Aad Meijer

Vandaag gefotografeerd bij een metaalbewerkingsbedrijf. Prachtig om te doen.

Buiten de hal waar gewerkt wordt, liggen grote stalen platen en buizen diepgeroest te wachten totdat er iets met ze gebeurt. Het lijkt een stapel schroot.

Binnen krijg je ineens een ander beeld. Het roestige metaal verwordt tot hoogglanzende, vaak sierlijke onderdelen voor machines en installaties. Kunstwerkjes op zich.

Het gaat goed in deze branche, al maken de eigenaren zich zorgen over de toekomst. Het vakmanschap glijdt op pensioengerechtigde leeftijd weg, en er is amper nieuwe instroom. Ook al verdient het goed, en is het geen ‘vuil’ werk meer, het vak is niet trendy op dit moment. En dus geen jonge instroom.

Jammer.

Metaalbewerking lijkt mij als ambacht toch heel mooi om te doen…

Terug naar Mariadal…

Veel vragen, waarvan die van Betty op dit weblog: wat gaat er nu gebeuren..?

Mariadal, in 1934 gebouwd door de architecten Cuypers en Sturm, is een prachtig gebouwencomplex met enorme tuinen. Midden in de stad.

De heren architecten hebben hun naam en faam hier meer dan waar gemaakt. De geschiedenis van het gebouw is, net zoals de architectuur, van onschatbare waarde. Zoiets mag niet, en nooit,  aangetast worden.

Het complex is inmiddels door de provincie aangekocht.

Een bestuur met wijze mannen met het Roosendaalse hart op de goede plaats gaat zich met het hele hebben en houden van dit schitterende erfgoed bezighouden.

Schrijfster José Notenboom en ik gaan ons in een reeks artikelen bezighouden met de ontwikkelingen naar de toekomst toe.

Onze eerste wandeling door de nog stijf in de was staande gangen duurde twee uur. Nog steeds hebben we alles niet gezien, maar het was een indrukwekkende ontdekkingsreis die ons vooral liet zien hoe goed de Zusters Franciscanessen hun zaakjes voor elkaar hadden, en hoeveel liefde ze voor hun thuis moeten hebben gehad.

Vele zusters heb ik mogen ontmoeten hier, dus ik dacht mijn weetje wel te weten.

Maar met nog veel meer respect en ontzag ben ik weer vertrokken. Ik zou dit weblog vol kunnen zetten met de prachtigste beelden, maar ik doe het niet.

Ik wacht tot Mariadal weer gaat ademen, en de ontheemde overgebleven zusters hun rust hebben gevonden…

Oranjekoorts.

Het ‘Oranjegevoel’ doet zijn intrede weer. De winkels puilen uit met oranje prulzooi waarvan je je afvraagt: ‘hoe kom je er in Godsnaam vanaf..?’

Maar het heeft ook een leuke kant. Onze jongens uit de straat, Wiebe en Dennis, hebben het plan opgevat om de straat te versieren. In oranje natuurlijk.

De meeste buren wilden wel sponsor zijn, en zo kwamen beide mannen met twee kilometer puntvlaggetjes thuis.

Nu is ons straatje er een van niets, een doodlopend straatje. Eerder een Madurodamstraatje.

Maar de boys zullen tot maandagavond bezig zijn hun vlaggen van gevel tot gevel en van paal tot paal kwijt te kunnen.

Mijn vermoeden is dat het oranjegevoel allang niets meer van doen heeft met voetbal, of het koningshuis. De jongens in mijn straat zijn in feite bezig te straat op te leuken, gezellig en zomers te maken.

En dat is mooi om te zien.

Dat geeft mij een diep-oranje gevoel…

Genoten van de stilte hier op het weblog..?

Ik niet.

Er gebeurde veel. De Amerikaanse host waar dit weblog op draaide moest er mee stoppen, en dus moest de hele zaak verhuisd worden.

Eigenlijk gebeuren zulke dingen altijd op het verkeerde moment, en heb je het er veel te druk voor. Maar dat is nu gebeurd.

Vandaag iets veel belangrijkers: na lange tijd stapte ik weer terug door de voordeur van klooster Mariadal.

Mariadal met z’n strenge, maar o zo liefdevolle Zusters Franciscanessen. Allen hoogbejaard. Nu zijn ze weg. Het klooster is leeg, het ademt niet meer…

De sfeervolle gangen lijken nog langer dan toen. Niet zo helder meer, niet zo kleurrijk.

Het is een labyrinth om in te verdwalen. Mijn schrijvende collega José vergezeld mij op de stille tocht van kelders naar zolders. Geen stofje te zien, nergens.

De typische kloosterlucht is weg. Het begint muf te ruiken.

Het leven is weg, de lucht is weg.

Hier moet de toekomst wachten…

Natuurlijk was Jac Linders stomverbaasd

toen God ineens in zijn kamer stond.

Daar kwam nog bij dat God verdrietig was.

Teleurgesteld…omdat de schrijver nog nooit

een boek over hem had geschreven.

Dus wat deed Jac ?

Hij begon meteen.

Hij rijmde er flink op los en nu is God dik tevreden.

Zeker weten.

( Tekst uit nog niet gepubliceerd boek ‘God op rijm’)

Jac Linders was mijn vriend en mentor. Ik heb hem leren kennen toen ik een verhaal over hem moest schrijven.

Jac schreef stapels boeken, verzon de reclame over de kleuters van Venz ( ‘Het hagelt, het hagelt, grote korrels Venz…’) en schreef teksten voor Sesamstraat en publiceerde wekelijks zijn sprookjes, waar hij zelf bij tekende.

Hij was niet alleen mijn vriend, maar ook mijn mentor. Hij bevestigde mijn geloof in mijn eigen schrijverij.

Jac opende mijn Studio, en leed met me mee toen Ingrid vlak daarna stierf.

Wij waren close, totdat zijn ziekte hem noodzaakte bedlegerig te worden. Hij weerde alles en iedereen.

Hij moet zich vreselijk hebben gevoeld toen we voor altijd afscheid moesten nemen. Jac, moe en fit tegelijk, in zijn pyama. Mij zijn laatste boek ( met opdracht) in de handen duwend.

Hij schreef niet meer, belde me niet meer, en dagelijks wandelde ik met m’n cameratas aan m’n schouder onder zijn balkon door. Het balkon waar hij altijd werkte en mij breed zwaaiend begroette.

Het balkon bleef leeg, en zal dat altijd blijven.

Het maakt mijn gang voor altijd zwaarder…

Leuke opdracht om de wereld van de bio-industrie te fotograferen.

Vaak maak je kennis met creatieve technieken om energie te halen uit de middelen die je hebt.

Dat kunnen dus resten zijn die nog energie af kunnen geven vóórdat ze de koe ingaan, maar juist ook als ze er aan de andere kant weer uitkomen.

Koeien fotograferen is leuk. Meestal zijn zij nieuwsgieriger naar jou als andersom, en met een hand voer bereik je veel bij ze. Het lukt dan ook altijd wel om de foto te maken zoals jij die voor ogen hebt.

Dit is de stal vol met modellen die mij ter beschikking stonden.

Sympathieke meiden, stuk voor stuk.

Nog jong bovendien. Ik hoefde ze dus niet uit de sloot te halen…

Vanmiddag met collega José begonnen aan een verhaal over Joop Mijsbergen.

Een oud, begenadigd kunstenaar uit Bergen op Zoom met prachtig werk, en bovendien een prachtig atelier waar je door kunt blijven dwalen. Iedere blik in welke hoekje dan ook is een ontdekkingsreis op zich…

We raakten niet uitgekeken, geboeid luisterend naar deze wijze, interessante man. Je zou een boek over hem kunnen schrijven, en wellicht moet dat ooit eens gaan gebeuren.

Voorlopig moeten we het met de ruimte doen die de krant ons beschikbaar stelt…

Ken je ze..? Tandenstokervogeltjes..?

Eén ervan is de Krokodillenwachter ( Pluvanus Aegyptius ). Dit vogeltje pikt de etensresten tussen de tanden en kiezen van de krokodil weg. Ze gaat daarvoor dan ook brutaalweg de muil van het groene monster binnen.

De krokodil eet haar niet op.  Niet vreemd, het vogeltje moppert niet…

Vanmorgen was ik bij mijn tandenstokervogeltje: de mondhygiëniste.  Ze oefent haar vak met verve uit. Deze dame heeft er duidelijk plezier in om iemands gebit een grote beurt te geven. Dus ook het mijne.

De behandeling is altijd ongemakkelijk. Liters water spoelen door je mond vanuit een klein slangetje in je mondhoek. Op zich geen ramp, ware het niet dat al dit nat direct naar het dichtstbijzijnde afvoerputje spoedt: mijn keelgat…

Ik mag van mijn vogeltje mijn hand opsteken als ik dreig te stikken, om vervolgens weer vlijtig door te gaan. Ware dit spoelwater bier dan zou ik de behandelstoel uit kachelen, bedenk ik me terwijl de transpiratie op mijn voorhoofd parelt.

“Mond wijd open hoor”, onderbreekt ze mijn gedachten. “Mijn instrument is nogal scherp!”

En zo zweten we samen het halve uur door. Ze is vriendelijk, maar toch besluit ze mopperend dat ik mijn ragebolletjes toch écht dagelijks door de spleetjes tussen mijn kiezen moet laten racen.

Ze heeft gelijk. Ik doe dit wel regelmatig, maar dágelijks: nee…

Zoals elk half jaar neem ik me voor dit dagelijks te gaan doen. Kleine moeite, groot plezier.

Maar wat zou er dan met de tandenstokervogeltjes gebeuren..?

In het vroegst van de middag de opening van de expositie ‘Geen Kinderspel’ in Roosendaal. Indrukwekkend.

De tentoonstelling is op poten gezet door John Braat, die de verzameling speelgoed die ouders voor hun kinderen maakten in die verschrikkelijke kampen ten tijde van de oorlog, naar Roosendaal liet komen. Vooraf gegaan door vooraanstaande sprekers uit de Joodse gemeenschap, deed ook een oudere man die als 7-jarig jochie het kamp had overleefd, zijn relaas.

Onze hedendaagse zorgen lijken te verbleken als je denkt aan de geschiedenis van toen…

John Braat gaat door in zijn strijd tegen de onwaarheden die uit die oorlogstijd zijn voortgevloeid en ten onrechte zelfs in lesmateriaal op scholen zijn weggekropen. Voor zover ik kan helpen, al is het maar door mijn fotografie, zal ik dat doen.

Voor het overige: kom naar Roosendaal. Kom kijken wat hongerige mensen vol pijn en verdriet met de minste middelen maakten voor hun kinderen. Zodat die nog even konden spelen, voordat de dood ook hen kwam halen…

Er zijn mensen die soms niet weten of ze mij serieus moeten nemen of niet.

O Ja..?

Ja.

Vanmiddag genoot ik van een rokertje voor de deur van Parrotia in Roosendaal. De opening van de expositie over oorlogsspeelgoed zou zijn aanvang nemen, dus nog even snel ontspannen. Parrotia ligt aan het park waarin mijn ogen ronddwalen.

Bejaarden met een plastic boodschappentasje, een verdwaalde junk, een moedertje met een wandelwagentje bij de eendjes en…een vrouw die haar konijntje uit laat.

‘Heeft ze nu een konijntje bij zich.?’ mompelt de man die naast mij staat. ‘Ik vrees van wel’, antwoord ik met m’n mond platgedrukt tegen de body van mijn camera.

‘Ik geloof het niet’, besluit de man. ‘Ik ook niet’ beaam ik terwijl ik mijn camera laat klikken…