Aad Meijer

Na een fotosessie in Raamsdonksveer even de benen gestrekt. Je wandelt wat en voor je het weet kom je zomaar op het grote marktplein van Geertruidenberg terecht. Ik was er nog nooit geweest.

De leuke serveerster op het terras vertelt over de bolwerken bij het plaatsje, de historie is hier rijk. Schitterende koopmanshuizen in prima staat kijken statig op je neer.

Maar helaas, ondanks alles heersen hier de broertjes Blik en Beton. De Markt die omzoomd is met oneindig lijkende rijen knotwilgen is toebedeeld aan talloze auto’s, en over hun glimmende daken heen zie je de Amercentrale als een grote strooibus staan. In 2003 kwamen daar vijf mensen op ongelukkige wijze om het leven toen de steiger waarop zij werkten instortte.

Geertruidenberg gaat mee in de vaart der volkeren.

Toch jammer eigenlijk…

Het voelt goed om na een lange werkdag nog even van het zonlicht te genieten bij Ingrid’s boom in de tuin. De plek is vertrouwd, een plek om even je gedachten te laten gaan.

De plek heeft iets magisch gekregen, de natuur neemt haar wending, zo het lijkt.

Ingrid’s lievelingsplantjes waren de blauwe Vergeet-me-nietjes, die met hun tere uitstraling wat vrolijkheid in het soms grauwe voorjaar gaven.

Onder haar Olijfboom gebeurt iets bijzonders: Vergeet-me-nietjes steken opeens vrolijk de kopjes op. Waar komen ze vandaan..? De grond waar de Olijf in staat is immers meegebracht uit Italië, zouden deze kleine blauwe verrassinkjes meegereist zijn..?

Het maakt me niet uit, voor mij is het wederom een teken dat ze bij ons blijft, voor altijd.

En natuurlijk, ik vergeet haar nooit… Nooit…

Stilte op m’n blog maar op geen enkele wijze in m’n leven.

Lokatiefotografie is alles wat de klok lijkt te slaan. Ik vind het heerlijk om lang te rijden naar een lokatie die ik niet ken, om daar een persoon te portretteren die ik nog niet ken. Fantastisch om te doen.

Kennis maken met de omgeving van je onderwerp, en hem of haar beter leren kennen om daarna een treffende plaat te maken. Telkens weer een uitdaging, met voldoening in het vooruitzicht.

Maar ook je verplichtingen wachten. Boodschappen doen en route, op tijd terug zien te zijn om te koken, en wat quality time te delen met de meiden. Dan later op de avond je foto’s afwerken, want je opdrachtgever wacht…

In een keldertoilet van een café onderweg bekijk ik mezelf in de vernielde spiegel. Het zou een symbolisch portret kunnen zijn van een gebroken man.

Het is het echter niet niet. Ik ben gelukkig, onderweg naar een nieuw doel. Het vergt opnieuw wat van je, maar je moet blijven gaan voor hetgeen je in gelooft.

Fotografie en mensen die in je geloven maken je gelukkig, geloof me.

Ik blijf voor beiden vechten…

‘Kan het nog? Het thema Lente? Deze foto heb ik vanmorgen gemaakt op weg naar het werk. Vroeg, de mist hangt er nog! In de verte wordt dit veld beregend. Vanmiddag op de terugweg scheen de zon erop: Ze ruiken heerlijk!’

Ja hoor 10-eke. het kan gewoon nog. Ik ben er niet toe kunnen komen een nieuw thema op te zetten, en lente is geen slecht onderwerp. Zeker nu niet.

Je foto maakt een vrolijke indruk op dit blog, een prettig beeld om naar te kijken. Blijven vastleggen dit soort dingen, het is de moeite meer dan waard!

Mijn workshops in de studio doen me veel plezier. Je ziet in korte tijd hobby-fotografen meer plezier en effect putten uit hun eigen werk.

Vandaag werd ik voor de leeuwtjes gegooid. In de expositieruimte waar momenteel het werk van mij en Karien Wiericx hangt, les gegeven aan de groepen 5 t/m 8 van twee basischolen. Het werd een dag vol spontaniteit en plezier.

Mijn doel was om ze, al zelf fotograferend, te leren wat je kunt maken als je beter naar je naaste omgeving omgeving gaat kijken. In dit geval hun eigen klasgenootjes en de ruimte waar ze zich in bevonden.

Met een echte spiegelreflex gingen ze enthousiast aan de gang, en het was opmerkelijk hoe goed ze vaak in staat zijn hun eigen beeld samen te stellen.

De afdrukken van hun werk worden geëxposeerd in de ruimte waar ze er nog volop plezier aan kunnen hebben: hun eigen klas.

De jeugd heeft net zoals het beeld, de toekomst. Ik hoop dat ik ze een beetje op weg geholpen heb…

Wat doe je als man of vrouw op een heerlijke zonovergoten dag in Roosendaal? Juist, je duikt eens lekker je schuur of tuin in, op zoek naar overbodige rommel.

Vervolgens ga je met je wagen volgeladen richting Borchwerf, want dáár gebeurt het.

Daar wacht je het meest leuke pretpark dat Roosendaal je biedt: de Saver Milieustraat. Je bent niet de enige, voor de toegangspoort staat al een hele file met propvolle auto’s en aanhangers. Je verveelt je niet, want je kunt op je gemak lekker spieden wat een ander zoal niet wegflikkert.

Eenmaal langs de eerste slagboom wacht je het eerste verzetje: de vrijwillige hellingproef. Immers, het centrale platform van de Milieustraat ligt op containerhoogte, dus toon je rijvaardigheid maar eens.

Eenmaal boven gekomen is het heerlijk. Er waait altijd een windje en het uitzicht is er ruim en weids.

Maar niet getreuzeld, aan de slag met je rotzooi. Er wacht immers nog een hele rij liefhebbers achter je bij de tweede slagboom, die met vrolijke fluitgeluiden omhoog gaat als er weer een volle auto binnen mag…

Ik parkeer bij de container met de titel ‘Restafval’. Het zijn immers mijn restjes, toch..?

Terwijl ik al m’n ellende vanuit de auto de container in stort, confereren twee oudere mannen naast me aan de rand van de container of ze nu iets wél of niet weg zullen gooien. Ze hebben gelijk; langs mij heen zie ik spulletjes in de gapende container geslingerd worden die ik graag bij een foto-setting in m’n studio zou willen gebruiken… Maar ja, duik er zomaar eens in…

Het is heerlijk daar op het platform in het zonnetje. Vriendelijk personeel wijst je de weg, en ziet toe of de regels van het park wel naar behoren gehanteerd worden. Wat hier nog mist is een kraampje waar je koffie of bier kunt bestellen en zo’n wit Vietnamese Loempias-karretje . Gezellig..!

Ik ben in een volledige weggooi-stemming geraakt als een oranje gehemde medewerker mij op bestraffende wijze terugroept. Oei, ik loop per abuis met een kartonnen doos naar de restcontainer. Dat mag niet. Karton moet bij papier, dat snap ik toch wel..?

Tuurlijk begrijp ik dat. Milieu is belangrijk, en regels zijn regels. Met de staart tussen de benen begeef ik mij naar de papiercontainer. Ik zal het nóóit meer doen. Echt.

Met een opgelucht gevoel rij ik naar huis, waar een lege tuin en schuur mij wachten.

Halverwege valt m’n rechteroog op een zwarte vuilniszak naast mij op de vloer, voor de passagiersstoel. Shit, vergeten…

Mijn verdriet is echter van korte duur. Hiep hiep hoera, ik heb immers een twaalf-ritten pasje?

En met die volle afvalzak mag ik dus des te eerder weer naar de Milieustraat.

Mijn dag is goed. Wat kan het leven toch mooi zijn…

Ergens in mijn brein wordt verteld dat Den Haag een oude dame is.

Echter, rondzwervend door deze stad vraag ik me af of dat nog wel zo is. Ik zie veel strakke en hoge architectuur,  enorme hijskranen die de stad de lucht in lijken te tillen.

Beneden op straatniveau een enorme mengelmoes van rassen en nationaliteiten. En of het nu aan mij ligt of niet, veel mensen die niet vrolijk kijken.

Voor wie Den Haag beter kent als ik, stuur eens een foto die  jouw blik op ‘het Haagje’ duidelijk maakt. Ik ben heel benieuwd…

Gezien de reacties op dit blog en in m’n mailbox even wat duidelijkheid over stationsfotografie: fotograferen op stations mag niet. Absoluut niet.

De reden waarom is heel simpel, het betreft privéterrein van de NS waar je je op bevindt en dus geen openbare ruimte.

Eén keer ben ik aangehouden, en dat was op Rotterdam CS. Het heeft me echter nooit weerhouden om door te gaan met fotograferen op NS-terrein.

Ik ben immers idolaat van stationsarchtectuur, treinen en reizende mensen.

Maar goed, het mag niet. Soms kan ik me het wel voorstellen op stations waar ‘risicofiguren’ rondhangen. Die staan nu eenmaal niet graag ‘toevallig’ op de foto ( al hangen er overal camera’s…).

Het mag dus niet, maar doe het maar lekker en bij aanhouding  zeggen dat je dat allemaal écht niet wist…

(Foto op Den Haag HS)

Stel: je trein is twintig minuten vertraagd. Internationale treinen hebben nu eenmaal die eigenschap, dus je neemt het maar zoals het is.

Wat te doen? Station bekijken, mensen kijken, het volledige assortiment van de kiosk bekijken..?

Ik ging bij de rookpaal staan. De banplaats voor rokers. Dat aantal neemt in hoge mate weer toe, dus dáár gebeurt het.

Vanaf de paal vijf stappen naar de perronrand. Want daar beneden ligt meer dan je kunt vinden in de afvalbak bij de rookplek. Daar beneden ligt de geschiedenis van de afgelopen dagen. Peukjes, dopjes, rietjes, pakjes, flesjes etc. Sporen van mensen die er waren. Jong, oud ? Welke afkomst, welk milieu ?

Deze foto kan je veel vertellen. Het kost je een uurtje op een regenachtige avond, een pen en papier bij de hand en soms een wat nadere blik. Deze mensen stonden ooit bij de rookpaal op perron 3 van station Roosendaal. Wellicht kun je gissen welke treinen er vanaf daar richting horizon vertrekken.

Perron-archeologie. Doe het eens en je verlate trein rijdt binnen voor je er erg in hebt…

Schilders aan het werk in station Den Haag Hollands Spoor…