

Want ze stond er maar weer…

Toegegeven: bij m’n vorige post hoort een plAadje. Echter, zoals velen van m’n dierbare weblogsters hier, is het een vrouw van áchter de camera. En die zie je er zelden voor.

Binnenkort ga ik bij hoge uitzondering een sessie met haar doen. Het resultaat hiervan komt echter niet op het weblog, maar zal ik wel zichtbaar maken voor de trouwe webmaatjes die ik hier dagelijks rond me vind. Zij krijgen op verzoek een digitale kennismaking.

De Open Studiodag zal eenieder in staat stellen haar irl te ontmoeten. Het wordt een gezellige bedoening gezien de inschrijvingen.

Vandaag dus weer geen plAadje. Maar wat in het vat zit, verzuurt niet…

Wat enkelen al vermoedden, en sommigen al in het Roosendaalse hebben kunnen aanschouwen: onverwacht is op overdonderende wijze de liefde over mij gekomen. Ik ben niet zomaar blij. Ik ben zielsgelukkig.

Sprakeloos, met open mond  en met wijd open ogen kijk ik verbaasd en vrolijk rond in het land der verliefden. Niets is roze, niets is raar, maar roerende realiteit.

Ondanks alle verdriet, dat nooit weg zal gaan, voel ik me mateloos gelukkig, en loop ik de laatste dagen een meter boven de grond.

Ik wist er geen goed rAad mee , hier op het weblog. Vandaar de stilte.

Volgende keer maar weer een foto..? 

Vergis je niet: Lissabon is mooi, in al haar eenvoud. De metro is sober, maar in mijn ogen enorm mooi.

Het straatbeeld is telkens verrassend als je de trappen van de metrocatacomben hebt overwonnen. Ik was er blij, en onder de indruk.

Mijn verblijf in Lissabon deed mijn geluksweegschaal naar de positieve kant doorhangen.

Hoe verrassend kan het leven zijn…

Terug uit Lissabon. Mooi, leuk, warm maar ook..: arm…

Het waren heerlijke dagen met Zoë, en het leverde een schitternde reeks indrukken op.

De serie over de straatarmoede die ik er maakte is ronduit ‘prachtig’ geworden, al is het een term die allerminst bij het onderwerp past…