Aad Meijer

Er is geen aswolkje aan de lucht als ik besluit om m’n schrijfplek achter de peecee te verruilen voor een plekje in de tuin. Gewoon, ouderwets, met pen en blok.

Het is heerlijk in de zon. Uit de parkietenkooi klinken de piepgeluiden van de jonge hongerige parkietenkuikentjes die vertroeteld worden door hun ijverige ouders. Meer is er niet, meer hoor je niet.

Als m’n artikel klaar is sta ik op voor een korte plaspauze en ben even naar binnen.

Teruggekomen vind ik dit schouwspel. Poeslief.

Het geeft aan dat het tijd is om nu eens lekker in de lentezon te kijken.

Te genieten van het niets, van het kuikengepiep, en van de mooie dag.

Er is geen aswolkje aan de lucht…

Het doet goed, een uitnodiging ontvangen van iemand waarvan je weet hoe lang ze al met een elegant hamertje aan de weg timmert.

Meestal blijven uitingen van kunstzinnige creativiteit lang verborgen in vaak tot atelier omgedoopte hoekjes van woonkamers, zolders en schuurtjes. Want de weg naar een heuse expositie is vaak een lange, en vergt veel geloof in eigen werk en stimulans van je omgeving.

Het is daarom dat ik 10-eke middels dit weblog wil feliciteren met deze prestatie. Vanaf 1 mei ‘staat’ ze toch maar mooi bij Galerie ‘Bij Anna’ in Anna Paulowna.

Petje ( in haar geval ‘hoedje’ ) af voor 10-eke..!

Na zo’n twee weken door de regio gezworven te hebben was een duik in de Roosendaalse binnenstad weer even een verademing. Al duurde het maar een half uurtje…

Achter de kerk echter een opmerkelijk beeld. 

Ongemerkt schoot het het verhaal van Jezus me te binnen. Dat grapje op die bruiloft, toen-ie water in wijn veranderde.

Water werd wijn, dacht ik naar de grote stapel flessen kijkend.

Als hier de wijn nu eens in water was veranderd, wat zou dat een hoop troep gescheeld hebben…

Zomaar ineens een paar dagen geen tijd om te bloggen, maar ertegenaan met de camera. Zoals gewoonlijk moesten er weer deadlines overwonnen worden en dat betekent aanpakken.

Het zal ook deze week nog even uit moeten duren. Gelukkig kon ik me na de workshop van gister toch nog even uitleven met de modellen.

De studio blijft een heerlijke plek om aan het werk te zijn, al lonkt buiten de lente…

Vandaag moest ik bij lekker weer lekker lang op pad.

Eén van de dorpjes die ik moest aandoen was Dongen. Veel te vroeg voor m’n afspraak besloot ik even te genieten op een terrasje, zeg maar voor een koffie en een plas. De koffie was van Alex Meijer, dus lekker en de plas bracht me op een plek waar dit krijtbeschreven bordje hing.

Ik denk dat de wijsheid hierop geschreven goed is om even bij stil te staan. Vandaar als post deze dag.

M’n plas en een leeg koffiekopje achterlatend verliet ik het terras.

Tóch weer in korte tijd een beetje wijzer geworden…

Een eenzaam mannetje, wachtend in de regen op een stoplicht dat maar niet op groen wil springen. Het is Pasen 2010.

Ik had nu dat mannetje kunnen zijn. Wachtend in een regen die over zal gaan in een stortbui. En dat stoplicht springt maar niet op groen…

Het ging gelukkig anders. Het stoplicht sprong op groen op een moment dat ik dat niet eens opmerkte.

Pasen was nu even niets anders dan genieten. Genieten van de babyboom in de knusse parkietenkooi, een lekker gevoel krijgen van het klussen in de tuin. Genieten van hen die je liefhebben om je heen. Irl, via mob of sms, of in gedachten.

Pasen was mooi. En ik dank God op m’n knietjes daarvoor…

Terwijl Duitsland zich wateropzwepend met caravan en camper langs Roosendaal richting Zeeuwse kust spoedde, moest ik even in tegenovergestelde richting de kant van Ikea Breda op.

Het mag dan nog geen Tweede (Woonboulevard-) Paasdag zijn, vanmiddag bleken alle parkeerplekken op beide deks van de blauw-gele gigant vergeven. Dan het blik  maar buiten zetten, nat was de auto toch al.

Door de voorruit manifesteerde een opmerkelijk beeld voor me. Het water dat in regelmatige stroom langs het glas naar beneden liep, ging een boeiend spel aan met de lijnen van het energiestation waarop ik uitzicht had.

Het is niet het beeld wat bij Pasen hoort. Pasen is een feest van blijheid en samenzijn. Althans, in mijn herinnering. Pasen is er op uit gaan, alvast aan de nieuwe natuur nippen, een voorproefje op de zomer nemen.

Deze Pasen zal niet zo zijn. Pasen is nu even pas op de plaats, en genieten van wat je hebt. Het is niet anders.

In elk geval is wat ik heb tijd, zomaar twee dagen niets, twee dagen tijdloos…

Vrolijk Pasen aan ieder die meeleest..!

Beroepshalve weet ik van alles een beetje, en zo dus ook van mode.

Gisteravond was het circus Fashion Event in Roosendaal neergestreken en moest ik er voor de nodige plaatjes bij zijn.

Buiten hetgeen dat zich op de kleurrijke catwalk afspeelt is het schouwspel van de koekeloerende toeschouwers meer dan de moeite waard. Veel vrouwen die zich speciaal voor de Gelegenheid hebben aangekleed en denken er op hun mooist uit te zien. De heren die er eigenlijk niet willen zijn, maar ja, vrouw, vriendin of zaken verplicht…

De aandacht van de heren wordt pas getrokken als de mannequins in wat schaarser kledij ten tonele verschijnen. Al kunnen de vrouwen er ook wat van. Toen ik even aan de kop van de catwalk genesteld zat lispelde de vrouw naast mij duidelijk hoorbaar ‘kommaar-kommaar-kommaar’ toen de dressmen in zwembroek aan het begin van het podium verschenen.

Avonden als deze vliegen om, het pronken met veren blijft al door de eeuwen heen boeiend…

( Meer op Roosendaal24 )