Herkenning
• maandag, februari 1st, 2010
Vanmorgen bezocht ik voor een verhaal een expositie over medische zorg in de 17e en 18e eeuw. Ik schrok van een doos met daarnaast een vest van canvas met dikke leren riemen en zware gespen: een dwangbuis.
Ik sprak met Nicole, de samenstelster van de expositie en bedacht ineens dat nu nog iedereen in feite in het dwangbuis van de eigen verantwoordelijkheden en verplichtingen zit. Hoe ik daar stevig in vastgegespt raakte na Ingrid’s overlijden. Vanaf dat moment alleen maar dingen moeten doen om door te kunnen gaan…
Hoe bevrijdend voelt het dan als je merkt dat er mensenhanden friemelen aan die gespen, je proberen een vrijer gevoel te geven. Het leven krijgt weer rust en regelmaat…
Vanmorgen bezocht ik voor een verhaal een expositie over medische zorg in de 17e en 18e eeuw. Ik schrok van een doos met daarnaast een vest van canvas met dikke leren riemen en zware gespen: een dwangbuis.
Ik sprak met Nicole, de samenstelster van de expositie en bedacht ineens dat nu nog iedereen in feite in het dwangbuis van de eigen verantwoordelijkheden en verplichtingen zit. Hoe ik daar stevig in vastgegespt raakte na Ingrid’s overlijden. Vanaf dat moment alleen maar dingen moeten doen om door te kunnen gaan…
Hoe bevrijdend voelt het dan als je merkt dat er mensenhanden friemelen aan die gespen, je proberen een vrijer gevoel te geven. Het leven krijgt weer rust en regelmaat…
