Aad Meijer

En dan vandaag.

Zomaar een vrije dag.

Zon aan zee. De wind is weg.

Glimmend water geeft haar schatten prijs.

Laat je neus lopen, je laarzen banjeren.

Zon aan zee.

Zon in zicht..?

Zoals eerder gemeld: Mevrouw Mijn Vriendin en ik hebben gezamenlijk drie dochters. Eén is normaal, sociaal en kijkt je recht in de ogen aan.

De andere twee hebben daar een ander idee over. Communiceren en socialiseren doe je via een beeldschermpje. Maakt niet uit aan welk plat apparaatje dat vast zit.

Vanavond hadden ze iets nieuws: ‘Draw Something’. Je moet iets tekenen en de ander moet raden wat het is. Niets meer, niets minder.

En daar zitten ze. Twee meter uit elkaar, met hun mobieltje. En maar tekenen…

‘Ga lekker bij elkaar aan tafel zitten, met een stukje papier en een potlood’, opper ik.

Maar ik ben fout. Ik snap er niks van. Ouwe man met oud gelul.

Heel de wereld doet nu Draw Something.

Behalve deze ouwe vieze man en zijn vriendin.

Die bellen alleen maar met hun mobiel. Zij passen kennelijk niet meer in deze wereld.

Bellen..? Praten..?

Doe eens normaal..!

Verdomd als het niet waar is: als ik het Belgische land in trek kom ik een bekende specimen tegen.

Vandaag ook weer.

Wil je even iets gaan drinken, staat-ie oog in oog met je: Eddy Wally.

Zingen deed-ie niet, maar Belgische babbels volop.

Weet je, een aantal jaren geleden heb ik em mogen interviewen. Nodigde-ie me zelfs uit bij em thuis. Nooit gebeurd…

Het interview destijds heeft kennelijk meer indruk achter gelaten op mij als op hem. Hij herkende me niet meer.

Die Eddy…hij wordt oud.

Wat zou het trouwens opleveren als je iemands bedrijfslogo op je kleren naait..?

Vandaag moest ik een repo maken bij BASF in Antwerpen.

Een imposant bedrijf onder de rook van Antwerpen. Of is het haar eigen rook..?

Wat wij onkundigen daar ook van vinden, BASF produceert zoveel materialen die milieuvervuiling tegengaan dat hun beetje restrook daarbij in het niet staat.

Zoals zoveel ‘plof’- bedrijven is het verboden er te fotograferen. Laat staan beelden naar buiten brengen.

Daarom een plaatje van een gedeelte van het bedrijf van buitenaf. De oppervlakte van BASF is namelijk groter dan het centrum van Antwerpen.

Binnenkort een impressie van het centrum van de Sinjorenstad.

Dat werkt wat makkelijker…

Ik was uitgenodigd door de Rotary om vanavond een lezing over mijn vak te houden voor een groep van 23 middelbare scholieren. Zij hadden wel interesse om werkzaam in de fotografie te zijn.

Terugdenkend aan mijn middelbare schooltijd herinner ik mij diverse klasgenoten die al verwoed met een spiegelreflexcamera bezig waren. Nu is dat echter anders.

Eén meisje fotografeerde werkelijk. De rest helemaal niet.

Zij blijken in de veronderstelling te leven dat je om fotograaf te worden een opleiding volgt en dan meteen aan de slag kunt. Leuk werk en natuurlijk meteen veel geld verdienen.

Nu al tijd en geld investeren in iets wat je later wilt gaan doen..? Nee, dat niet echt.

Laptop en mobiel. Wat zou je anders moeten doen…

Hoewel de lezing erg leuk was, moet het voor de jongelui ontnuchterend zijn geweest.

Mijn verhaal dat ik als 7-jarig ventje al geboeid was door het maken van beeld, en dat dit voor de rest van mijn leven bepalend zou zijn..? Mijn weerspiegeling van de werkelijkheid die laat zien dat je gewoon 7 dagen per week met je vak bezig bent, en dagelijks driekwart van het klokje rond..? En dat deze wijze van leven enorm boeiend is, temeer omdat het je passie is..?

Helaas, het beantwoordt niet aan het beeld waarmee de jeugd op weg naar haar toekomst is.

Eéntje moet het doen, is een van mijn levenswijsheden.

En inderdaad, één meisje bleef achter in het lokaal toen ik klaar was. Zij wilde nog volop vragen, nog volop weten.

Zij mag nog eens in de studio komen, voor meiden als zij heb ik alle tijd.

Zij is degen die het uiteindelijk gaat doen…

(Foto Yvonne)

Gisteravond op uitnodiging het World Photo Concert bezocht.

Ik heb bijna ademloos zitten luisteren en kijken. Wat is dát mooi zeg.

Ontelbare wereldse foto’s passeren je netvlies met muziek en zang van Hans Visser, Irena Filipova, Arthur Bont en Ernesto Arrendell. Stuk voor stuk virtuoze artiesten, waarvan de laatste op boeiende wijze uit van alles geluiden kan opwekken.

Als je kans ziet moet je dit zéker gaan beleven.

Veel tijd is er niet meer. De concertreeks eindigt deze maand.

Nu maar hopen en vlassen dat er een DVD van uit zal komen…

Vandaag moest ik een ‘tussie’ hebben.

Ik heb een prachtig oeveraquarium, maar ik wil de irrigatie van de oever verbeteren. Daarom een wat verlengd leidinkje, en om dat te realiseren had ik een busje nodig waarmee ik twee buisjes kon verbinden.

Niet makkelijk te krijgen zoals snel bleek.

In Roosendaal ga je dan naar Jan Snel. Want Jan Snel, die heeft het wel, is de term en vaak is dat ook zo.

Jan’s grijze winkel is sinds de zeventiger jaren niet veranderd. Je kunt er niets pinnen, je kunt niets ruilen. Gekocht is gekocht.

Verschoten Tomado-artikelen, verbleekt Boerenbond. Alles is er te koop.

Roosendalers zullen volgend tafereel herkennen. Ik vraag om m’n tussie. Jan kijkt met opgetrokken zwaarbehaarde wenkbrauwen mij aan met een blik van ‘wie wil er nu in Godsnaam twee buisjes aan elkaar vast maken’ en schuift vervolgens met schuifmaat naar ‘achteren’. ‘Achter’ bij Jan is zijn magazijn, en daar lijkt echt alles vindbaar. Zo ook mijn tussie.

Pontificaal zet hij het koperen niemandalletje voor me op de toonbank. ‘Dittissum. Eén Euro tien!’ Een handgeschreven vergeeld kasbonnetje toont het nogmaals aan. Pinnen is uit den boze, ook daar waarschuwt een groot bord in zijn winkel voor.

Thuisgekomen blijkt m’n tussie te ruim. Maar dat geeft niet. Ik doe er wel wat kit tussen. Want terugbrengen is uit den boze.

Maar wél voor  1,10 Euro genoten van een geweldige onemanshow..!

De winnaars van het Roosendaals rAadsel zijn bekend: De foto is gemaakt voor  de deur van Café De Veestallen en toont de ring in de stoeprand waar in vroeger dagen het vee aan vastgelegd werd. De juiste benaming voor een dergelijke ring weet ik helaas niet.

Winnaar categorie Roosendalers: Ton de Bont. Hij wint het boek.

Winnaar categorie Buitenlui: Inge Nieuwhof. Het Donderglas gaat naar haar.

Winnaar  buitencategorie ( regionale pers ): José Notenboom. Zij ontvangt een bijzondere prijs tijdens de eerste bijeenkomst in Café De Drie Weesgegroetjes.

Alle winnaars van harte gefeliciteerd!

Hier zie je Kuifje met Kapitein Haddock verschrikt bij een model van de Eenhoorn.

Waarom toon ik dit plaatje..? Hierom. En niets anders.

Betapress, juichend gevolgd door Bruna en Primera, biedt een fantastische actie aan: Bouw dit bijzondere schip en verzamel tegelijkertijd veel waardevolle informatie omtrent het verhaal..!

Mooier kan niet. Het introductiepakket kost slechts 1 Euro en die had ik nog steeds in het puntje van mijn zak…

Nu ben ik helemaal Kuifje. En niet alleen ik, mijn huis ook. Kuifje slaat de klok hier.

Ik wil die serie wel. Zoveel lijkt het niet te kosten.

Maar sinds redelijke tijd vertrouw ik niemand meer. Dus ook Betapress niet. Bruna ook niet en Primera hing er nog om.

En wat blijkt..? Als je inschrijft wachten je maar liefst 125 afleveringen. En wat gaat dat kosten?

Bij automatische incasso ( makkelijk toch? ) komt het schip met alle interessante wetenswaardigheden je op een slordige 890 Euro. Zonder incasso op 990 Euro..!

Was ik een opa geweest met een kleinzoontje die dit zo graag zou willen bouwen dan had ik vanuit mijn Kuifje-hart onmiddelijk ingeschreven.  Zo’n opa zou ik zijn.

Kortom: heden ten dagen is Kuifje niet meer de held, maar de hoer.

De prachtige kleuren van mijn jeugdheld verworden tot smoezelig grijs.

Grijs van gruwel…

Pimpelpost is het soort brief die je het glas doet heffen op de afzender.

‘Bafff!’ deed het op m’n deurmat. ‘Zware post’, dacht ik nog en jawel hoor…

Tussen de stapels folders en ander goedbedoelde papieren weggooirommel lag een blauwe envelop. Zo een waarbij je denkt “alwéér..?”

Maar het betekende goed bericht. Het heeft de Belastingdienst behaagd mij de somma van één Euro over te maken.

Jeetje, feest!

Wat nu te doen..? Zal ik eens gek doen en mezelf eens trakteren op een extra litertje Euroloodvrij..? Hè, daar is het te weinig voor…

Twee kersenbonbons dan, om Mevrouw Mijn Vriendin en mijzelf te verwennen bij de koffie van vanavond..? Maar nee, ook Jamin moet mij teleurstellen.

En zo passeert de dag, en de Euro jeukt in het puntje van m’n zak.

Een goed doel dan..? Nee, daarmee maak ik mezelf er wel makkelijk vanaf. Ze krijgen toch wel voldoende van me…

En de Euro wordt allengs warmer, en gaat gloeien in de palm van m’n hand…

Wat ga ik doen met deze Euro…