Aad Meijer

Voor Xandra…

Vanmorgen toog ik met een groepje IVN-mensen onder geleide van een gids het ruige landschap van de Dintelse Gorzen in. Vóór de komst van de Deltawerken was het hier zee, en zout.

Het water is nu grotendeels weg, de bodem begroeide en wordt beheerd door wilde pony’s, schapen en Hooglanders. Het landschap wisselt op deze wijze per jaar, en duizenden orchideeën bloeien hier in de maanden mei en juni.

Kortom: ik schoot hier 110 platen om van te smullen, en ga zeer zeker vaker met deze mensen mee. Ik heb ontzettend veel plezier gehad, veel opgestoken en mijn blik is alziender geworden. Het geeft m’n foto’s meerwaarde.

En niet alleen m’n foto’s…

Toch nog deze post om in de opperste Paas-stemming te komen.

Vanmiddag liepen Mevrouw Mijn Vrouw en ik in winkelcentrum de Roselaar en aanschouwden dit gebeuren.

Links loopt een Paashaas die denkt dat hij de echte is en rechts loopt een Paasei en zij denkt dat zij een echt ei is.

Het laatste laten we gemakkelijkheidshalve in het midden. Het gaat om het meiske in het bleekroze jasje dat naar de Paashaas rent en em overtuigd aanwijst naar haar moeder: “Kijk Mam, hij is de echte niet. Hij is een vént ! ”

Ik wens jullie een vrolijk Pasen, en zoals een tiental goedbedoelenden mij al toevoegden : “Eet niet teveel eieren…”

Zij die mijn geprinte werk kennen weten dat ik voortdurend bezig ben beroepsportretten te maken. Allemaal vierkant, en allemaal met een beroepsherkenbaar onderdeel in de linker-onderhoek.

Vandaag had ik een ontmoeting met imker Jos Bastiaansen in de bossen rondom Halsteren, waar hij en zijn vereniging kasten hebben staan. Ik moest hem portretteren voor de krant, maar al snel wijdde hij mij in in de wereld der bijen.

Je kunt er-bij zeggen, je zou zelf bij-na bijen na-bij willen hebben. ( Hè wat flauw Aad…)

Een bijzondere ontmoeting met een boeiend verteller, die houdt van zijn diertjes. Hierbij mijn portret van hem…

Fotografie wordt des te leuker als je jezelf opdrachten geeft. Zoals tot het maken van series.

Onlangs begon ik voor mezelf met de serie ‘Reuzen in het Landschap’, met als onderwerp de hoogspanningsmasten die wijdgearmd vaak een bepalend beeldelement in het Nederlandse landschap kunnen zijn.

Reuzinnen zijn er ook. Dat zijn de ranke, meestal witte dames die als windmolens pal in de wind staan. Daarover later meer.

Vandaag schoot ik deze foto. Hij beeld kwam mij zelfs schier-religieus over toen ik de hoogspanningsmast in het midden van m’n beeld positioneerde. Hij past mooi in de serie ‘Reuzen’.

Probeer zelf ook eens een serie te maken, zeg van zo’n zes plaatjes, en stuur die eens. Kunnen we met z’n allen genieten.

Aan het eind van de dag loop ik nog even door de Molenstraat. Er lopen veel mensen in carnavalskledij. Ik houd in bij de plek waar het pand waar m’n studio wordt gevestigd is ingepakt in steigers. Het wordt volledig gestript.

Nog enkele maanden en dan is dit prachtige bouwwerk in ere hersteld, en ga ik bezig schuin tegenover de plek waar ik dertig jaar geleden in Roosendaal begon bij de krant.

Het geeft een vreemd gevoel. Als een mens een meter boven de grond zou kunnen lopen van blijdschap dan zou ik het doen op deze plek.

Was het maar zover…

In hoeverre kan een foto vertellen..? Heel ver.

Vandaag waren we bij m’n moeder, die ondanks het gemis van m’n vader het ‘goed doet’. Gelukkig maar.

Tóch zie aan kleine dingen dat m’n vader er niet meer is, zijn zwijgende grip op de alledaagse dingen bestaat niet meer. Een scheefstaand schemerlampkapje zou ondenkbaar zijn geweest…

Heel leuk om bezoekers en -sters van dit weblog te ontmoeten. Vanmiddag heel even bij Roos in het kantoortje van de videotheek in Oudenbosch. Koffie en kiekjes.

Roos zullen we nog wel vaker zien langskomen. Het klikt heel goed tussen haar en mijn camera.

Wordt vervolgd..!

Vanmiddag de eerste Roosendaalse Talkshow met een jaaroverzicht van mijn ‘Roosendaalse’ foto’s. Er zaten bijzondere bij, foto’s die niet meer te maken zijn, of nooit gemaakt zouden zijn zonder mijn inspanning. De Bijlmoord op het station, de bouw in het gapende gat van het centrum. Veel sfeerbeelden, of platen met een diepere betekenis.

Op een groot scherm gezien maakten ze ook op mij indruk, en de reacties na afloop waren van een aard die mij zeer goed deden.

Volgend jaar dus weer een Aad Meijer Jaaroverzicht in de Moriaan. Het is goed toeven daar..!

‘Wat was jouw mooiste foto, dit jaar ?’ mailt voormalig collega Alfred.

Ik weet het antwoord in feite niet, omdat ik maar wát blij ben met een behoorlijk aantal platen die ik maakte. Eén van de portretten die me het meest na staat is dit van Juliette. Hij stamt uit de eerste sessie die ik met haar deed, een sessie waarin bleek dat het qua interactie gebeiteld zat.

Het is de ingetogen eenvoud die het em hier doet, en ook technisch was-ie zeer eenvoudig : een geknepen fresnel-spotje en een wit piepschuimen plaatje opzij om de schaduw wat in te vullen. Een worteldoek die vroeger bij m’n ouders aan de schoorsteenmantel hing om de boel wat ‘aan te kleden’ .

Meer was het niet, maar het portret mag er zijn…