Aad Meijer

Ik was in feite op weg om de Processierupsen te fotograferen die met hun spinsels de lanen veranderen in prachtige rijen van zilveren zuilen.

Maar iets buiten Roosendaal zijn de aspergestekers bezig met hun zware, en onderbetaalde werkzaamheden.

Bekijk je ze tegen het zonlicht in, dan lijken ze tot hun middel in de zee te zitten, door de reflectie in de met plastig afgedekte wallen waar de witte heerlijkheden in groeien. Landarbeid blijft een boeiend onderwerp om te fotograferen.

Ga eens kijken en genieten.

En vergeet je camera niet…

Ik ben het zat. Spuug en spuugzat.

Sinds het overlijden van Ingrid wil ik dit soort plekken liefst nooit meer bezoeken. Crematoria en begraafplaatsen.

Maar toch: sindsdien ben ik er  vaker dan ooit uitgenodigd om afscheid te nemen. Maar wat heet afscheid..?

Vandaag alweer een lieve levenslustige jonge vrouw weggebracht. Haar naam staat zakelijk in koelrode lichtkrantletters bij de plek waar je wezen moet.

Wat zij achterlaat is meer dan die prachtkerel van haar man, en haar twee jonge, talentvolle zoons. Wat is de zin van dit alles..?

Als God dit heeft bedoeld, zoals men meent te moeten zeggen, dan mag hij dat intussen wel eens gaan uitleggen. Voor de naasten van deze vrouw heerst nu een doffe berusting, maar de werkelijke dreun komt straks pas. En nog eens, en nog eens…

En de echo van deze dreun blijft nog jaren na deze dag doorklinken voor de nabestaanden van deze vrouw die zo haar best heeft gedaan en geknokt voor alles en iedereen.

En dus ben ik het zat. Spuug en spuugzat.

Leg het maar eens uit, m’n beste God…

Is er naast en tussen je gezin, familie en je werk nog leven..? Jawel, in mijn geval wel.

De Stichting Lichtzinnig, waar ik deel van uit maak, heeft al veel noten op haar zang staan sinds ze een jaar geleden werd opgericht. Het gaat lekker zo met woord en beeld bezig zijn.

Ditmaal gaan we de straat op, en organiseren we een heuse Kinderboekenmarkt, met alles erop en eraan. Van de Gemeente kregen we het knusse Tongerloplein toegewezen en we konden aan de slag. Het is nogal wat werk, zoiets op poten zetten. Maar naarmate de datum van 19 juni dichterbij komt, wordt het steeds leuker.

De kramen zijn bezet met een breed aanbod aan alles wat met Kinderboeken te maken heeft. Schrijvers, illustratoren, een drukpersje, ik met een ministudiootje om lezersportretjes te maken van de kids met hun favoriete boek. En natuurlijk boeken, boeken boeken en boeken, muziek en lekkere hapjes en drankjes.

Komt dat zien, voor de papa’s is een megascherm in de buurt om het voetbal te volgen, want niet alleen de zon is die dag oranje.

(Oei, als nu de zon maar schijnen wil…)

…op het moment dat een vechter de ring betreedt , dan staat hij als mens alleen.

M’n routes door de regio zorgen vaak voor verrassingen, en vandaag wel een bijzondere.

Ik moest fotograferen in het pand van BN/DeStem, waar ik zoveel jaar gewerkt heb. Het gebouw is grotendeels leeg. Alleen een gekrompen redactie zetelt er nog, en nog wat meer.

Veel afdelingen zijn opgeheven, de persen zijn verdwenen. De glorietijd lijkt voorbij.

Als ik een momentje rust heb begeef ik me door de lege gangen langs donkere kantoren naar de achterkant: de artiesteningang. Hierdoor kwamen we altijd binnen, en verdwenen we weer.

Hier staat ook het ‘bushok’, waarheen je verbannen werd als je wilde roken.

Terwijl ik naar de achtergevel kijk, hoor ik de stemmen van mijn collega’s, en hun gelach. Want leuk was het, die tijd. Ondanks alle minder leuke momenten.

Gelukkig zie ik veel van m’n voormalige maatjes nog wel eens, anderen helaas niet. Maar de tijd zoals-ie was, is voorbij.

Het is mooi geweest…

Een geboorte is mooi. De geboorte van een kind betekent dat er nieuw leven is, kans op nieuw geluk.

Ons nichtje Stella is geboren, en haar derde naam op het kaartje springt meteen in mijn oog.

Dit is mooi.

Dit is ontroerend mooi…

Vandaag begonnen met de serie workshops ‘Plezier met je Camera”

Sessies voor zes personen in drie uur.

De eerste advertentie in de krant leverde al vóór het verschijnen respons op: Plezier met je Camera op Vakantie. Het gaat een leuke avond worden in de studio met de gebruikelijke borrel en hapjes.

Want niet alleen het fotograferen zelf, maar ook het babbelen erover is heel leuk…

Vandaag was zo’n dag…

De dag dat Ingrid achttien jaar geleden het leven gaf aan Zoë. Op Moederdag. Een dag van overmatig geluk, blijheid, dankbaarheid.

Vandaag is onze kleine meid zeventien geworden. Het is een mooie, spontane, sociale en intelligente meid geworden. Zoals Ingrid het zou wensen.

Ze maakt het echter niet mee.  Op haar moederdag.

En Rutger brengt haar een prachtige roos, en van ons krijgt ze bloemen.

Geen moederdag zonder mama. Want ze blijft, hoe dan ook, altijd bij je…

Rust in de Raats…

De Raatskelder is het café waar ik als menig Roosendaler het liefst vertoef. Meest op het terras, bij weer en wind.

Toen ik nog geen studio had, ontmoette ik er mijn relaties, modellen, collega’s en vrienden.

Deze week was onverwacht zwaar om verschillende redenen. Pijn, verdriet, angst, schrik, woede en werken. Maar ook vrolijkheid, en liefde. Gelukkig maar.

Het werk zit er na achten op. De hitte in mijn kop zoekt dan verkoeling in de Raats, op het terras. Waar je nog eens kunt babbelen met die of gene, of gewoon het leven in de stad kunt aanschouwen.

Maar deze keer een babbel met een vrouw die ik niet kende, en nooit zal kennen. Maar haar verhaal was bijzonder.

En haar uitdrukking evenzo…

Daar staat-ie dan. M’n schroefjeskast.

Hij herbergt niet alleen schroefjes hoor. D’r zit van alles in wat ik 35 jaar lang niet weg durfde gooien omdat het nog wel eens van pas kon komen. Dus stekkertjes, knopjes, onderdeeltjes, scharniertjes, Ikearestjes, stukjes koperpijp, kroonsteentjes, ringetjes, rubbertjes, en lampjes uit de tijd dat lampjes nog lampjes heetten en geen ledjes. Spijkertjes, nietjes, nietsnooitnuttige gereedschapjes en opgevouwen schuurpapiertjes.

Vandaag heb ik em drijfnat en met de laatjes vol water uit de kast gehaald waarin-ie stond. Boven die kast zit de badkamer en daar schijnt iets te lekken, blijkt…

En daar ligt m’n verzameling technische prullaria onder het roest, veel is er niet meer te redden. Ik droog het allemaal nog wel af, en daar komen de herinneringen aan 35 jaar doe-het-zelven, modelbouw en fietsreparatie boven water. Letterlijk en figuurlijk.

Zo lang bewaard, en eigenlijk zo lang niets mee gedaan.

Het grootste gedeelte van ‘je-weet-maar-nooit-waar-het-goed-voor-is’ verdwijnt nu resoluut in de vuilnisbak.

Opnieuw verzamelen maar. Want die laatjes…tja, die laatjes moeten vol…