Ontmoeting
• maandag, maart 8th, 2010
Bij toeval kwam ik het tegen, en het leek alsof het er voor me weg was gezet: een klein schilderijtje met de signatuur van Rien Poortvliet. Mooi van toon en kleur stapt in alle eenvoud een fazant het beeld binnen, de frêle pootjes in de koude sneeuw.
Rien Poortvliet was ooit Ingrid’s favoriete schilder, en juist nu in wat verleden jaar de zwartste maand van mijn leven was, lijkt het wederom een teken dat ze er nog is. Het jaar is snel gegaan…
Nu een jaar geleden lag Ingrid in het ziekenhuis op het kleine donkere kamer haar laatste gevecht te voeren. Angst en intens verdriet heersten, maar ik wilde er niet aan. De 19e moest ik haar echter loslaten, al is ze daarna nooit meer bij mij en Zoë weggeweest.
In de vrije val in het donkere gat die ik na Ingrid’s overlijden maakte, bleken er maar een paar handen te zijn om me vast te grijpen. Het geloof in velen was verloren.
Het schilderijtje in de boekwinkel lijkt een ansichtkaartje van Ingrid, met op de achterkant geschreven: ‘Houd moed’.
Ik doe m’n best, telkens weer. Maar het lukt niet altijd. En zeker nu m’n moeder vandaag op de operatietafel ligt lijkt het gevoel van weerloosheid weer te winnen.
De 19e breng ik samen met m’n kleine meid in Antwerpen door. Ingrid’s lievelingsstad.
Want we houden moed…
Bij toeval kwam ik het tegen, en het leek alsof het er voor me weg was gezet: een klein schilderijtje met de signatuur van Rien Poortvliet. Mooi van toon en kleur stapt in alle eenvoud een fazant het beeld binnen, de frêle pootjes in de koude sneeuw.
Rien Poortvliet was ooit Ingrid’s favoriete schilder, en juist nu in wat verleden jaar de zwartste maand van mijn leven was, lijkt het wederom een teken dat ze er nog is. Het jaar is snel gegaan…
Nu een jaar geleden lag Ingrid in het ziekenhuis op het kleine donkere kamer haar laatste gevecht te voeren. Angst en intens verdriet heersten, maar ik wilde er niet aan. De 19e moest ik haar echter loslaten, al is ze daarna nooit meer bij mij en Zoë weggeweest.
In de vrije val in het donkere gat die ik na Ingrid’s overlijden maakte, bleken er maar een paar handen te zijn om me vast te grijpen. Het geloof in velen was verloren.
Het schilderijtje in de boekwinkel lijkt een ansichtkaartje van Ingrid, met op de achterkant geschreven: ‘Houd moed’.
Ik doe m’n best, telkens weer. Maar het lukt niet altijd. En zeker nu m’n moeder vandaag op de operatietafel ligt lijkt het gevoel van weerloosheid weer te winnen.
De 19e breng ik samen met m’n kleine meid in Antwerpen door. Ingrid’s lievelingsstad.
Want we houden moed…
