Aad Meijer

Deze week begon in Rotterdam, en wel in de Diergaarde. Veel herinneringen liggen daar, hoe ik als klein kind me daar vergaapte aan alles wat ik zag.

Blijdorp is als Rotterdam zelf, het vernieuwt zichzelf voortdurend. De hartslag van deze stad klinkt voortdurend als een heimachine.

Veel van de oude dierentuin is er gelukkig nog, al zie je alles langzaam maar zeker vergaan.

De herinnering die ik in beeld trachtte op te roepen, heeft een serie doen ontstaan die voor velen herkenbaar zal zijn.

Met het aantal kan ik een complete Rivièrahal vullen.

Hierbij een paar voorbeeldjes…

De tijd glipt als los zand door je vingers. Doet veel verdwijnen. Veel te snel…

Voor je het beseft eist de dood van je om iets dierbaars los te laten, en het leven doet dat eveneens.

Vandaag was de dag dat m’n kleine meid haar Grote Stap heeft gedaan, en is vertrokken naar haar eigen poppenhuisje in Leiden. Naar haar eigen leven, haar eigen zoektocht naar geluk.

Mocht ze in een storm terecht komen, bij mij kan ze altijd komen schuilen…

Ik wil altijd haar Pappie blijven, en proost op haar geluk. Ze heeft geknokt, en gewonnen.

Ze gaat het zeker redden..!

Zoë for President !

Onze vakantieweek deze zomer  in Renesse was prachtig, in alle opzichten.

Het seizoen daar raakt op z’n eind, en we togen erheen om afscheid te nemen. Afscheid van de zomer. Onze zomer…

Bij aankomst leek het vriendelijke plaatsje al leeggedruppeld. Het weer had de Duitsers al vroegtijdig naar huis gejaagd.

De eigenaar van ons favoriete strandpaviljoen breekt over twee weken zijn prachtige tent voor het laatst af. De omzet was desastreus, hij moet er mee stoppen.

Onze vliegers sleepten ons nog even heerlijk door het zand, en achter ons vroeg een klein meisje aan haar moeder:

‘Mama, dat water van de zee, mag je daar een beetje van mee naar huis nemen..?’

Van je familie moet je het hebben. Zeker die van mijn moederskant.

Zien ze elkaar een tijdje niet, dan verzinnen ze iets om bij elkaar te komen. Ditmaal zouden de mannen zich rondom een Forellenvijver scharen om daarna met grote verhalen bij de dames terug te keren. Goed plan.

Nu kan ik heel goed vissen, maar vis vangen ho maar. De  (overigens smakelijke) forellen hoefden zich geen al te grote zorgen te maken.

De omringende doorgetrainde hengelaars wel. Hun gerei werd telkenmale geraakt dankzij mijn fabuleuze inworpen hetgeen er hén er dan weer van weerhield een forelletje te kunnen verschalken.

Maar dat mocht de pret niet drukken. Geduld brengt immers vis en vis brengt mij, net zoveel als andere dieren, rust.

Rust.

Gewoon niets doen aan de waterkant en wat gezellig babbelen met neefs, ooms, je broer en daarna lekker borrelen met de verzamelde club onder een stralende maan die glimlachend op hen neerkijkt.

Vissen..?

Héérlijk..!

Het zal altijd wel zo zijn dat de dag van Ingrid’s verjaardag een heel bijzondere zal zijn…

De weken ervoor merk je al hoezeer je veerkracht weer af gaat nemen, hoe je weer neigt naar navelstaren en doelloos voor je uit kijken.

Het moment waarop je letterlijk haar datum als houdbaarheidsdatum op het pak melk dat je koopt herkent, doet je weerloos dobberen als een klein scheepje op een grote woeste zee. Geluk betekent dan dat er een vriendin is die bij je is en onder je kont schopt als dat nodig is. We moeten door.

Die dag ben ik na een bezoek aan Ingrids ouders met Zoë naar Scheveningen getogen. Ze wilde Crabzilla zien.

Was het laatste een grote afknapper, de dag werd mooi voor ons. Heel mooi.

Thuisgekomen flakkerden er kaarsjes bij Ingrids portret, haar bloemen en bij haar boom. Het besef dat ze nog steeds bij ons is doet goed, heel goed.

Vandaag pak ik de boel weer op. Er moet nog veel gebeuren…

Wat zo’n Harley Dag al niet kan veroorzaken. Breda barstte uit z’n voegen door het geluid van de motoren, de live muziek maar vooral door de bezoekers.

Gezelligheid en veel bezoek aan onze kraam. Totdat de opkomende middagstorm de tent de lucht in joeg. Weg voorbereidingen, weg investeringen… Shit shit shit…

In een lege kraam en met beschadigd materiaal bleef gelukkig het bezoek van belangstellende passanten niet uit. We hopen velen van hen in de studio terug te zien.

Wat we overhielden zijn de beelden, en die zie je hier..!

( Foto Yvonne )

Tijdens de zomer zoeken velen op woensdagavond het Vrouwenhof op. Om te luisteren naar muziek en naar elkaar.  Pilsje erbij, of een wijntje en het lanzaam donker zien worden.

Mooie sfeer om foto’s te maken.

En dan kan onscherp ook gewoon mooi zijn…

Waarom deze postduif ?

Enkele maanden geleden crashte mijn computer en was ik alles kwijt. Nu back-up ik alles dus al m’n bestanden zijn gered. Mijn Davilex adressenbestand ook, echter krijg ik die niet opgepakt. Bij Davilex weigeren ze je vragen te beantwoorden, tenzij je daarvoor betaald.

Daarom mijn vraag: wil ieder die gewend is van mij een bericht te krijgen tijdens de Feestdagen zijn of haar adres te mailen naar weblog@aadmeijer.nl ..? Dank je!

Dringende oproep voor Max van de Broek en Hotske en Gerard Lutz: alsjeblieft stuur met spoed je adres, er is een belangrijke reunie op komst waar jullie niet mogen ontbreken !

- Hee Oma…..

- Ja meissie ?

- Het regent, gaat vandaag de zon nog schijnen ?

- Zie je blauwe lucht meissie ?

- Een klein stukje oma

- Ken je er een zakdoekkie uitknippen meissie ?

- Ja oma

-Dan wordt het goed weer..!

Gisteren maakte ik deze plaat in Leiden.

Het bracht me meteen op een idee voor het Thema van deze maand: een bijzondere vakantiefoto.

Laat ons meegenieten van jouw bijzondere vakantie kiek..!