Aad Meijer

Vanmiddag was ik uitgenodigd om ‘officieel’ afscheid van mijn voormalige collega’s te nemen. Ditmaal moest ik me melden aan de balie van het grote gebouw, waar iedereen me kent.

Om drie uur kreeg ik drie cadeautjes: een bos bloemen, een fles wijn en een webcam waarop ‘bedankt’ stond.

Dank je wel.

In m’n hart had ik liever gierend van de lach met m’n grafische maatjes ergens aan een bar gehangen of over een tafel gelegen. Maar zoals mijn schoonmoeder altijd pleegt te zeggen : ‘liever koekjes worden niet gebakken’.

En zo is het maar net. De draaideur is nu definitief achter me dicht. Ik zie wel welke van m’n maatjes in m’n leven wensen te blijven ja of nee. Uit m’n zak pak ik m’n Leicaatje en neem een kiekje van de grote glanzende gevel.

Voorbij, voorbij die tijd…

Eerste Kerstdag. Geen bal aan..?

Welnee, je verwacht dat zo’n dag in het teken zal staan van kerstballen. Echter, de weg tussen Terheijden en Teteringen loopt langs een golfbaan, en dit keer moest ik toch echt even de auto langs de kant zetten. Want dit was het beeld dat ik vanuit m’n ooghoek zag.

Het kan vriezen, het kan dooien. Maar golfen ze daar écht zó slecht..?

Hoe je het ook wendt of keert : samen fotograferen schept een band die heel hecht blijkt.

Als klas D102 beseften we vandaag dat we elkaar twee weken niet zouden zien, dus bleven we gezamenlijk plakken bij Engels, de drinkgelegenheid pal om de hoek. Want twee weken zonder elkaar is lang. Héél lang…

Ook voor mijn blaas bleek het samenzijn te lang geweest, dus na aankomst op station Roosendaal op zoek naar een toilet. Náárstig op zoek naar een toilet..!

Ik vond het op perron 4B. Voor slechts vijftig cent, kun je daar zitten op je krent. Na inworp opende de blinkende stalen deur, en voor mijn ogen zakte langzaam een roestvrijstalen bril uit de wand naar benee. Ik durfde er echter niet op zitten.

Nu heb ik geen zweetbillen, maar bij een temperatuur van min-zoveel graden is de kans vast te vriezen aan deze koude zetel wel érg groot. En wie komt je bevrijden..?

Ik bleef staan dus, en produceerde een strakke straal die door de kou met zo’n snelheid rooksignalen afgaf dat ze niet te ontcijferen waren.

‘Doe mij terug’, las ik nog ternauwernood. Ik schudde droog, pakte de handel in en trok de rits terug omhoog.

Goh, wat is dat toch fijn, zo’n lege blaas…

Gisteren in Utrecht samen met Dennis ‘De Slegte’ binnengeduikeld. Op de eerste etage vóóraan staan daar de fotoboeken.

Het is een waar luilekkerland, en je zou alles wel van de goed gevulde planken willen hebben. Tis altijd moeilijk kiezen, en ik overschrijdt bijna altijd het budget.

Ditmaal viel mijn oog op een lijvig, bijna niet te tillen boekwerk met daarin het complete werk van de Tsjech Jan Saudek. Er was er maar één van..!

Inpakken en wegwezen dus, het gezeul over de Oude Gracht met m’n dikke fototas én nog eens dit boek moest ik er maar voor over hebben. Wil je ook smullen van het werk van deze bijzondere fotograaf, kijk dan hier..!

Straatmuzikanten brengen kleur, en niet alleen qua klank. Velen zijn dat niet met me eens, maar het is zoals ik het voel. Tussen de vele foto’s die ik vandaag maakte, neemt dit portret een aparte plaats in.

Het is het beeld van een buitenlands meisje, dat op een koude brug, met koude vingers en een koud lijf warme tonen over het koude stenen plaveisel laat klinken.

Ze geniet van haar muziek tussen mensen die haar haastig passeren. Het maakt haar heel mooi…

Vandaag zou ik m’n serie over de Oude Gracht in Utrecht aanvullen met nog een paar stevige prenten. Vaste commenter Dennis zou me weer vergezellen en er stond een bijzondere ontmoeting gepland : Betty !

Zij en haar man Jan-Gerrit zijn alle jaren vaste commenters, en Betty’s foto’s zijn met regelmaat op m’n weblog te bewonderen. Vandaag dus een échte meet en greet met Betty en J-G, en ik merkte hoe goed het me doet mensen te leren kennen die ik al jaren virtueel ontmoet via m’n weblog.

Meer dan ooit zal dit weblog een ontmoetingsplaats worden voor mensen met gezamenlijke interesses, meer dan ooit met gezamenlijk plezier.

Dát staat nu wel vast…

Na een jaar verbouwen opende dan vandaag eindelijk de Foto-Academie aan de spoorkant van het Groothandelsgebouw. Het tijdsstip kwam voor mij niet lekker uit, maar soms zegt je gevoel dat je erbij moet zijn, dus bén je er.Veel gebruikelijk blabla maar de feitelijke opening had wel iets grappigs: Directeur Rotterdams Fotomuseum  Ruud Visschedijk telde af tot nul waarop iedereen in de lucht zou springen behalve hij. Een soort symbolisch van de grond komen dus.

Ik legde het tafereel vast vanaf het balkonnetje in de studio met voor zover ik mij herinner 1/30″ bij f 4.0, ISO 1600. Het flitslicht kwam van een ander.

Zoals ik altijd zeg : geen feest zonder dat Aad er is geweest..!

Lieve Sint, ik zit te rijmen in de trein

omdat m’n schrijfsels thuis niet veilig zullen zijn

de vijfde komt rap dichterbij

maar ik laat m’n dichtwerk nog niet vrij

hier vind ik rust, in deze wagon

mooi dat ik hier schrijven kon

de vrije hand krijgt hier mijn pen

wat ben ik blij dat ik rijmen ken

Ik was vandaag jarig, maar niet echt. Ik was blij, maar niet echt.

Wat de dag mij had opgebracht was het nieuws dat meer dan de helft van mijn klas waar ik zo aan was gaan hechten gaat stoppen met de studie. Mijn mobieltje vertelde mij vervolgens dat dochtertje Zoë te horen heeft gekregen dat ze nooit meer mag turnen vanwege haar zwakke knie, terwijl het haar lust en haar leven was.

Bij aankomst in Roosendaal vertelt de volle maan boven het perron me dat het dit keer niet mijn dag moet zijn. Het gaat vandaag om m’n maatjes van mijn klas, om m’n puberdochter die nu echt wel even haar vader nodig heeft.

Het was me het dagje wel…