Aad Meijer

Vannacht een laadtertje: het lifestyle-evenement in Bergen op Zoom was dermate inspirerend en gezellig dat ik niet uitgepraadt raakte met de bezoekers.

Goede verzorging, lekker eten en drinken, prachtige bloemwerken, leuke mensen en de mannequins waren om te smullen. Aan de kop van de catwalk zien we hier ons aller Edjuh Messerschmidt aan het werk.

De pendule achter me gaat zometeen eenmaal 01.30u slaan. M’n ogen branden, ik voel me moe maar tevreden. Morgen vroeg op om met een nieuwe cliënt kennis te maken.., oei, als ik maar fris oog..!

De ochtend begonnen met Roos, de nacht afgesloten met Edmund.

Het was een lange dag, maar met een lang en leuk verhaal. En daar gaat het tenslotte om…

Vandaag portretteerde ik twintig schoolverlatertjes in het beroep dat ze later willen gaan uitoefenen. Ik had geregeld dat we overal welkom waren en gebruik van de faciliteiten konden maken. Leuk om te doen.

Elisa wil later profvoetbalster worden. Ik zou haar in het RBC-stadion portretteren, had permissie om het veld te betreden. Het zat voor deze kleine sportvrouw niet mee. Onlangs brak ze haar scheenbeen en dus togen we met de krukken naar het stadion.

Ik heb gezorgd dat er van haar handicap op de uiteindelijke foto niets te zien is. Dat wel. Maar op de terugweg gleed ze uit in de hal en belandde op haar verkeerde been. Weer die pijn, weer dat verdriet.

Elisa gun ik een grote sportcarriere met veel meer geluk dan ze tot nu toe had.

Kop op meid, jij komt er wel..!

Het huis van Mevrouw MikMak is een weldAad voor fotografen als ik. Het stikt van de prutserige prullen die je leuk kunt gebruiken voor fotoshoots. Kleden, stofjes, bloempjes, glimmers, setjes, pruiken doemen op als kadootjes in vele kleuren vanuit alle hoeken die het huis telt. MikMak werkt ook lekker mee. Dit aan, dat uit. Smeer op, poets af. Nu je kop, dan je kont.

Fotograferen met elkaar blijft altijd leuk, als je het zo doet. En tussendoor levert het nog oogstrelend werk op ook…

Hier MikMak in haar rol als.. Candy Duffer..?

Zijn mijn modellen doorgaans van de menselijke kunne, ditmaal had ik toch écht een krab nodig om te poseren voor me.

‘Is-ie dood ? ‘, vroeg ik de visverkoper op de zaterdagmarkt. ‘Allemaal hoor, antwoordde hij enthousiast’. ‘Zoek maar een lekkere uit !’

Ik vertelde hem dat ik niet zozeer een lekkere moest hebben, maar een mooie om te fotograferen. Hij pakte een fraaie dame uit de kist en ik mocht haar voor een Euro meenemen.  Thuisgekomen waste ik haar zorgvuldig in de wasbak en droogde haar teder met de keukenrol af. Op zolder richtte ik vervolgens een mooi podiumpje voor haar in en richtte er een hard lichtje op om de structuur van haar lijf wat mooier te accentueren.

Echter, toen ik een roosje in een van haar scharen trachtte te positioneren gebeurde het: ze bewoog haar kaken..! Ik schrok, en tikte nog eens tegen haar pootjes. Ze trok terug. Ja hoor, ze leefde…

Ik maakte m’n foto zo snel als ik kon en zoek nu op internet hoe mijn charmante model uit haar lijden kan verlossen :

‘Wrijf vooraf zachtjes tussen de ogen van de krab. Op die manier wordt de krab in slaap gebracht. Leg ze minstens een uur in de koelkast, eventueel omwikkeld met een vochtige keukenhanddoek. U kan krab koken, grillen of bakken.’

Drie keer raden wie er nu in m’n koelkast ligt te slapen…

Vanmiddag de eerste Roosendaalse Talkshow met een jaaroverzicht van mijn ‘Roosendaalse’ foto’s. Er zaten bijzondere bij, foto’s die niet meer te maken zijn, of nooit gemaakt zouden zijn zonder mijn inspanning. De Bijlmoord op het station, de bouw in het gapende gat van het centrum. Veel sfeerbeelden, of platen met een diepere betekenis.

Op een groot scherm gezien maakten ze ook op mij indruk, en de reacties na afloop waren van een aard die mij zeer goed deden.

Volgend jaar dus weer een Aad Meijer Jaaroverzicht in de Moriaan. Het is goed toeven daar..!

Onverwacht en op een moment dat het helemaal niet uitkomt krijg je als Roosendaals fotograaf het verzoek een serie samen te stellen over het afgelopen Roosendaalse jaar, die zondag al gepresenteerd gaat worden.

Het voordeel van ouder worden is dat je gewend bent geraakt aan het feit opdrachten te krijgen op momenten dat het niet uitkomt, dat je domweg geen tijd hebt.

En daarom heb ik nu na een lange wandeling door m’n jaararchief 169 foto’s klaar staan ter presentatie.

Hier gaat het gebeuren, in de Moriaan en het begint om drie uur. Ik denk wel dat ik er zal zijn…

Misschien leuk om te doen, misschien ook niet. We zien wel.

Stel, je moet een foto à la weergaloze fotograaf John Ross maken. Laten we deze als voorbeeld nemen.

Hoe pakken we dat aan ? ( Ook voor niet-fotografen ! )

Nounounou..?