Aad Meijer

Vanaf de plek waar we vanmiddag vergaderden over Roosendaal 24 kleedde het landschap zich op deze wijze aan. Een adembenemend vergezicht richting horizon dat je even op je plek stil doet staan. Een moment om in te lijsten.

Eenzelfde moment vanmorgen toen een klein vierkant kaartje van Xandra de donkere deurmat versierde, temidden van wat folders en slecht weeknieuws. Een klein formaat oppeppertje, dat je naar inzakken dreigende stemming ineens weer optilt. Platte papieren peppiletjes als deze doen goed. Net als de telefoontjes, boodschapjes op dit weblog, knipoogjes en een onverwachte dreun op je schouder. Mensenmanieren waarmee je de dag door kan komen.

Kijkend naar de toekomst, voelt Ingrid nog steeds dichtbij. Ze is eigenlijk nog nooit weg geweest.

Het zijn wondere wolken, daar boven de horizon…

~ door Aad op 13 maart 2010,.