Aad Meijer

Vandaag was de dag waar ik zo tegen op heb gezien. Het definitieve afscheid van mijn moeder.

Het gebeurde in ‘onze kerk’. De kerk waar alles in onze familie gebeurde: dopen, communie, vormsel, doopbelofte, trouwen en uitvaart.

Ik bracht er mijn dagelijkse jeugd door als misdienaar. Mijn dag begon met een groots, maar bescheiden optreden in de ochtendmis van 7 uur.

Mijn moeder vereerde Maria, en ‘Sterre der Zee’ was haar favoriete Marialied.

Het werd gezongen in de Meimaand en tijdens de nachtmis, met Kerstmis.

Rillend zat ik dan in mij koude superplie op het altaar aan te horen hoe mijn moeder dit meezong. Ze kon niet zingen, maar daar had zij zelf een andere gedachte over.

Boven het zo’n 700-koppig zingende kerkvolk klonken de lange hoge uithalen van Sterre der Zee van mijn moeder als een tram in de bocht.

Dit lied mocht vandaag niet ontbreken.

Een 7-koppig bejaard koortje zong het met allure. Wellicht wetend dat hun plekje horizontaal aan de kop van het middenpad, voor het altaar, binnenkort het hunne zal zijn.

In gedachten hoorde ik de zangstem van mijn moeder over hen heen: O, Sterre der Zee…

Het afscheid deed mij bij voortduring pijn. Vandaag geen wijsheid en kracht meer in mij. Alles verdwenen in een waas van tranen voor mijn ogen.

Mijn moeder is nu een ster. En ik zal haar herkennen op heldere avonden als ik met Yvonne langs het strand banjer.

Een ster vol raadsels, tussen die zovele andere.

O, Sterre der Zee…

Vanavond het afscheid van mijn moeder.

Maar hoe neem je afscheid van iemand die niets terug kan zeggen..?

Iemand die overlijdt laat een leegte achter. In dit geval echter niet.

Het betekende veel geregel, en veel werken om al je werk tijdig klaar te krijgen. De wereld draait immers door…

Tijd voor verdriet is er tussen de soep en de aardappelen, die pas ‘s avonds laat genuttigd kunnen worden. Alles gaat nu voor.

Buiten bij het crematorium staat een kromme boom met bloesem. In dit beeld herken ik mijn moeder meer als in de wassen pop die ik later in de kist af zal dekken.

Ik heb geen moeder meer, nu. Maar ik voel me geen wees.

Ik weet dat er mensen zijn bij wie ik kan schuilen, armen waartussen ik me kan verstoppen.

De ‘Big Bang’ in mijn razende emoties van de afgelopen tijd zal nog komen. Maar nu niet.

Ik moet nu nog functioneren.

Ergeren aan Monutamensen, hun service is als de koffie die ze vanavond schonken: meer dan slap…

Aad zelf..?

Ach, dat komt nog wel een keer.

Maandag nog een mooie mis, zoals mijn moeder altijd wilde. Helaas niet met drie heren. Eentje was er nog te vinden…

Het zal een lange dag worden…

Vannacht is toch nog vrij snel mijn moeder in haar slaap overleden.

Een verder leven als kasplantje is haar bespaard gebleven. Hoewel het gevoel anders is, mag ik daar blij om zijn.

Zoiets gun je iemand die ‘op’ is, niet.

Maar het blijft een onverwacht en verdrietig afscheid van m’n moeder…

Vandaag weer Enschede.

Werken..? Welnee.

Dochterlief naar haar nieuwe kamer in Enschede verhuizen. Dat is geen werk.

Dat is weer eens ervaren hoe snel de tijd is gegaan, ervaren hoe lang de tijd dat je zelf op kamers woonde  met minimale zaken al achter je ligt.

Haar kamer is sober, maar zoveel leuks van te maken. Zoals haar huisgenoten al eerder deden.

De voortuin is er eentje naar mijn hart: een oude boom met daaronder wat bankstellen. Hier moet het zomers heel gezellig zijn.

Daar heb je geen tuin voor nodig, en geen zitplaatsen. Slechts jezelf, en elkaar.

Ik wens haar een mooie, onvergetelijke tijd.

Haar vader kan er niet altijd zijn. Maar echte vrienden zeker…

De telefooncel.

Zoiets gewoons, of toch niet..?

Mijn vrije tijd is schaars, en heet daarom ‘quality time’.

Het liefst door te brengen met Mevrouw Mijn Vriendin. babbeltje, borreltje, samen blij zijn.

Of wegduiken in jezelf. MVM vreet boeken, ik bijt me vast in mijn spoorbaan. Ik bouw em in de jaren 50/60-sfeer. Veel research, veel geprul…gedachtenloos bezig zijn.

Momenteel De Telefooncel. Iets ‘normaals’ in die tijd.

Voor me ligt een messing bouwplaatje, iets minder dan twee centimeter groot.

Maar voor de hedendaagse adolescenten en opkomende jeugd..?

Wat is dat? Een telefooncel.

Ow..?

Daar kon je in bellen als dat nodig was.

Hoe dan..?

Nou gewoon, kwartje erin en als dat niet genoeg was meer kwartjes bijvullen.

Kwartje..?

Ja, kwartje,  25 cent.Dat was een muntstukje, maar dat is er nu niet meer.

Vreemd, bellen in zo’n hokje…

Ach, het was normaal. Soms moest je opschieten omdat er een rij mensen stond te wachten die ook moesten bellen.

Doe normaal..!

Nee, echt. Vooral op campings wachtte vaak een rij boze mensen hoor, als je met je vriendinnetje wilde babbelen.

Gewoon buiten in zo’n hokje..?

Ja, gewoon buiten in zo’n glazen hokje…

Tja, mijn dochter zit op de Universiteit in Twente.

Maar de telefooncel..?

Nooit van gehoord…

De zijlijn.

Hoe moeilijk is het daar te staan. Toekijkend, wachtend. Zien hoe jouw partij verliest.

Mijn zijlijn ligt deze maand dichtgekrijt voor me. Wachtend hoe mijn 82-jarige moeder de weg richting kist of kasplant gaat inslaan. Je bent toeschouwer, jouw invloed is geen enkele.

De grote, trotse vrouw van ooit is een schromplig paarsbevlekt koppie in een ziekenhuiskussen. Opperdepop. Niets meer om naar uit te kijken.

Draai ik me om van de zijlijn zie ik mijn grote vriend en mentor Jac linders, de zo succesvolle kinderboekenschrijver. Hij steunde mijn wijze van schrijven zo zeer, en des te meer mijn zelfvertrouwen, ooit.

Maar ook hij is gegrepen door dezelfde ziekte die Ingrid , ondanks al haar kracht en weerstand, wegnam.

Aan de zijlijn zijn de dagen voor Kerst extra donker.

Het nieuwe jaar zal zich aankondigen in stilte.

Een oorverdovende stilte…

Vandaag een doosje op de deurmat.

Afzender: De KusPiet.

De KusPiet. Dat moet er een zijn met bollen in de broek en bollen in de bloes, dat kan niet anders.

Muizen zijn lekker. Dat blijkt  na het openen van het doosje, er verdwijnt al meteen een muis onder de neus van Mevrouw Mijn Vriendin. Dánk je Sinterklaasje..!

De raadselachtige KusPiet zoek ik onder de Blogbezoekers, een getal onder de elf denk ik.

Dank aan Piet.

De muizen kunnen een Heerlijk Avondje verwachten..!

Zo lang dat je erover doet om 56 jaar te worden, zo snel is die dag om.

Dit jaar moest dit hoofdgerecht helaas even tussen twee gangen door. Niet alleen het werk vraagt aandacht, maar ook dochterlief moest verhuisd worden naar haar definitieve stek in Enschede.

En voor beide onderwerpen doe je alles.

Vandaag banjerde ik tussen twee opdrachten door langs de Zaart. Wat een vreemde naam voor een meanderend watertje in Breda, maar je kunt er lekker wandelen.

Ik mijmerde wat terug over de afgelopen dagen en besefte dat ik nog niet heb geuit hoe leuk ik de reacties vond betreffende mijn verjaardag. Ik doe niets met Faceboek, maar ik blijk er opeens te bestaan! Bedankt iedereen die aan mij dacht en de moeite nam. En de kaartstuurders natuurlijk.

En zo ben ik nu 56. Nog niet rijp voor de Zonnebloem, al draag ik hen een meer dan warm hart toe. Ook nog niet toe aan de Geraniums, al vind ik het nog zo’n gezellige plant.

Maar een bed en een borrel..?

Dat zou niet slecht zijn…

Afgelopen en komende dagen ben ik vaak te vinden in de Amphia-ziekenhuizen in Breda.

Portretten van mensen die er hun vak uitoefenen. Een keihard vak, kom ik steeds meer achter. Een vak dat je nauwelijks tijd biedt voor een fotograaf die wil laten zien wie je bent, en wat je doet.

Vandaag heb ik een uur doorgebracht in de wachtkamer van Oncologie. En ik herken het. De opgeblazen gezichten, de hoofddoeken, de pruiken en de mutsen. De wachtkamer die vertelt van Hoop en Vrees.

Ik hoopte nooit meer in een dergelijke wachtkamer terecht te komen, maar hier zat ik weer. Zij het met een ander doel.

Aan de ingang van het Amphia Molengracht wijzen twee enorme ijzeren balken omhoog. Zwart, grijs, verweerd. Maar ze wijzen omhoog

Het intereseert me geen sodemieter wat de kunstenaar hiermee heeft bedoeld. Maar voor mij symboliseren ze de positiviteit en de inzet van de mensen van hier.

En dus zou je als patient met dezelfde instelling hier binnen moeten komen.

Samen knokken met de inzet van de Amphiamensen, en zij die in andere ziekenhuizen werkzaam zijn.

Knokken voor die weg omhoog…

Dagen als deze doen mij goed. Sint is in het land.

En zo geniet ik van de rood-gele vlag die bij mijn overburen aan de gevel hangt. Kleine kinderen hebben zij niet, maar tóch die vlag. Zelf heb ik twee handpoppetjes van Sint en zijn schimmel aan de deur geplakt.

Vanmiddag ontdekte ik dit spandoek op een flat waar al lang geen kleintjes meer wonen. Maar Sint is er meer dan welkom.

In wezen betekent het dat de Nederlanders weer binnen de muren van hun huis de gezelligheid gaan zoeken, en maken. We kruipen lekker bij elkaar, en genieten van elkaars genegenheid. Dát is Sint.

Bezoekers van dit weblog die buitengaats vertoeven, zoals Eveline in Engeland, mogen hun verlanglijstje aan Sintsnoep hier indienen. De PostPiet brengt het wel.

Want Sint zou overal moeten zijn.

Toch..?