Aad Meijer

Vanaf de plek waar we vanmiddag vergaderden over Roosendaal 24 kleedde het landschap zich op deze wijze aan. Een adembenemend vergezicht richting horizon dat je even op je plek stil doet staan. Een moment om in te lijsten.

Eenzelfde moment vanmorgen toen een klein vierkant kaartje van Xandra de donkere deurmat versierde, temidden van wat folders en slecht weeknieuws. Een klein formaat oppeppertje, dat je naar inzakken dreigende stemming ineens weer optilt. Platte papieren peppiletjes als deze doen goed. Net als de telefoontjes, boodschapjes op dit weblog, knipoogjes en een onverwachte dreun op je schouder. Mensenmanieren waarmee je de dag door kan komen.

Kijkend naar de toekomst, voelt Ingrid nog steeds dichtbij. Ze is eigenlijk nog nooit weg geweest.

Het zijn wondere wolken, daar boven de horizon…

Ik weet het – ik weet het- ik weet het…

Dochter Zoë heeft er een bloedhekel aan als ik over haar schrijf, maar ditmaal kan ik het niet laten…

Vandaag had ze haar eerste sollicitatiegesprek bij het Leids Universitair Medisch Centrum als Anasteasiemedewerkster en eind deze middag werd er al gebeld dat ze volgende week is uitgenodigd voor een meeloopdag. Méns wat een nieuws..!

Laat het toevalligerwijs nu op de 19e zijn, Ingrid’s sterfdag. Hoe zou het anders kunnen.

En nu pak ik een pint.

Als het nieuws uit het ziekenhuis komt dat alles meer dan goed gaat met m’n moeder kan de zucht geslaakt worden. We gaan maar eens naar buiten, de donkere frisse lucht in. Meestal wijzen onze schoenpunten dan richting binnenstad, waar in de Raats of het Wapen wel een bakje koffie te krijgen is of een lekker gezellig biertje.

Als we vanaf de Nieuwe Markt de smalle doorgang van Tussen de Markten inslaan valt achter een hoog raam iets op: lampjeslicht.

Zowaar, daar staat nog een aangeklede kerstboom mooi te wezen. En dat in maart…

Daarbinnen in de huiskamer moet het heel knus zijn, dat kan niet anders. De herdertjes liggen er nog bij nachte en de kadootjes wachten nog onder de boom. Een dikke kalkoen pruttelt scheetjes in de oven.

Een kerstboom in maart.

Nu zijt wellekome..!

Bij toeval kwam ik het tegen, en het leek alsof het er voor me weg was gezet: een klein schilderijtje met de signatuur van Rien Poortvliet. Mooi van toon en kleur stapt in alle eenvoud een fazant het beeld binnen, de frêle pootjes in de koude sneeuw.

Rien Poortvliet was ooit Ingrid’s favoriete schilder, en juist nu in wat verleden jaar de zwartste maand van mijn leven was, lijkt het wederom een teken dat ze er nog is. Het jaar is snel gegaan…

Nu een jaar geleden lag Ingrid in het ziekenhuis op het kleine donkere kamer haar laatste gevecht te voeren. Angst en intens verdriet heersten, maar ik wilde er niet aan. De 19e moest ik haar echter loslaten, al is ze daarna nooit meer bij mij en Zoë weggeweest.

In de vrije val in het donkere gat die ik na Ingrid’s overlijden maakte, bleken er maar een paar handen te zijn om me vast te grijpen. Het geloof in velen was verloren.

Het schilderijtje in de boekwinkel lijkt een ansichtkaartje van Ingrid, met op de achterkant geschreven: ‘Houd moed’.

Ik doe m’n best, telkens weer. Maar het lukt niet altijd. En zeker nu m’n moeder vandaag op de operatietafel ligt lijkt het gevoel van weerloosheid weer te winnen.

De 19e breng ik samen met m’n kleine meid in Antwerpen door. Ingrid’s lievelingsstad.

Want we houden moed…

Voor Roosendaal24.nl met Yvonne en de camera’s op pad op een verlaten industrieterrein. Gezellig is het er niet, maar het heeft wél haar eigen sfeer. En ondanks het feit dat je op veel plekken stoom en rook ziet is het er koud. Bitter koud.

Het leverde boeiend beeldmateriaal op, en een kapotte auto. Maar dat mocht de pret niet drukken. We gaan nog eens terug, maar dan onder slechtere weersomstandigheden. Regen.., mist.., dat willen we in deze sfeer zien.

Maar dan wél met een warme thermosfles en een neut bij. Want God, wat is het daar koud…

( Meer op Roosendaal24.nl )

Tussen neus en lippen en twee reusachtige groene borstels eindelijk maar eens de winter van de auto afgewassen. Vaak doe ik dit niet, het komt er gewoon niet altijd van en het is nog ondankbaar werk ook.

Je auto glimt weer voor even, totdat een opdracht je de volgende dag weer over een land- of bosweg voert en dan is het weer gedaan met mijn schone grijze dame. Aldus mijmerde ik in de wasruimte.

Grappig om te zien is dat zo’n wasrobot met grote oplichtende tekst aangeeft wat-ie aan het doen is. Vooral deze tekst deed mij uit m’n mijmering ontwaken.

Misschien iets voor in de eigen douche, zo’n bord..?

Vandaag was ik voor een jurering te gast bij het Centrum voor de Kunsten in Roosendaal.

Een prachtig oud gebouw, waar binnen ongemerkt zoveel moois te zien is. Niet alleen het werk van de studenten, al is de gemiddelde kwaliteit van de fotowerkgroep daar erg hoog.

Het schilderstafeltje dat verloren in een hoek staat zou je toch zo mee willen nemen..?

Vandaag begonnen met een serie stillevens over de Jaren 60. Ik heb er enorm veel zin in, maar mis nog veel props helaas. Veel zoekwerk dus nog.

Naar glaasjes waar eerst chocoladepasta in had gezeten voordat ze als limonadeglas dienst gingen doen. Naar de eenvoudige volglazen kaarsenstandaards die naast de met rookwaar en/of pepsils gevulde glazen stonden. De asbakken, schaaltjes voor de chocolaatjes de….ach, ik kan wel blijven schrijven op m’n lijstje.

Het zijn reflecties uit m’n jeugd waaruit de composities ontstaan, en wellicht kunnen lezers van dit log me helpen sommige vage beelden wat duidelijker te maken. Wie weet.

Belangrijk was dat vandaag de deuren in de achterwand weer open gingen. De zon scheen zowaar warm binnen, zodat ik als het ware na maanden binnen weer eens ‘buiten’ kon werken. Het deed me meteen denken aan de vele genoeglijke uren die ik ooit voor de open deuren door heb mogen brengen.

De tijd gaat te snel…

In Roosendaal kun je heerlijk uit eten. Voor ieders smaak en ieders portemonnee is er wel een adres waar je in alle gezelligheid terecht kunt.

Toch is een dergelijk plezier niet voor iedereen weggelegd. Niet iedereen kan ’samen’ lekker een tafel reserveren als-ie even weg wil, of domweg geen zin heeft om te koken.

Daaraan dacht ik toen ik dit tafereeltje vandaag in het centrum van de stad vastlegde…

(ook op Roosendaal 24 )

Gisteren ben ik met Yvonne  begonnen met het intensief portretteren van bewoners van tehuizen en inrichtingen. De juweeltjes die in feite nooit meer schitteren in het echte zonlicht. Het kost veel tijd, veel geduld en veel begrip. Vaak luisteren je oren meer dan je ogen zien.

In het verlengde daarvan ontwaak je vandaag door een plenzende regen tegen het slaapkamerraam. Weer om even niet meer te willen, en lekker in bed te blijven. Daar je koffie, je rokertje, je ontbijtje en je krantje om weer eens uit te pluizen.

Weer om thuis te blijven. Bloot in bed met de voordeur op een kier om de bezorger van de Spareribslijn de kans te geven z’n warme waren naast je bed te deponeren.

Maar zover komt het niet. Er is werk aan de warwinkel, en je toestaat dat de regen haar gezelligheid brengt.

Terwijl je binnen blijft. Dát wel natuurlijk..!