Aad Meijer

Vandaag de laatste van de vier dagen waarop m’n agenda een kruis toonde.

Yvonne nam me mee naar een voor mij nieuwe plek: het kleine strandje bij de Oesterdam.

Een plek waar je horloge even niets te vertellen heeft.

Daar waar de lucht het water raakt, wordt de tijd vertaald in eb en vloed.

Of verteld het ‘t verhaal dat er tijden zijn van eb, maar juist ook van vloed..?

Een dag blogstilte.

Stil geworden bij een boom in de regen.

Een boom in tranen…

1964 -2009

Ook al is ze er niet

ze blijft voor altijd…

Vandaag en morgen staat er een groot kruis door m’n agenda. Gewoon even niets, behalve eens wat tijd nemen.

Al boodschappen doend ontmoette ik vandaag deze fiets. Was-ie dronken, moe of gewoon lui..? Of was-ie gewoon in elkaar geramd..?

Ik voelde me een klein beetje als deze fiets, na dagen van denken en veel doen. Net als de fiets wil ik gewoon even ergens tegen aan hangen, en beseffen dat – naast het verdriet- hoe gelukkig ik nu ook ben. Het had allemaal veel slechter kunnen gaan, en nu kan ik vertrouwen op minstens één schouder waartegen ik leunen kan. Altijd.

Enkele mailtjes, kaartjes, sms-jes en belletjes van jullie kant geven naast kracht ook plezier. Want waren we daarom niet ooit met elkaar begonnen..?

Vandaag was ik op pad voor een zorgpublicatie.

Zorg is mensenwerk, en ik portretteerde diverse vakmensen die zich vol overgave met hun beroep bezighouden. In één van de ziekenhuizen ontmoette ik mevrouw W.  Zij is patiente en wilde wel meewerken aan een portret dat ik voor ogen had van haar verzorgende. Het werd een leuke sessie. Mevrouw W. had humor. Echte humor.

Als dank wilde ik haar een foto sturen. Misschien leuk voor uw kinderen, was de toevoeging.

Op dat moment sprongen de tranen bij de goedlachse mevrouw W. in de ogen.

Vandaag bleek de sterfdag van haar zoon te zijn, die op jonge leeftijd was gestorven. Ook haar man was ze vroeg verloren…

Het werd een moment stil in de kamer, en ik vertelde haar mijn verhaal. Hoe ik me deze dagen doorwrong omdat het vrijdag een jaar geleden is dat Ingrid overleed. De lente mocht ze niet meer meemaken.

“Dus ook jij weet hoe het is om te kiezen voor één letter.., verzuchtte mevrouw W.. ‘Eén letter..?’ vroeg ik..?

‘Ja, één letter. Wil je doorgaan of wil je doodgaan..?’ mompelde ze terwijl haar ogen door het grote ziekenhuisraam de horizon opzochten. ‘Ik koos voor doorgaan…”

Ik bleef lekker babbelen met mevrouw W., totdat we samen weer lachten.

En bij het afscheid dacht ik: ‘misschien is mevrouw W. té wijs, en ligt ze daarom hier.

 Te wijs. Wat kun je daar ziek van zijn…

Vandaag zijn dan eindelijk de uitnodigingen de deur uit gegaan en verschijnen de affiches in het stadsbeeld.

Toen textielkunstenares Karien Wiericx me uitnodigde om een duo-expositie te doen was ik meteen enthousiast. Uiteraard moest ik nog langs de ballotagecommissie van de organisatie. Maar bij een kopje thee en een koekje was iedereen het erover eens: het wordt een boeiende expositie.

Ik toon geen nieuw werk deze keer. Ik ben nog te zeer bezig met diverse projecten om dat nu al te doen. Goede wijn moet toch altijd nog even rijpen…

Wel heb ik besloten onder sponsoring van Martijn ( Frizz ID ) samen met Karien in de studio vier doeken samen te gaan maken, speciaal voor deze expositie.

Volgende week gaat het gebeuren, en onze verwachtingen zijn gespannen. Vlak voor de opening zullen de doeken pas klaar zijn en opgehangen kunnen worden.

Stress..? Je kunt niet zonder…

Een eigen studio runnen kost veel geld. Het betekent dus gewoon zeven dagen werken, maar ook zeven avonden.

Het is mijn keuze, niet van mijn omgeving. Maar het blijft mijn keuze. Vandaag dus weer een workshop. Gezellig, leuk, motiverend voor mij.

Inspirerend voor de deelnemers, die blijven terugkomen. Wat in het door mij gekozen Collectief niet gebeurt, gebeurt hier wel. Creatieven zoeken de studioset op, maken daar de beelden die zij voor ogen hadden. Ze inspireren elkaar, doen dingen samen.

De dag was goed, de dag was leuk. Inspirerend genoeg voor morgen…

Vanaf de plek waar we vanmiddag vergaderden over Roosendaal 24 kleedde het landschap zich op deze wijze aan. Een adembenemend vergezicht richting horizon dat je even op je plek stil doet staan. Een moment om in te lijsten.

Eenzelfde moment vanmorgen toen een klein vierkant kaartje van Xandra de donkere deurmat versierde, temidden van wat folders en slecht weeknieuws. Een klein formaat oppeppertje, dat je naar inzakken dreigende stemming ineens weer optilt. Platte papieren peppiletjes als deze doen goed. Net als de telefoontjes, boodschapjes op dit weblog, knipoogjes en een onverwachte dreun op je schouder. Mensenmanieren waarmee je de dag door kan komen.

Kijkend naar de toekomst, voelt Ingrid nog steeds dichtbij. Ze is eigenlijk nog nooit weg geweest.

Het zijn wondere wolken, daar boven de horizon…

Ik weet het – ik weet het- ik weet het…

Dochter Zoë heeft er een bloedhekel aan als ik over haar schrijf, maar ditmaal kan ik het niet laten…

Vandaag had ze haar eerste sollicitatiegesprek bij het Leids Universitair Medisch Centrum als Anasteasiemedewerkster en eind deze middag werd er al gebeld dat ze volgende week is uitgenodigd voor een meeloopdag. Méns wat een nieuws..!

Laat het toevalligerwijs nu op de 19e zijn, Ingrid’s sterfdag. Hoe zou het anders kunnen.

En nu pak ik een pint.

Als het nieuws uit het ziekenhuis komt dat alles meer dan goed gaat met m’n moeder kan de zucht geslaakt worden. We gaan maar eens naar buiten, de donkere frisse lucht in. Meestal wijzen onze schoenpunten dan richting binnenstad, waar in de Raats of het Wapen wel een bakje koffie te krijgen is of een lekker gezellig biertje.

Als we vanaf de Nieuwe Markt de smalle doorgang van Tussen de Markten inslaan valt achter een hoog raam iets op: lampjeslicht.

Zowaar, daar staat nog een aangeklede kerstboom mooi te wezen. En dat in maart…

Daarbinnen in de huiskamer moet het heel knus zijn, dat kan niet anders. De herdertjes liggen er nog bij nachte en de kadootjes wachten nog onder de boom. Een dikke kalkoen pruttelt scheetjes in de oven.

Een kerstboom in maart.

Nu zijt wellekome..!