Het niet-doorgaan van de Elfstedentocht leeft volop.

Deze inzending kwam van Paul Spekman met als bijschrift: ‘De 22 rayonhoofden van de Vereniging Friesche Elfsteden contoleren de route…’.

Heb je het gehoord..?

Ut giet njet aon ( of zo).

Menig Fries ligt vannacht met wijd opengesperde ogen vertwijfeld naar het plafond te staren: ‘En wie hebn nog so ijvrig geviegd..? ( of zo ).

Maar goed. Gedaon is gedaon.

Commentaar van hoofdsponsor Unox:

‘Ut giet njet aon..? Sal us un worst weze..!’

Donker, vettig roetig en overal de geur van motorolie.

Ze zijn er nog, ik was er in zo een.

Wanden vol gereedschap, en…kalendermeisjes.

Ze horen bij het garagebeeld misschien nog meer als de grote olievaten en de opgestapelde autobanden…

Fotograferen achter het stuur. Mag niet.

Althans, ik mag dat niet. Van Mevrouw Mijn Vriendin.

Maar als ik terug kom van m’n opdracht en De Afslag nadert bij een ijskoud ondergaand zonnetje, kan ik het tóch niet laten. Bijna thuis…

Even een hapje eten, en dan weer het Roosendaal in dat zich opmaakt voor de Carnaval.

Als de zon in de koude nacht is gedaald naar de mannen in de bouwloodsen. Kleumend in hun overalls en bodywarmers.

Werkend aan hun wagen. Werkend naar De Optocht.

Die komt steeds dichterbij, maar de avonden van de bevlogen bouwers lijken steeds korter te worden…

Dit beeld maakte ik vandaag in de dorpskern van Leur, waar ik aan het werk was.

Zomaar een man. Zittend in het winterzonnetje, genietend van alles wat er aan hem voorbij gaat.

Wat er niet aan mij voorbij gaat zijn de typische winterberichten op de autoradio. Treinvertragingen, koude files, bezemende Friezen op kilometers ijs….niets beters te doen, jongens..?

Maar ook het verloren jongetje onder het ijs, de zwervers die doodvriezen.

En terwijl ik thuis mijn varken uitbeen en mijn moestuin aan gort hak om een heerlijk dampende pan erwtensoep te maken, laten juist die berichten mij maar niet los.

Wat moet het vreselijk zijn om van koude te moeten sterven.

Zowel letterlijk, als figuurlijk…

Met het Priense Swaree gisteravond kun je wel vaststellen dat carnaval in Roosendaal al losbarst.

Het motto ‘Ziede Sterre ?’ zit  er al bij menig Tullepetaon ingebakken. Ik zal de sterren als paparAadzi zien de komende weken.

Een vooroorlogse regenjas, een nog ouder hoedje en een baard van een paar dagen en ik verdwijn in het gedruis. Volgende week als start in Vlaanderen, maar daarna in mijn eigen werkregio.

Een verslag zal regelmatig op dit weblog te zien zijn.

Totdat je sterretjes ziet..!

( Foto Yvonne )

Warme wissels, het is het gesprek van de dag sinds er enige sneeuwvlokjes op ons koude kikkerlandje zijn nedergedaald.

De eerste warme wissel bevindt zich hier in huis. Na de teevee, en het aquarium, heeft nu ook de verwarming het begeven. Het is koud in huis…

De wissel was gisteren snel gemaakt: de gelkachel, die er feitelijk voor de gezelligheid hing te hangen, fungeert nu als hoofdverwarming. Zo is het in de huiskamer gezellig en goed uit te houden, maar buiten haar deuren beginnen vocht en klammigheid te zegevieren.

Buiten onze deuren is het allemaal een graadje erger. De NS ontspoort sinds het vallen van enkele sneeuwvlokken. Ondanks alle investeringen.

Ik als spoorfanAad bezit oude bewegende zwartwitbeelden waarin spoormannen met snelle pasjes zich rondom de vuurtjes die zij bij de wissels gestookt hebben, bewegen.

Trots poseren zij naast hun wissel. Hoe zij ook kleumden van de kou, de treinen reden..!

De spoorwegmannetjes zijn weg. Verdwenen.

Zij waren ook vrij kostbaar hoor. Inplaats van hun nachtdiensten te draaien tussen de rails, kropen zij tussen de rails bij moeder de vrouw thuis.

Wat kon er immers gebeuren ‘s nachts op het spoor..?

Dit fenomeen duurde jaren en jaren, totdat iedereen in spoorwegland vergeten was dat er nachtdiensten gedraaid dienden te worden. De beloningen echter gingen gewoon door…

Treinen werd te duur voor de passagiers. De spoorwegmannetjes moesten ruim baan maken voor de moderne techniek.

Maar hoe modern ook, die techniek kan (nog) niet op tegen die wisselwachters met hun vuurtjes.

Voorbij.

Voorbij die tijd.

Ik voel me nu als een wisselwachter bij mijn gelkachel.

Hoe het later zal zijn, weet ik niet. Ik weet alleen dat ik het nu warm heb…

Het betekent een tijdje je kaken op elkaar houden tegen de buitenwereld maar uiteindelijk is het dan zover. De dochter van Mevrouw Je Vriendin stopt een klein zwartwit-fotootje in je handen met daarop een alien-achtig wezentje waar jij dan straks opa van zult zijn.

Ik hè, opa..(!)

OpAad, zullen we maar zeggen.

Ik merkte al enige tijd dat ik wat meer moeite had met in beweging komen ‘s morgens, en dat ik zo na lunchtijd toch wel snakte naar een klein dutje. Voor het feit dat ik een opa word is dus geen zwangerschapstest nodig.

Het feit is er. Nieuwe kwartjes, nieuwe prijzen.

Ieder nieuw leven is een kans op nieuw geluk. Dus opa gáát ervoor.

Maar ik moet eerst even rusten hoor…

Je beseft pas hoe groot en hoe zwaar je teevee eigenlijk is op het moment dat je hem van de muur moet halen en terug brengen naar de winkel.

Dat was mijn wijsheid van vandaag na mijn tocht naar de Bredase Mediamarkt met mijn kapotte bewegende schemerlamp.

De tweede wijsheid is dat als je één emmer omgooit je er tien moet opdweilen, wil je vloer weer droog zijn.

Deze wijsheid stak de kop op toen ik bij thuiskomst mijn eigen weerspiegeling in de plavuizen ontwaarde. Nat..?

Het aquarium zag er leeg en troosteloos uit. Barst..!

Was ik Mozes geweest, dan had ik mijn stok ten hemel kunnen heffen om deze zee te doen splijten, nu restte mij alleen het handdoekenkastje.

De vis wordt duur betaald…

Ik verwen me niet zo onder de douche hoor.

Maar ik heb wél zo’n bruine fles van de Rituals en zo’n zacht doucheding om te schrobben. je weet wel. Geen spons, maar zo’n samengebonden kanten doekje of whatever.

Gistermorgen was het doucheding weg.

‘Weggegooid’, zei Mevrouw Mijn Vriendin. ‘Hij was op!’

Op..? Op..? Wat kan er nu ‘op’ zijn aan zo’n ding..? Slijten doet-ie echt niet van dat beetje schrobben wat ik doe.

Ik naar de Rituels.

‘Kunt u het vinden, meneer..?’vraagt de strakbeborste juffrouw vriendelijk.

‘Tja, ik zoek zo’n doucheding wat jullie altijd in die cadeaudozen hebben, zo’n spons weet je wel..? pareer ik.

‘Ah, een flufje..!’zucht ze.

Een flufje.

Tis niet waar. Een flufje…

Waarom krijg ik andere associaties bij deze term..?

Ben ik nu dan toch een vieze ouwe man aan het worden..?