Aad Meijer

Ondanks het treurige weer een práchtige dag: nieuw leven in de parkietenkooi..!

We zagen al dagelijks dat onze vrolijke vriendjes al wippend de winter door zijn gekomen, en we hadden al een tiental eitjes zomaar op de grond tussen de rommel zien liggen…

Vanmorgen was er ineens een klein stuke roze levenloos kuikentjesvlees onder de moeder zichtbaar, en voelde ik me er triest bij. Maar een paar uur later constateerde nieuwsgierige dochterlief dat het bewoog en piepte!

Blijheid alom in en rond de kooi. Wat is dit leuk om mee te maken!

Theoretisch gezien kunnen er nu om de dag kleintjes uit hun ei komen, dus de kraamkooi is inmiddels lekker beschut tegen nare weersomstandigheden buiten.

En nu maar lekker stiekem af en toe kijken…

( Foto: Zoë Meijer )

Vandaag kwam ik deze wandelende zwabber tegen. Hij wilde mij opvreten.

Het groene tuinhek verhinderde zijn voornemen, en dus kon ik hem eens goed aankijken. Hoewel iedere overeenkomst met Bob Marley toeval leek, moest ik daar tóch even aan denken.

Get up, stand up.

En stop nu eens met blaffen alsjeblieft…

Voor één van m’n stillevens heb ik enkel nog maar een oud limonadeglas nodig. Wellicht ken je ze wel; in de zestiger jaren zat er eerst chocoladepasta of zo in en stond er een prutsafbeeldinkje van een oude auto of iets dergelijks op.

Ik kan er maar niet aan komen.

Staat er in een verloren hoekje van een (keuken-)kastje bij jou zo’n glaasje niets te doen, zou ik het dan mogen lenen..?

Ben benieuwd..!

De opening was een Gebeuren.

Veel warmte en belangstelling. Ook van mensen die ik niet verwachtte, en dat doet goed. Heel goed…

Niet alleen van hen. Ook van pers, vrienden en collega’s. Al kun je die laatsten ook wel vrienden noemen inmiddels. De sms-jes, mailtjes en belletjes van hen die niet konden komen. Zij allemaal dragen er toe bij dat je dat kunt presteren waar je vandaag voor stond. En waar ik nog voor zal gaan.

Helaas ook het gemis van Ingrid. Zij staat voor altijd aan de basis van de gevolgen van het besluit dat we samen namen…

De tafel thuis staat vol met de attenties, bloemen en presentjes die werden achtergelaten.

Nu keihard werken naar 1 oktober, de presentatie van de twintig markante portretten in Parrotia.

Ik hoop dat zij er weer bij zullen zijn. En dat zullen zeker…

Vandaag waren de laatste vier werken voor de expositie van morgen klaar. Nooit, en nooit meer, laat ik het tot het laatst toe lopen.

Geen tijd meer voor correcties, geen tijd meer voor wat dan ook.

De vier doeken tonen enkele groenten- en fruitjurken van Karien. Ik heb ze op mijn wijze vastgelegd en laten printen op doek, om zo de overgang van textiele kunst naar fotografie te tonen.

Hoe het hangt in de ruimte zien we morgen pas.

Laten we het beste hopen…

Vanmiddag de wei in met m’n schoonzusje Sabine. Een prachtmeid en voor de derde maal zwanger.

De omstandigheden zijn ideaal. Haar wei is enorm, en reikt tot de bosrand. Onttrokken aan ieders oog, en er hangen vaak prachtige luchten boven. Als props had ik een oude kar, en een uit de studio meegenomen fauteuil ( links achter op de eerste foto ). Meer is er eigenlijk niet nodig.

Als je de zaak netjes uitlicht met een softbox krijg je een mooi, spannend, bijna magisch realistisch beeld. Immers, de natuur op de achtergrond krijgt vrij spel en zal zich manifesteren,  hoe dan ook.

Sabine was mooi, de serie portretten werd mooi.

Dit is nu fotograferen voor je plezier…

Je zult op een mooie, warme dag als vandaag toch maar je beroep als stratenmaker moeten uitoefenen op de Markt in Roosendaal.

Het moet niet makkelijk zijn. Vanaf de tjokvolle terrassen worden jij en je maten voortdurend geobserveerd door onderuitgezakte genieters met van die koelblonde dorstlessers voor zich. Wat zou jij dolgraag in zo’n goudgele rakker happen terwijl je het almaar warmer krijgt door het werken in de zon.

Maar nee, jij zwoegt daar in die enorme kooi en het lijkt alsof je op een podium je kunstje staat op te voeren voor het Roosendaalse terrasvolk.

Eigenlijk zou er om vier uur, bij het beeindigen van jouw werkzaamheden, een luid applaus over de Markt moeten klinken. Dat heb je dan dik verdiend.

Maar wee degene die ‘we want more’ gaat schreeuwen…

( ook op Roosendaal24.nl )

Vandaag was het buitenweer. Echt buitenweer..!

Dat betekent dus ‘s morgens snel doen wat je moet doen en dan hop, de tuin in. Snoeien. Het werd hoog tijd.

De rozen op vijf ogen, de druiven op twee en de bessen op de buitenogen ( Hendrik Aad de Tuinmaat…).

En de vogels, niet te vergeten. Al sedert de winter bivakkeren twee Koolmeesjes in mijn hof, en m’n oude bouwval van een vogelhuisje was aan vervanging toe.

De Vogelbescherming biedt uitkomst: ze bieden degelijke vogelkastjes aan en het leuke daarvan is dat je die via internet kunt aanmelden. Je kastje krijgt dan een nummer en je kunt het broedgedrag in je tuin middels je peecee doorgeven.

Ik vind dat een goed initiatief. Ik vind ook dat we dat met z’n allen moeten doen. Haal zo’n huisje, hang het op je balkon, in je tuin of weet-ik-veel-waar, en doe mee. Vogeltjes kijken is leuk, wordt je vrolijk van.

Mijn huisje hangt er onder nummer 003181. Vanaf nu kunnen mijn mezen kezen.

En reken maar dat ik kijk…

Verdrietige momenten. Maar ook momenten vol plezier.

Ze beleven ze samen. Twee meiden in de bloei van hun leven, met de glans van hun jeugd. Vriendinnen, en min of meer stiefzusjes nu.

Ze werken graag mee in de studio. Veel op de set staan betekent veel foto’s overhouden voor op je Hyves, dus waarom niet..? En tussen de bedrijven door veel lol, veel keten.

Soms kan het leven een speeltuin zijn…

Vandaag moest er begonnen worden met het inrichten van de duoexpositie van textielkunstenares Karien Wiericx en mij.

Het betekent millimeterneuken op grote vlakken, wikken, wegen, kijken en zien wat de ruimte met je werken doet…

Nu is Markant in Wouw een perfecte plek om je werk ten toon te stellen. Het is er ruim, licht en het heeft bovendien een extra functie als trouwzaal. Er zijn niet alleen wanden, maar ook zuilen en vitrines.

De klus is echter nog niet geklaard: Karien en ik duiken samen met Yvonne en de meiden vanavond de studio in om ‘samen’ vier werken te maken, speciaal voor deze expositie.

De verzekering wilde echter nu al weten wat die werken moeten gaan kosten. Ze zijn dus nu al te koop…