Aad Meijer

Gisteren ben ik met Yvonne  begonnen met het intensief portretteren van bewoners van tehuizen en inrichtingen. De juweeltjes die in feite nooit meer schitteren in het echte zonlicht. Het kost veel tijd, veel geduld en veel begrip. Vaak luisteren je oren meer dan je ogen zien.

In het verlengde daarvan ontwaak je vandaag door een plenzende regen tegen het slaapkamerraam. Weer om even niet meer te willen, en lekker in bed te blijven. Daar je koffie, je rokertje, je ontbijtje en je krantje om weer eens uit te pluizen.

Weer om thuis te blijven. Bloot in bed met de voordeur op een kier om de bezorger van de Spareribslijn de kans te geven z’n warme waren naast je bed te deponeren.

Maar zover komt het niet. Er is werk aan de warwinkel, en je toestaat dat de regen haar gezelligheid brengt.

Terwijl je binnen blijft. Dát wel natuurlijk..!

Leuk om met elkaar de lente in te trekken. Doet goed ook.

Naast alle reacties ook een mail van Loret:

hoi Aad,

Lente binnen en winter buiten. Zo noem ik mijn tweeluik (haha) (beeeetje veel eer voor twee fotootjes maar klonk goed vond ik)

Vorige week bij mij binnen de eerste tekenen van de lente, de minikerstboom (die wij altijd gezellig tot de lente laten staan, ieder zijn eigenaardigheden) begon uit te lopen, kleine nieuwe toppen, echt supermooi om te zien.

Wel wat anders dan als je naar buiten kijkt, duidelijk nog geen lente..

 Groetjes van Loret

Ik merk het een beetje aan mezelf, maar heel goed aan de mensen om me heen: het moet maar eens Lente worden. En rap. Nu. Meteen.

Opzouten met al dat nat, al dat kouwe en al dat grijze, het is welletjes…

Juist nu loop ik graag bloemenwinkels binnen, waar emmers vol tulpen vrolijk staan te zijn en bolletjes met hun ondeugend omhoog stekende frisgroene puntjes je nog ongewis laten van het kleurige cadeautje wat ze in zich herbergen. Hier lijkt Lente dus te koop.

We zijn er aan toe met z’n allen. Weer aangename gevoelens in onszelf laten ontwaken, houden van alles en iedereen.

Ik wil Lente op dit weblog. Stuur jouw eerste signaaltje van de komende Lente hierheen, in woord of in beeld. Maak niet uit.

Laat onze Lente maar komen..!

Terwijl gisteravond de zondvloed over België waarde waren we onderweg naar Deurne, waar in het ziekenhuis middels een MRI-scan vastgesteld moest worden hoe het nu verder moet met Zoë’s knie.

We zagen de bui al hangen: repareren kan niet meer, enkel een preventieve operatie kan de schade voor de toekomst beperken. Geen turnen meer. En hardlopen..? Tja…

Onderweg door de waterhoos naar de auto schuilen we even in een bushokje. Zoë lijkt op haar moeder, in dit soort situaties blijft ze positief. Ze wil de operatie zo snel mogelijk achter de rug, zodat ze weer fit het loopseizoen in kan.

En zo drijft deze bui dus ook weer over…

Trug in de lucht. Na drie dagen niks online nie nu weer aan de gang..!

Het kost weliswaar een nieuwe machine met Intel Quad 7, drie harde schijven en van alles heel snel, maar goed…Ik kan er weer tegen.

Bijgaand een plaatje voor het geval je iets te lezen hebt gemist. Kun je iets bijzonders in deze wirwar van tekstjes ontdekken, meld het dan. Graag.

Ik herhaal intussen even drie dagen werk in 

Net tegen het eind van een intensieve carnaval gebeurt het: m’n pc start met drie lange piepen op en m’n scherm blijft zwart. Stront aan de knikker.

Een inderhaast gebelde kenner weet me te vertellen dat die piepjes de computer je doet vertellen dat-ie z’n geheugen kwijt is. Daar heb ik zelf ook wel eens last van, maar dan piep ik toch anders…

Het zou wel eens kunnen betekenen dat het moederbord kapot is ( wat een raar woord eigenlijk: moederbord…).

Als je je pc kwijt bent blijkt pas hoeveel je er nog op moest doen wat domweg nu eenmaal niet op andermans pc kan. Maar dit blogje tikken lukt nog wel.

Het lijkt een beetje op nogal wat uurtjes verplichte rust, of nu maar eens die troep opruimen waar je anders niet makkelijk ( door je pc) aan toekomt.

En dat door drie lange piepjes…

Twee dagen Roosendaals carnaval fotograferen zit er op, nog twee dagen te gaan. Met Yvonne en gewapend met de camera’s door de stad getrokken om portretjes van al die vrolijke en kleurrijke Tullepetaonen te maken.

Veel mensen hebben nu kennis van Roosendaal24.nl kunnen nemen, zodat gisteren het bezoek opveerde naar maar liefst 11.000 pageviews.

Vanmiddag de Leutmatkt voor de kleintjes, dus duiken we er weer op. Het fotograferen van de ‘prallekes en brakskes’ levert altijd mooie resultaten op.

Zoals het motto meldt: Roosendaal is in de mart. En wij ook..!

Carnaval is vanmorgen voor mij begonnen met het fotograferen van het Peuterbal. Feest voor de allerkleinsten…

Op zolder zoek ik m’n carnavalsrommel en stuit op Ingrid’s spulletjes. Carnaval was haar ding. In m’n hand hou ik het zwarte omahoedje met daarop haar eendje. Ze had het altijd op, nam het altijd mee.

Terugleggen kan ik niet, en ik speld het kleine wollige popje op m’n kleine fototas.

Carnaval zonder Ingrid, ik weet niet wat het worden zal. Maar haar eendje gaat voor altijd met me mee. Zo is ze toch nog een beetje bij me…

Morgen is het Valentijnsdag. Maar willen we dat nog wel weten..?

In het Roosendaalse lijkt het alsof Valentijn dit jaar wordt ondergesneeuwd door het Carnaval. Immers, de grote optocht trekt op deze dag door de stad en velen zijn daar volop mee bezig.

Dus: Valentijn, wat doen we ermee..?

Deze keer eentje uit de ouwe doos (sept. 2008), genomen op het strand van De Haan in België tijdens het laatste zonnige week-end van september.
Is zeker een glimlach waard.
 

Warme groet, Tooske