Aad Meijer

Warme wissels, het is het gesprek van de dag sinds er enige sneeuwvlokjes op ons koude kikkerlandje zijn nedergedaald.

De eerste warme wissel bevindt zich hier in huis. Na de teevee, en het aquarium, heeft nu ook de verwarming het begeven. Het is koud in huis…

De wissel was gisteren snel gemaakt: de gelkachel, die er feitelijk voor de gezelligheid hing te hangen, fungeert nu als hoofdverwarming. Zo is het in de huiskamer gezellig en goed uit te houden, maar buiten haar deuren beginnen vocht en klammigheid te zegevieren.

Buiten onze deuren is het allemaal een graadje erger. De NS ontspoort sinds het vallen van enkele sneeuwvlokken. Ondanks alle investeringen.

Ik als spoorfanAad bezit oude bewegende zwartwitbeelden waarin spoormannen met snelle pasjes zich rondom de vuurtjes die zij bij de wissels gestookt hebben, bewegen.

Trots poseren zij naast hun wissel. Hoe zij ook kleumden van de kou, de treinen reden..!

De spoorwegmannetjes zijn weg. Verdwenen.

Zij waren ook vrij kostbaar hoor. Inplaats van hun nachtdiensten te draaien tussen de rails, kropen zij tussen de rails bij moeder de vrouw thuis.

Wat kon er immers gebeuren ‘s nachts op het spoor..?

Dit fenomeen duurde jaren en jaren, totdat iedereen in spoorwegland vergeten was dat er nachtdiensten gedraaid dienden te worden. De beloningen echter gingen gewoon door…

Treinen werd te duur voor de passagiers. De spoorwegmannetjes moesten ruim baan maken voor de moderne techniek.

Maar hoe modern ook, die techniek kan (nog) niet op tegen die wisselwachters met hun vuurtjes.

Voorbij.

Voorbij die tijd.

Ik voel me nu als een wisselwachter bij mijn gelkachel.

Hoe het later zal zijn, weet ik niet. Ik weet alleen dat ik het nu warm heb…

~ door Aad op 4 februari 2012,.