Aad Meijer

Dit jaar geen oliebol. Ik had mijn buik al vol.

Geen champagne. De fles wijn die ik dronk smaakte mij te lekker.

Ook geen vuurwerk. Ik verwacht meer vuurwerk alle dagen van het komend jaar dan in die nacht waarin het begon.

De kranten van de laatste week stonden vol met somber nieuws: het nieuwe jaar is bij voorbaat al verknald.

De nieuwjaarsnacht heeft bij voorbaat al gezorgd dat menigeen vermoeid aan 2012 begint.

Wat ik de bezoekers aan dit weblog wens is liefde, gezondheid en vooral:kansen.

Dit jaar verknald..? Dat zien we in 2013 wel.

Voorlopig gaan we er voor..!

Ik ben iemand die dagelijks boodschappen doet.

En het viel me al zo vaak op…

Op maandagmorgen boodschappen doen bij je Super is een crime. Het parkeerterrein, de gangpaden in de winkel: bezet door bejaarden. Wat is dat toch..?

Komen ze op de oranje stickers van de artikelen die tegen de datum aan zitten af..? Ik weet het niet.

Normaal zijn het lieverds hoor, maar dan veranderen ze in grijze gruwels. Klitten tegen elkaar aan, hun winkelwagens dwarsparkerend in de gangpaden. Niemand kan er langs.

En o wee, probeer er eens iets van te zeggen. Ter plekke doen hun ogen je in een zoutpilaar veranderen.

Mooi zijn de moderne koelvitrines in de supermarkten. Maar niet echt praktisch als er bejaarden samenscholen. Er kan geen deur meer open.

Deze week na Kerst is De Plaag volledig. Als niet te verplaatsen Somaliërs bezetten de Grijze Gluperds mijn supermarkt. Is deze week alles gratis soms..?

Onthaasten tijdens het boodschappen doen. Ik heb het inmiddels geleerd.

Net zoals ik heb geleerd achter achter een mannetjes-grijsaard te parkeren in de rij voor de kassa.

De vrouwelijke soort draait hun kromme kont namelijk dermate in het pad dat er voor twee kassa’s geen winkelwagen meer toegankelijk is.

Bejaarden in de supermarkt..?

Ik krijg er grijze haren van…

Een ingetogen Kerst dit jaar. Maar het voelde o zo goed.

Met een paar geliefden om je heen voelen zij die je zo mist in deze dagen zo dichtbij.

Tweede Kerstdag was alleen voor Mevrouw Mijn Vriendin en mij.

We togen naar de Oesterdam. Voor ons een plek van plezier, maar ook van bezinning.

Vandaag kozen onze vliegers hier nu eens niet het luchtruim, maar maakten we een boeket van het kerstgroen dat onze tafel sierde en brachten dat als groet aan MMV’s vader. Zijn geest zal hier voor altijd zijn, hier vinden wij hem terug.

Op de grijze grens van zand, water en lucht ervaar je dat het goed is om hier alleen te zijn, met z’n twee. Dicht bij de mensen die we juist nu zo missen.

Gedachten en gevoelens verdwijnen in de mist, net als het groene boeket.

Wat achterblijft zijn onze voetstappen in het zand  die wijzen in de richting van de auto.

Daar wacht de wereld weer, daar wacht het leven…

Kerstmis.

Mooie, maar ook moeilijke dagen.

Dagen van gemis, van herinnering.

Maar ook dagen van blijheid met degenen die er nog zijn.

Dat betekent samenzijn. Lijfelijk, of in gedachten.

Met uitzicht op al het andere, op het nieuwe.

Een gevoel van hoop.

Daarom: geen Kerstmis zonder ster.  Er zijn vele sterren die in onze gedachten schitteren.

Geen Kerstmis zonder ster…

De vrijdag vóór Kerstmis, heet dat Kerstvrijdag..? Ik denk het wel.

Een dag waarop doorgaans nog veel gedaan moet worden.

Net zoals met vakantie is de voorpret voor Kerstmis minstens even zoveel waard als de dagen zelf. Vandaar dat de eerste Kerstversierselen al eind september in de winkels liggen, om nu tegen spotprijzen gedumpt te worden.

Het gevoel in deze dagen is voor veel mensen o zo dubbel. Eenzaamheid, het gemis van een naaste. Maar toch gaat Kerstmis door. Met het Grote Goede Gevoel als motto.

Mijn vriezer heeft zich afgelopen jaar ook eenzaam gevoeld. Dat kan niet anders.

Ze is haar eigen leven gaan leiden.

Toen ik haar gulle deur opende, toonde ze mij deze aanblik. Eventuele Kerstlekkernijen zouden er ditmaal uitgebikt moeten worden.

Dit gebeuren wil maar zeggen: Kerstmis krijg je niet voor niets.

Je zult er wél iets voor moeten doen.

Op welke wijze dan ook…

Kerstpost. Ik vind het een prachtige traditie.

Mensen die elkaar het beste wensen, op welke wijze dan ook. Ik vind het allemaal mooi, zoals vrolijke vakantiegroeten per post in de zomer.

Het maakt je deurmat weer interessant.

De TKST & BLD-kaart is onderweg. Maar nog niet naar iedereen. Sinds de Grote Computercrash zijn veel adressen weg.

Stond je ooit tussen mijn bestanden, maar glijdt ons Nieuwjaarsspel niet bij je binnen..? Mail even.

Niet dat de originele oplage nog voorradig is. Helaas. Opperdepop.

Maar het gaat tenslotte om de Wens.

Fijne dagen..!

Als poesje kun je het maar moeilijk hebben.

Onze Ibbel in elk geval wel.

Het overlijden van haar vrouwtje betekende niet alleen het gemis van Ingrid. Het betekende ook het vertrek van haar kroelmaatje Rutger. Alleen kon ik niet voor hem zorgen.

Daarna ging Zoë studeren, dus ook het huis uit en onlangs het overlijden van haar poezenmaatje Saartje.

Sinds die tijd is Ibbel geen blije poes meer. Ze speelt niet meer, ze blijft zoeken en wat voor haar baasje ( ik dus…) nog vervelender is: ze plast niet op haar bak. Mijn ergernis en wanhoop daarover is niet voor de poes…

Veel ergernis en veel geld uitgegeven aan internetwinkels die er allerlei oplossingen voor bieden. Niets helpt, en in feite weet je dat van te voren. Het beestje is gewoon niet gelukkig.

Kattentherapeute Esther heeft zich nu over Ibbels zorgen, en de mijne, ontfermd. Tijdens haar consult kwam ik er al snel achter dat ze veel over het (wan-)gedrag van onze harige vriendjes en vriendinnetjes weet.

Ibbeltje leert weer ‘poes zijn’, en plezier in haar leventje ontdekken.

Als baasje kan ik daar een grote rol in spelen.

En dus, door een fikse hagelbui terug wandelend naar de auto vraag ik me af:

‘Wie is er nu in therapie. Ibbel, of ik..?”

Vandaag was de dag waar ik zo tegen op heb gezien. Het definitieve afscheid van mijn moeder.

Het gebeurde in ‘onze kerk’. De kerk waar alles in onze familie gebeurde: dopen, communie, vormsel, doopbelofte, trouwen en uitvaart.

Ik bracht er mijn dagelijkse jeugd door als misdienaar. Mijn dag begon met een groots, maar bescheiden optreden in de ochtendmis van 7 uur.

Mijn moeder vereerde Maria, en ‘Sterre der Zee’ was haar favoriete Marialied.

Het werd gezongen in de Meimaand en tijdens de nachtmis, met Kerstmis.

Rillend zat ik dan in mij koude superplie op het altaar aan te horen hoe mijn moeder dit meezong. Ze kon niet zingen, maar daar had zij zelf een andere gedachte over.

Boven het zo’n 700-koppig zingende kerkvolk klonken de lange hoge uithalen van Sterre der Zee van mijn moeder als een tram in de bocht.

Dit lied mocht vandaag niet ontbreken.

Een 7-koppig bejaard koortje zong het met allure. Wellicht wetend dat hun plekje horizontaal aan de kop van het middenpad, voor het altaar, binnenkort het hunne zal zijn.

In gedachten hoorde ik de zangstem van mijn moeder over hen heen: O, Sterre der Zee…

Het afscheid deed mij bij voortduring pijn. Vandaag geen wijsheid en kracht meer in mij. Alles verdwenen in een waas van tranen voor mijn ogen.

Mijn moeder is nu een ster. En ik zal haar herkennen op heldere avonden als ik met Yvonne langs het strand banjer.

Een ster vol raadsels, tussen die zovele andere.

O, Sterre der Zee…

Vanavond het afscheid van mijn moeder.

Maar hoe neem je afscheid van iemand die niets terug kan zeggen..?

Iemand die overlijdt laat een leegte achter. In dit geval echter niet.

Het betekende veel geregel, en veel werken om al je werk tijdig klaar te krijgen. De wereld draait immers door…

Tijd voor verdriet is er tussen de soep en de aardappelen, die pas ‘s avonds laat genuttigd kunnen worden. Alles gaat nu voor.

Buiten bij het crematorium staat een kromme boom met bloesem. In dit beeld herken ik mijn moeder meer als in de wassen pop die ik later in de kist af zal dekken.

Ik heb geen moeder meer, nu. Maar ik voel me geen wees.

Ik weet dat er mensen zijn bij wie ik kan schuilen, armen waartussen ik me kan verstoppen.

De ‘Big Bang’ in mijn razende emoties van de afgelopen tijd zal nog komen. Maar nu niet.

Ik moet nu nog functioneren.

Ergeren aan Monutamensen, hun service is als de koffie die ze vanavond schonken: meer dan slap…

Aad zelf..?

Ach, dat komt nog wel een keer.

Maandag nog een mooie mis, zoals mijn moeder altijd wilde. Helaas niet met drie heren. Eentje was er nog te vinden…

Het zal een lange dag worden…

Vannacht is toch nog vrij snel mijn moeder in haar slaap overleden.

Een verder leven als kasplantje is haar bespaard gebleven. Hoewel het gevoel anders is, mag ik daar blij om zijn.

Zoiets gun je iemand die ‘op’ is, niet.

Maar het blijft een onverwacht en verdrietig afscheid van m’n moeder…